όταν την επισκεύθηκα στο νοσοκομείο,
ήταν ράκος από το μαρτύριο της αρρώστιας.
Μου εντυπώθηκαν τα λόγια της:"Παλιά στα νιάτα μου,
όταν περπατούσα στην πλατεία Αριστοτέλους,
οι καταστηματάρχες έβγαιναν στις πόρτες
για να θαυμάσουν τη λυγερή κορμοστασιά,
τη λάμψη, την ομορφιά μου.
Καμιά αλαζονεία,
ό,τι λαμπερό ήταν κάποτε.
Ο χάρος έρχεται να με σβήσει,
αυτή την εικόνα της πλατείας φέρνω μπροστά μου
και γαληνεύω.
Η πιο ακραία αντιπαράθεση,
σκέφτηκα μέσα μου
- κι έρχεται στιγμή που κανένας
δεν την αποφεύγει-
είναι με το μαύρο της αβύσσου, του θανάτου.
( Δημοσιευμένο στην ανθολογία- ημερολόγιο 2025 της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης )