Τσαρλς Σίμικ

Ήσουν ο έρωτας της ζωής μου,
Το φως που επιμένει στον ουρανό
Στο τέλος μιας μακριάς μέρας
Πάνω από τις στέγες κάποιας πόληςΌπως η Νέα Υόρκη ή η Ρώμη,
Καθώς οι δρόμοι αδειάζουν απ’ τον καύσωνα
Και οι σκιές μακραίνουν
Και σκοτεινιάζουν κάθε δωμάτιο,
Κατοικημένο ή ακόμα άδειο,
Όπου κάποιοι ανάβουν τη λάμπα
Ενώ άλλοι στέκονται στο παράθυρο
Να γευτούν αυτή τη φευγαλέα στιγμή
Που όλα σταματούν
Σαν να τα καθήλωσε η ίδια τους η ομορφιά.

Τσαρλς Σίμικ, «Θερινό δειλινό», συλλογή: «Καμία στεριά στον ορίζοντα» (δίγλωσση έκδοση), εισαγωγή-μτφρ.: Χάρης Βλαβιανός, Εκδόσεις Πατάκη, 2026.