Όλα γεννιούνται από την επίμονη συνομιλία με το ίδιο το υλικό και από την ανάγκη να ανακαλυφθεί, κάθε φορά από την αρχή, μια νέα ισορροπία.
Από τις μνήμες του Λιτοχώρου και τις πρώτες παιδικές εικόνες που χάραξαν ανεξίτηλα τη φαντασία της, μέχρι τις σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, την ενασχόληση με τα νέα μέσα και την ώριμη επιστροφή στη ζωγραφική, η διαδρομή της δεν υπήρξε ποτέ γραμμική. Ήταν μια συνεχής αναζήτηση, μια πορεία όπου κάθε έργο αμφισβητεί το προηγούμενο και κάθε κατάκτηση μετατρέπεται σε αφετηρία μιας νέας διερεύνησης.
Με αφορμή την έκθεση «Άλλοι Τόποι», στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 55ου Φεστιβάλ Ολύμπου, η επιστροφή στον γενέθλιο τόπο αποκτά έναν βαθύτερο, σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα.
Από τις μνήμες του Λιτοχώρου και τις πρώτες παιδικές εικόνες που χάραξαν ανεξίτηλα τη φαντασία της, μέχρι τις σπουδές στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, την ενασχόληση με τα νέα μέσα και την ώριμη επιστροφή στη ζωγραφική, η διαδρομή της δεν υπήρξε ποτέ γραμμική. Ήταν μια συνεχής αναζήτηση, μια πορεία όπου κάθε έργο αμφισβητεί το προηγούμενο και κάθε κατάκτηση μετατρέπεται σε αφετηρία μιας νέας διερεύνησης.
Με αφορμή την έκθεση «Άλλοι Τόποι», στα πλαίσια των εκδηλώσεων του 55ου Φεστιβάλ Ολύμπου, η επιστροφή στον γενέθλιο τόπο αποκτά έναν βαθύτερο, σχεδόν υπαρξιακό χαρακτήρα.
Ο τόπος δεν αντιμετωπίζεται ως γεωγραφία αλλά ως μνήμη, ως βίωμα, ως εσωτερικό τοπίο που μεταβάλλεται μαζί με τον άνθρωπο που το κουβαλά μέσα του.
Έτσι, η ζωγραφική γίνεται ένας χώρος συνάντησης ανάμεσα στο ορατό και το αθέατο, ανάμεσα στην προσωπική εμπειρία και στη σιωπηλή συμμετοχή του θεατή.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Κατερίνα Ριμπατσιού μιλά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της, τις επιρροές, τις αμφιβολίες και την αδιάκοπη ανάγκη της να αναζητά, χωρίς να εγκλωβίζεται στη βεβαιότητα ή στην επανάληψη.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, η Κατερίνα Ριμπατσιού μιλά με ειλικρίνεια για τη διαδρομή της, τις επιρροές, τις αμφιβολίες και την αδιάκοπη ανάγκη της να αναζητά, χωρίς να εγκλωβίζεται στη βεβαιότητα ή στην επανάληψη.
Γιατί, όπως αφήνει να διαφανεί μέσα από τον λόγο της, η ζωγραφική δεν είναι ένας προορισμός. Είναι ένας τρόπος να κατοικείς τον κόσμο και, ταυτόχρονα, να τον ανακαλύπτεις ξανά.
Συνέντευξη: Μπικηρόπουλος Θεοχάρης Φωτογραφίες:
-Κ. Ριμπατσιού,
-Δημήτρης Γατσιός -Πεσερίδης
-OlymposVoice Team.
1.Πότε ανακαλύψατε την αγάπη σας για τη ζωγραφική και πώς ξεκίνησε το ταξίδι σας στον χώρο της τέχνης;
Δεν ξέρω αν ξεκίνησε ως αγάπη για τη ζωγραφική. Νομίζω ότι ξεκίνησε περισσότερο ως μια εσωτερική ανάγκη να δημιουργήσω. Μεγάλωσα στο Λιτόχωρο σε μια εποχή που δεν υπήρχαν γύρω μου μουσεία, γκαλερί ή άνθρωποι του χώρου της τέχνης. Οι πρώτες μου εμπειρίες συνδέονταν με την καθημερινότητα μιας παραδοσιακής κοινωνίας, όπου τα κορίτσια μάθαιναν να κεντούν και να πλέκουν για την προίκα τους.
