Υπάρχουν καλλιτέχνες που αφηγούνται ιστορίες και άλλοι που δημιουργούν τόπους. Στη ζωγραφική της, οι εικόνες δεν λειτουργούν ως αναπαραστάσεις, αλλά ως πεδία εμπειρίας, όπου το φως, η ύλη, η χειρονομία και ο χρόνος συνυπάρχουν σε μια αδιάκοπη διαδικασία μεταμόρφωσης. Τίποτα δεν προκύπτει από την πρόθεση να εικονογραφηθεί μια ιδέα. Όλα γεννιούνται από την επίμονη συνομιλία με το ίδιο το υλικό και από την ανάγκη να ανακαλυφθεί, κάθε φορά από την αρχή, μια νέα ισορροπία.
Από τις μνήμες του Λιτοχώρου και τις πρώτες παιδικές εικόνες που χάραξαν ανεξίτηλα τη φαντασία της, μέχρι τις σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, την ενασχόληση με τα νέα μέσα και την ώριμη επιστροφή στη ζωγραφική, η διαδρομή της δεν υπήρξε ποτέ γραμμική. Ήταν μια συνεχής αναζήτηση, μια πορεία όπου κάθε έργο αμφισβητεί το προηγούμενο και κάθε κατάκτηση μετατρέπεται σε αφετηρία μιας νέας διερεύνησης.
Με αφορμή την έκθεση «Άλλοι Τόποι», στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 55ου Φεστιβάλ Ολύμπου, η επιστροφή στον γενέθλιο τόπο αποκτά έναν βαθύτερο, σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα.