Στην «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» του Ευριπίδη, ο χορός αποτελείται από νεαρές Χαλκιδαίες που φτάνουν στην Αυλίδα και συνδέουν αμέσως την εκστρατεία κατά της Τροίας με τον έρωτα του Πάρη και της Ελένης. Υπενθυμίζουν ότι η Ελένη, καρπός του έρωτα του Δία και της Λήδας, έχει από τη γέννησή της συνδεθεί με τη δύναμη του έρωτα, η οποία τελικά γίνεται αιτία μεγάλων συμφορών.
Στο πρώτο στάσιμο, ο χορός εκφράζει έναν ηθικό και ορθολογικό προβληματισμό για τον έρωτα. Τονίζει ότι η ευτυχία βρίσκεται στη μετριοπάθεια και στον έλεγχο των παθών, καθώς ο Έρωτας μπορεί είτε να χαρίσει ευτυχία είτε να οδηγήσει στην καταστροφή. Η αρετή, η σεμνότητα και η κοσμιότητα προβάλλονται ως απαραίτητες προϋποθέσεις για την ορθή διαχείριση του ερωτικού αισθήματος.
Ο αμοιβαίος έρωτας του Πάρη και της Ελένης παρουσιάζεται ως η αφετηρία της σύγκρουσης που οδηγεί στον Τρωικό Πόλεμο, ενώ η ίδια αρνητική αξιολόγηση του έρωτα επαναλαμβάνεται αργότερα στις Τρωάδες, όπου οι συνέπειές του έχουν πλέον επιβεβαιωθεί από τα γεγονότα.
Τέλος, ο χορός υποστηρίζει ότι ο άνθρωπος μπορεί να ελέγξει τα πάθη του μέσω της ηθικής και της παιδείας. Η αναφορά στον Πάρη ως βουκόλο υποδηλώνει ότι η ανατροφή του μακριά από την οργανωμένη κοινωνία συνέβαλε στην έλλειψη αυτοσυγκράτησης και στο ήθος που τον οδήγησε στην καταστροφική του πράξη.