Από τη μια μεριά, όλη αυτή η διαδικασία με έφερε σε επαφή με το σχέδιο, τη δομή και την επανάληψη. Από την άλλη, ένιωθα έντονα την ανάγκη να ξεφύγω από το προκαθορισμένο μοτίβο και να ανακαλύψω έναν προσωπικό τρόπο έκφρασης. Θυμάμαι ακόμη πόσο με συγκινούσε να βλέπω ένα διαφορετικό σχέδιο ή έναν άλλο τρόπο γραφής, γιατί ένιωθα ότι άνοιγε έναν καινούργιο κόσμο.
Οι πρώτες πραγματικές εικόνες που τροφοδότησαν τη φαντασία μου δεν προέρχονταν από την ιστορία της τέχνης αλλά από την ίδια τη φύση και το περιβάλλον όπου μεγάλωσα. Οι υγρασίες στους τοίχους, οι φθορές των επιφανειών, οι μεταβολές του φωτός δημιουργούσαν για μένα φανταστικούς κόσμους. Δεν ήταν μόνο μια οπτική εμπειρία. Ηταν κάτι πιο συνολικό, μια αίσθηση ατμόσφαιρας και παρουσίας που, χωρίς τότε να το γνωρίζω, θα με συνόδευε αργότερα στη ζωγραφική μου.
Η πρώτη μου έκφραση ήταν μέσα από το σώμα. Μέσα από τον αθλητισμό ανακάλυψα τη χαρά της κίνησης, της πειθαρχίας και της προσωπικής προσπάθειας. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα ότι αυτό δεν μου αρκούσε. Ξεκινώντας σπουδές στο ΤΕΦΑΑ της Αθήνας, ήρθα σε επαφή με τον ευρύτερο καλλιτεχνικό κόσμο της πρωτεύουσας και συνειδητοποίησα την εσωτερική μου ανάγκη να εκφραστώ μέσα από την τέχνη.
Με ενδιέφεραν πολλές μορφές έκφρασης –ο χορός, η μουσική, το θέατρο– αλλά τελικά η ζωγραφική με κέρδισε. Ίσως γιατί είναι μια βαθιά προσωπική διαδικασία.
2. Ποιοι καλλιτέχνες ή ποια καλλιτεχνικά ρεύματα έχουν επηρεάσει περισσότερο τη δουλειά σας;
Στην αρχή δεν υπήρχε ένας συγκεκριμένος καλλιτέχνης ή ένα ρεύμα που να με καθοδήγησε. Αντίθετα, αισθανόμουν μια μεγάλη δίψα να γνωρίσω τα πάντα. Ήθελα να δω, να μάθω και να καταλάβω κάθε διαφορετική καλλιτεχνική γλώσσα. Με τον καιρό, όμως, δεν ήταν εγώ που επέλεξα τις επιρροές μου· επιβίωσε μέσα μου ό,τι ήταν πραγματικά πιο κοντά στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη ζωγραφική.
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα δημιουργοί όπως ο Jackson Pollock, ο Mark Rothko, ο Pierre Soulages, ο Gerhard Richter και ο Cy Twombly. Όχι γιατί θέλησα να τους μιμηθώ, αλλά γιατί στο έργο τους αναγνώρισα μιαν ένταση, μια πνευματικότητα και μια σωματική σχέση με τη ζωγραφική που με αφορούσε βαθιά.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι η αφήγηση μιας εικόνας αλλά η σχέση των μορφών, του φωτός, του χρώματος και της ενέργειας που αναπτύσσεται μέσα στο ζωγραφικό πεδίο. Η ζωγραφική μου γεννιέται από μια σωματική διαδικασία και εξελίσσεται σταδιακά, χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο, μέχρι να αποκτήσει τη δική της εσωτερική ισορροπία.
3. Πώς έχει εξελιχθεί το προσωπικό σας ύφος από τα πρώτα σας έργα μέχρι σήμερα;
Νομίζω ότι το προσωπικό μου ύφος εξελίχθηκε μέσα από τη σχέση μου με το ίδιο το υλικό. Ξεκίνησα δουλεύοντας με υδατοδιαλυτά μέσα, όπως τέμπερες και πλαστικά χρώματα. Σταδιακά, όμως, ανακάλυψα τις δυνατότητες του λαδιού και αφιερώθηκα σε αυτό.
Το λάδι μου έδωσε κάτι πολύ σημαντικό: τον χρόνο.
10. Τι θα θέλατε να νιώσουν ή να σκεφτούν οι επισκέπτες όταν δουν τα έργα σας;
Δεν θα ήθελα να υπαγορεύσω στον θεατή τι πρέπει να νιώσει ή να σκεφτεί. Κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δική του εμπειρία και συνδιαλέγεται διαφορετικά με ένα έργο.
55o ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΟΛΥΜΠΟΥ 2026
-OlymposVoice Team.
1.Πότε ανακαλύψατε την αγάπη σας για τη ζωγραφική και πώς ξεκίνησε το ταξίδι σας στον χώρο της τέχνης;
Δεν ξέρω αν ξεκίνησε ως αγάπη για τη ζωγραφική. Νομίζω ότι ξεκίνησε περισσότερο ως μια εσωτερική ανάγκη να δημιουργήσω. Μεγάλωσα στο Λιτόχωρο σε μια εποχή που δεν υπήρχαν γύρω μου μουσεία, γκαλερί ή άνθρωποι του χώρου της τέχνης. Οι πρώτες μου εμπειρίες συνδέονταν με την καθημερινότητα μιας παραδοσιακής κοινωνίας, όπου τα κορίτσια μάθαιναν να κεντούν και να πλέκουν για την προίκα τους.
Από τη μια μεριά, όλη αυτή η διαδικασία με έφερε σε επαφή με το σχέδιο, τη δομή και την επανάληψη. Από την άλλη, ένιωθα έντονα την ανάγκη να ξεφύγω από το προκαθορισμένο μοτίβο και να ανακαλύψω έναν προσωπικό τρόπο έκφρασης. Θυμάμαι ακόμη πόσο με συγκινούσε να βλέπω ένα διαφορετικό σχέδιο ή έναν άλλο τρόπο γραφής, γιατί ένιωθα ότι άνοιγε έναν καινούργιο κόσμο.
Οι πρώτες πραγματικές εικόνες που τροφοδότησαν τη φαντασία μου δεν προέρχονταν από την ιστορία της τέχνης αλλά από την ίδια τη φύση και το περιβάλλον όπου μεγάλωσα. Οι υγρασίες στους τοίχους, οι φθορές των επιφανειών, οι μεταβολές του φωτός δημιουργούσαν για μένα φανταστικούς κόσμους. Δεν ήταν μόνο μια οπτική εμπειρία. Ηταν κάτι πιο συνολικό, μια αίσθηση ατμόσφαιρας και παρουσίας που, χωρίς τότε να το γνωρίζω, θα με συνόδευε αργότερα στη ζωγραφική μου.
Η πρώτη μου έκφραση ήταν μέσα από το σώμα. Μέσα από τον αθλητισμό ανακάλυψα τη χαρά της κίνησης, της πειθαρχίας και της προσωπικής προσπάθειας. Πολύ γρήγορα όμως κατάλαβα ότι αυτό δεν μου αρκούσε. Ξεκινώντας σπουδές στο ΤΕΦΑΑ της Αθήνας, ήρθα σε επαφή με τον ευρύτερο καλλιτεχνικό κόσμο της πρωτεύουσας και συνειδητοποίησα την εσωτερική μου ανάγκη να εκφραστώ μέσα από την τέχνη.
Με ενδιέφεραν πολλές μορφές έκφρασης –ο χορός, η μουσική, το θέατρο– αλλά τελικά η ζωγραφική με κέρδισε. Ίσως γιατί είναι μια βαθιά προσωπική διαδικασία.
Εκεί αισθανόμουν ότι μπορούσα να βρίσκομαι μόνη απέναντι στο έργο και να αναζητώ τον δικό μου τρόπο έκφρασης.
Οι μετέπειτα σπουδές μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή, άνοιξαν νέους ορίζοντες. Για αρκετά χρόνια διερεύνησα τα νέα μέσα (εγκαταστάσεις, βίντεο, περφόρμανς) γιατί ένιωθα ότι έπρεπε να δοκιμάσω τα όρια της έκφρασής μου. Παράλληλα, ταξίδια όπως η πρώτη μου επίσκεψη στη Biennale της Βενετίας και αργότερα στη Documenta διεύρυναν ακόμη περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν τη σύγχρονη τέχνη.
Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη διαδρομή, καταλαβαίνω ότι, είτε εργαζόμουν με εγκαταστάσεις είτε με ζωγραφική, το ζητούμενο παρέμενε πάντα το ίδιο: να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να υπάρχω μέσα από το έργο.
Οι μετέπειτα σπουδές μου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή, άνοιξαν νέους ορίζοντες. Για αρκετά χρόνια διερεύνησα τα νέα μέσα (εγκαταστάσεις, βίντεο, περφόρμανς) γιατί ένιωθα ότι έπρεπε να δοκιμάσω τα όρια της έκφρασής μου. Παράλληλα, ταξίδια όπως η πρώτη μου επίσκεψη στη Biennale της Βενετίας και αργότερα στη Documenta διεύρυναν ακόμη περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμουν τη σύγχρονη τέχνη.
Κοιτάζοντας σήμερα αυτή τη διαδρομή, καταλαβαίνω ότι, είτε εργαζόμουν με εγκαταστάσεις είτε με ζωγραφική, το ζητούμενο παρέμενε πάντα το ίδιο: να ανακαλύψω τον τρόπο με τον οποίο μπορώ να υπάρχω μέσα από το έργο.
2. Ποιοι καλλιτέχνες ή ποια καλλιτεχνικά ρεύματα έχουν επηρεάσει περισσότερο τη δουλειά σας;
Στην αρχή δεν υπήρχε ένας συγκεκριμένος καλλιτέχνης ή ένα ρεύμα που να με καθοδήγησε. Αντίθετα, αισθανόμουν μια μεγάλη δίψα να γνωρίσω τα πάντα. Ήθελα να δω, να μάθω και να καταλάβω κάθε διαφορετική καλλιτεχνική γλώσσα. Με τον καιρό, όμως, δεν ήταν εγώ που επέλεξα τις επιρροές μου· επιβίωσε μέσα μου ό,τι ήταν πραγματικά πιο κοντά στον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τη ζωγραφική.
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα δημιουργοί όπως ο Jackson Pollock, ο Mark Rothko, ο Pierre Soulages, ο Gerhard Richter και ο Cy Twombly. Όχι γιατί θέλησα να τους μιμηθώ, αλλά γιατί στο έργο τους αναγνώρισα μιαν ένταση, μια πνευματικότητα και μια σωματική σχέση με τη ζωγραφική που με αφορούσε βαθιά.
Αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο δεν είναι η αφήγηση μιας εικόνας αλλά η σχέση των μορφών, του φωτός, του χρώματος και της ενέργειας που αναπτύσσεται μέσα στο ζωγραφικό πεδίο. Η ζωγραφική μου γεννιέται από μια σωματική διαδικασία και εξελίσσεται σταδιακά, χωρίς προκαθορισμένο σχέδιο, μέχρι να αποκτήσει τη δική της εσωτερική ισορροπία.
3. Πώς έχει εξελιχθεί το προσωπικό σας ύφος από τα πρώτα σας έργα μέχρι σήμερα;
Νομίζω ότι το προσωπικό μου ύφος εξελίχθηκε μέσα από τη σχέση μου με το ίδιο το υλικό. Ξεκίνησα δουλεύοντας με υδατοδιαλυτά μέσα, όπως τέμπερες και πλαστικά χρώματα. Σταδιακά, όμως, ανακάλυψα τις δυνατότητες του λαδιού και αφιερώθηκα σε αυτό.
Το λάδι μου έδωσε κάτι πολύ σημαντικό: τον χρόνο.
Τον χρόνο να περιμένω, να παρατηρώ, να επιστρέφω ξανά και ξανά στην ίδια εικόνα και να τη μετασχηματίζω.
Σιγά σιγά κατάλαβα ότι δεν διαμόρφωνα μόνο εγώ το έργο, αλλά και το ίδιο το υλικό διαμόρφωνε τον τρόπο που δούλευα.
Σήμερα βλέπω ότι η ζωγραφική μου εξελίσσεται ως μια συνεχής αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στη χειρονομία και στη συγκρότηση, ανάμεσα στην ελευθερία και στη δομή.
Σήμερα βλέπω ότι η ζωγραφική μου εξελίσσεται ως μια συνεχής αναζήτηση ισορροπίας ανάμεσα στη χειρονομία και στη συγκρότηση, ανάμεσα στην ελευθερία και στη δομή.
Πολλές φορές επιστρέφω σε παλαιότερα έργα που κάποτε είχα απορρίψει και τα βλέπω διαφορετικά.
Με τα χρόνια καταλαβαίνω ότι και το έργο αλλάζει, αλλάζει όμως και το βλέμμα του ίδιου του δημιουργού.
Για μένα, η ζωγραφική δεν σταματά όταν τελειώνει ένας πίνακας. Συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί με τον χρόνο, με τα υλικά, αλλά και με τον τρόπο που εγώ η ίδια επιστρέφω σε αυτήν.
4. Τι σημαίνει για εσάς η ζωγραφική ως μέσο έκφρασης και επικοινωνίας με το κοινό;
Για πολλά χρόνια η ζωγραφική δεν ήταν για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με το κοινό.
Για μένα, η ζωγραφική δεν σταματά όταν τελειώνει ένας πίνακας. Συνεχίζει να εξελίσσεται μαζί με τον χρόνο, με τα υλικά, αλλά και με τον τρόπο που εγώ η ίδια επιστρέφω σε αυτήν.
Για πολλά χρόνια η ζωγραφική δεν ήταν για μένα ένας τρόπος επικοινωνίας με το κοινό.
Ήταν κυρίως μια προσωπική ανάγκη.
Ένας τρόπος να κατανοώ καλύτερα τον εαυτό μου, να ισορροπώ απέναντι στη ζωή και να αναζητώ απαντήσεις σε ερωτήματα που με απασχολούσαν.
Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το έργο, από τη στιγμή που εκτίθεται, αποκτά μια δημόσια ζωή και μπορεί να συναντήσει άλλους ανθρώπους. Δεν με απασχολεί όμως να οδηγήσω τον θεατή σε μια συγκεκριμένη ανάγνωση.
Αργότερα συνειδητοποίησα ότι το έργο, από τη στιγμή που εκτίθεται, αποκτά μια δημόσια ζωή και μπορεί να συναντήσει άλλους ανθρώπους. Δεν με απασχολεί όμως να οδηγήσω τον θεατή σε μια συγκεκριμένη ανάγνωση.
Με ενδιαφέρει περισσότερο να παρατηρώ τον τρόπο με τον οποίο εκείνος συναντά το έργο και να ανακαλύπτω τις διαφορετικές αναγνώσεις που μπορεί να του ανοίξει μια εικόνα.
Η σχέση μου με το κοινό διαμορφώθηκε σταδιακά, όπως και η σχέση μου με την επαγγελματική διάσταση της τέχνης.
Η σχέση μου με το κοινό διαμορφώθηκε σταδιακά, όπως και η σχέση μου με την επαγγελματική διάσταση της τέχνης.
Σήμερα αποδέχομαι ότι το έργο τέχνης συμμετέχει και σε αυτή την πραγματικότητα, χωρίς όμως να θέλω να οδηγηθώ στην επανάληψη ή στον μανιερισμό.
Αυτό που εξακολουθεί να με ενδιαφέρει είναι κάθε νέο έργο να αποτελεί μια πραγματική αναζήτηση και όχι την αναπαραγωγή μιας ήδη κατακτημένης φόρμας.
Θα σας απαντούσα επιγραμματικά (μια και τίθεται το θέμα επικοινωνίας με το κοινό):
Θα σας απαντούσα επιγραμματικά (μια και τίθεται το θέμα επικοινωνίας με το κοινό):
“Με ενδιέφερε περισσότερο να παρατηρώ πώς παρατηρούν οι άλλοι”.
5. Ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη στιγμή ή το μεγαλύτερο επίτευγμα στην καλλιτεχνική σας πορεία μέχρι σήμερα;
Δεν αισθάνομαι ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή που μπορώ να χαρακτηρίσω ως το “μεγαλύτερο επίτευγμά μου”.
5. Ποια θεωρείτε ότι είναι η σημαντικότερη στιγμή ή το μεγαλύτερο επίτευγμα στην καλλιτεχνική σας πορεία μέχρι σήμερα;
Δεν αισθάνομαι ότι υπάρχει μία συγκεκριμένη στιγμή που μπορώ να χαρακτηρίσω ως το “μεγαλύτερο επίτευγμά μου”.
Βλέπω την πορεία μου ως μια συνεχή διαδικασία, όπου κάθε έργο γεννά το επόμενο και κάθε ανακάλυψη οδηγεί σε μια νέα αναζήτηση. Δεν σκέφτομαι τη ζωγραφική με όρους κορυφώσεων ή οριστικών κατακτήσεων.
Αν υπάρχει κάτι που θεωρώ σημαντικό, είναι ότι εξακολουθώ να έχω την ανάγκη να δουλεύω, να αναζητώ και να μετακινούμαι.
Αν υπάρχει κάτι που θεωρώ σημαντικό, είναι ότι εξακολουθώ να έχω την ανάγκη να δουλεύω, να αναζητώ και να μετακινούμαι.
Με αυτή την έννοια, αισθάνομαι ότι το σημαντικότερο έργο βρίσκεται πάντοτε μπροστά μου και όχι πίσω μου.
Η αναγνώριση είναι ασφαλώς σημαντική, όχι όμως ως αυτοσκοπός.
Η αναγνώριση είναι ασφαλώς σημαντική, όχι όμως ως αυτοσκοπός.
Τη βλέπω ως κάτι που ίσως μπορεί να προσφέρει μεγαλύτερη ελευθερία στη δημιουργία.
Αυτό που δεν θα ήθελα ποτέ να χάσω είναι ακριβώς αυτή την ελευθερία να συνεχίσω να αναζητώ, χωρίς να επαναλαμβάνω τον εαυτό μου.
6. Ποια είναι η βασική ιδέα ή το μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε μέσα από αυτή την έκθεση;
Δεν θα έλεγα ότι η έκθεση θέλει να μεταφέρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Αντίθετα, αποτέλεσε για μένα μια αφορμή να επιστρέψω, για πρώτη φορά ως καλλιτέχνις, στον τόπο όπου γεννήθηκα. Ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία, γιατί επιστρέφοντας διαπίστωσα ότι τόσο ο τόπος όσο κι εγώ έχουμε αλλάξει, και γι’ αυτό ο τίτλος “Άλλοι Τόποι” απέκτησε για μένα και μια προσωπική σημασία.
6. Ποια είναι η βασική ιδέα ή το μήνυμα που θέλετε να μεταφέρετε μέσα από αυτή την έκθεση;
Δεν θα έλεγα ότι η έκθεση θέλει να μεταφέρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα. Αντίθετα, αποτέλεσε για μένα μια αφορμή να επιστρέψω, για πρώτη φορά ως καλλιτέχνις, στον τόπο όπου γεννήθηκα. Ήταν μια ιδιαίτερη εμπειρία, γιατί επιστρέφοντας διαπίστωσα ότι τόσο ο τόπος όσο κι εγώ έχουμε αλλάξει, και γι’ αυτό ο τίτλος “Άλλοι Τόποι” απέκτησε για μένα και μια προσωπική σημασία.
Δεν αφορά μόνο τους εσωτερικούς ή ζωγραφικούς τόπους, αλλά και την εμπειρία της επιστροφής σε έναν τόπο που κουβαλάς μέσα σου διαφορετικά από ό,τι υπάρχει σήμερα.
Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μοιραστώ μέσα από αυτή την έκθεση, είναι αυτή η αίσθηση της διαδρομής και της διαρκούς μεταμόρφωσης, χωρίς να επιδιώκω να επιβάλω μια συγκεκριμένη ανάγνωση στον θεατή.
7. Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε τα έργα που θα παρουσιαστούν στην έκθεση;
Τα έργα αυτής της έκθεσης δεν δημιουργήθηκαν ειδικά για την περίσταση. Αποτελούν μέρος μιας συνεχούς ζωγραφικής διαδρομής που εξελίσσεται καθημερινά στο εργαστήριό μου. Όταν προκύπτει μια έκθεση, επιλέγω έργα που μπορούν να συνομιλήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τον συγκεκριμένο χώρο.
Δεν αισθάνομαι ότι η έμπνευση προέρχεται από ένα συγκεκριμένο εξωτερικό γεγονός ή ένα θέμα. Η ίδια η ζωή, η καθημερινή επαφή με το υλικό, η διαδικασία της ζωγραφικής και όσα βιώνω αποτελούν μια συνεχή πηγή δημιουργίας.
7. Τι σας ενέπνευσε να δημιουργήσετε τα έργα που θα παρουσιαστούν στην έκθεση;
Τα έργα αυτής της έκθεσης δεν δημιουργήθηκαν ειδικά για την περίσταση. Αποτελούν μέρος μιας συνεχούς ζωγραφικής διαδρομής που εξελίσσεται καθημερινά στο εργαστήριό μου. Όταν προκύπτει μια έκθεση, επιλέγω έργα που μπορούν να συνομιλήσουν τόσο μεταξύ τους, όσο και με τον συγκεκριμένο χώρο.
Δεν αισθάνομαι ότι η έμπνευση προέρχεται από ένα συγκεκριμένο εξωτερικό γεγονός ή ένα θέμα. Η ίδια η ζωή, η καθημερινή επαφή με το υλικό, η διαδικασία της ζωγραφικής και όσα βιώνω αποτελούν μια συνεχή πηγή δημιουργίας.
Οι εξωτερικές αφορμές μπορεί να λειτουργήσουν ως πυροδότηση, αλλά δεν είναι αυτές που καθορίζουν την πορεία του έργου.
Για τη συγκεκριμένη έκθεση, η τελική επιλογή των έργων και η συνολική τους παρουσίαση διαμορφώθηκαν μέσα από τη συνεργασία μου με τον επιμελητή Ίωνα Πανόπουλο, ο οποίος συνέβαλε στη σύνδεση των επιμέρους έργων σε ένα ενιαίο εκθεσιακό σύνολο.
8. Υπάρχει κάποιο έργο που ξεχωρίζετε ιδιαίτερα και γιατί;
Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω ένα μόνο έργο, γιατί αντιλαμβάνομαι όλα τα έργα ως μέρη μιας ενιαίας ζωγραφικής διαδρομής.
Για τη συγκεκριμένη έκθεση, η τελική επιλογή των έργων και η συνολική τους παρουσίαση διαμορφώθηκαν μέσα από τη συνεργασία μου με τον επιμελητή Ίωνα Πανόπουλο, ο οποίος συνέβαλε στη σύνδεση των επιμέρους έργων σε ένα ενιαίο εκθεσιακό σύνολο.
8. Υπάρχει κάποιο έργο που ξεχωρίζετε ιδιαίτερα και γιατί;
Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω ένα μόνο έργο, γιατί αντιλαμβάνομαι όλα τα έργα ως μέρη μιας ενιαίας ζωγραφικής διαδρομής.
Υπάρχουν βέβαια έργα που αισθάνομαι ότι με εκφράζουν περισσότερο σε μια δεδομένη στιγμή, όμως στη συγκεκριμένη έκθεση θα ξεχώριζα περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάστηκε μια ομάδα μικρότερων έργων στο δάπεδο του χώρου.
Η επιλογή αυτή προέκυψε μέσα από τη συνεργασία μου με τον επιμελητή, κατά το στήσιμο της έκθεσης.
Η επιλογή αυτή προέκυψε μέσα από τη συνεργασία μου με τον επιμελητή, κατά το στήσιμο της έκθεσης.
Αρχικά ήταν μια πρακτική λύση, καθώς το σύνολο δεν θα “ανέπνεε” αν αυτά τοποθετούνταν στους τοίχους.
Τελικά προέκυψε και μια διαφορετική -και πιο ουσιαστική- ανάγνωση, καθώς ανέδειξε κάτι που αισθάνομαι ότι διαπνέει όλη μου τη δουλειά: κάθε έργο είναι αυτόνομο, αλλά συγχρόνως αποτελεί ένα θραύσμα ενός ευρύτερου εσωτερικού ζωγραφικού κόσμου.
9. Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά την προετοιμασία της έκθεσης και πώς τις ξεπεράσατε;
Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα δεν είναι η προετοιμασία μιας έκθεσης.
9. Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε κατά την προετοιμασία της έκθεσης και πώς τις ξεπεράσατε;
Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα δεν είναι η προετοιμασία μιας έκθεσης.
Είναι η ίδια η δημιουργία των έργων.
Εκεί βρίσκεται όλη η αγωνία, η αμφιβολία και η αναζήτηση.
Όταν αισθανθώ ότι ένα έργο έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του και μπορεί να σταθεί αυτόνομα, τότε νιώθω ότι το ουσιαστικό μέρος της δουλειάς έχει ήδη γίνει.
Από εκεί και πέρα, η μεταφορά, το στήσιμο και η παρουσίασή του είναι σημαντικά, αλλά τα αντιμετωπίζω περισσότερο ως πρακτικά ζητήματα.
Από εκεί και πέρα, η μεταφορά, το στήσιμο και η παρουσίασή του είναι σημαντικά, αλλά τα αντιμετωπίζω περισσότερο ως πρακτικά ζητήματα.
Πιστεύω ότι ένα έργο που έχει πραγματικά ολοκληρωθεί μπορεί να λειτουργήσει σε κάθε χώρο, γιατί η δύναμή του δεν εξαρτάται μόνο από τις συνθήκες της έκθεσης αλλά πρωτίστως από την ίδια του την εσωτερική συνοχή.
10. Τι θα θέλατε να νιώσουν ή να σκεφτούν οι επισκέπτες όταν δουν τα έργα σας;
Δεν θα ήθελα να υπαγορεύσω στον θεατή τι πρέπει να νιώσει ή να σκεφτεί. Κάθε άνθρωπος κουβαλά τη δική του εμπειρία και συνδιαλέγεται διαφορετικά με ένα έργο.
Αν θα ευχόμουν κάτι, θα ήταν να σταθεί λίγο περισσότερο απέναντι στους πίνακες, να τους παρατηρήσει χωρίς βιασύνη και να τους αφήσει να λειτουργήσουν με τον δικό τους τρόπο.
Αν μέσα από αυτή τη συνάντηση γεννηθεί μια συγκίνηση, μια απορία ή ένας διαφορετικός τρόπος να κοιτάξει τη ζωγραφική, τότε αισθάνομαι ότι η επικοινωνία έχει ήδη συμβεί. Έχει τύχει μάλιστα άνθρωποι να μου πουν ότι, βλέποντας τα έργα μου, ένιωσαν σαν να “διδάσκονται” έναν διαφορετικό τρόπο θέασης. Δεν είναι αυτός ένας στόχος που θέτω εξαρχής, αλλά είναι ίσως η πιο ουσιαστική ανταπόκριση που θα μπορούσα να ελπίζω.
Αν μέσα από αυτή τη συνάντηση γεννηθεί μια συγκίνηση, μια απορία ή ένας διαφορετικός τρόπος να κοιτάξει τη ζωγραφική, τότε αισθάνομαι ότι η επικοινωνία έχει ήδη συμβεί. Έχει τύχει μάλιστα άνθρωποι να μου πουν ότι, βλέποντας τα έργα μου, ένιωσαν σαν να “διδάσκονται” έναν διαφορετικό τρόπο θέασης. Δεν είναι αυτός ένας στόχος που θέτω εξαρχής, αλλά είναι ίσως η πιο ουσιαστική ανταπόκριση που θα μπορούσα να ελπίζω.
GALLERY
Βιογραφικό Κατερίνας Ριμπατσιού
Η Κατερίνα Ριμπατσιού είναι μια εικαστικός που μετά από πολλές πνευματικές και καλλιτεχνικές αναζητήσεις, ασχολείται τα τελευταία χρόνια αποκλειστικά και μόνο με τη διαδικασία της ζωγραφικής πράξης.
Αφετηρία των αναζητήσεών της, είναι η ίδια της η ζωή, οι μνήμες και τα βιώματά της, η έννοια του χρόνου στην καθημερινότητά της. Αφετηρία είναι και τα συναισθήματά της, ο θυμός και το κομμάτι του πολεμιστή που τα εκφράζει με ακραία σωματικότητα πάνω στο έργο αλλά και η θηλυκή της πλευρά, αυτή της αγάπης, της υπομονής και της προσφοράς που την κάνει να ανασύρει το τρυφερό αμορφοποίητο και να το κάνει ευαίσθητη ματιέρα στον καμβά. Δουλεύει στη σιωπή, χωρίς μουσική, έχοντας οξυμένες τις αισθήσεις και στραμμένες στον εσωτερικό της διάλογο.
Φιλοτεχνεί τα έργα της αργά και βασανιστικά, αποδίδοντας τη ροή της ενέργειας, την αρμονία, το κενό και εν τέλει τη φωνή μέσα της, μένοντας απολύτως συνεπής με τη φιλοσοφία της: οι λύσεις στα εικαστικά ζητήματα δίνονται μόνο με το σχέδιο, το χρώμα και τα πινέλα.
Η Κατερίνα Ριμπατσιού σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας (Α.Σ.Κ.Τ.) 1987 – 1992, στο εργαστήριο του Νίκου Κεσσανλή.
Έκανε μεταπτυχιακές Σπουδές στο Ε.Α.Π., Τμήμα Γραφικών Τεχνών και Πολυμέσων και εκπόνησε τη διπλωματική της εργασία με θέμα «Συναισθησία και Εικαστικές τέχνες – Η επίδραση του φαινομένου της Συναισθησίας στη δημιουργικότητα». Συμμετείχε σε πολλές δραστηριότητες και εκθέσεις της καλλιτεχνικής πλατφόρμας τέχνης «Ορίζοντας Γεγονότων» από το 2006 έως και σήμερα.
Παρουσίασε την δουλειά της σε τέσσερις ατομικές εκθέσεις στην Ελλάδα και έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ στην Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία και Ελβετία. Έλαβε μέρος στην Art Αθήνα από το 2012 έως και το 2017, στην Art Θεσσαλονίκη από το 2016 έως και το 2019. Επίσης, παρουσίασε έργα της στην CONTEMPORARY ISTANBUL ART FAIR, Istanbul, Turkey, 2017 και στην SCOPE ART FAIR BASEL, Basel, Switcherland, 2018.
Είναι μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε. και διετέλεσε υπεύθυνη πολιτιστικών θεμάτων της Β/μιας εκπαίδευσης Ευβοίας από το 2002 έως το 2006. Επίσης είναι μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Εργαστηρίου Τέχνης Χαλκίδας, του οποίου υπήρξε μαθήτρια από το 1983 έως το 1986.
