Η μεγαλύτερη συμβολή του Πίντερ στο θέατρο ήταν η δημιουργία μιας νέας δραματικής γλώσσας, γνωστής ως «πιντερικής» (Pinteresque). Στα έργα του η δράση δεν εξελίσσεται μέσα από θεαματικά γεγονότα αλλά μέσω υπαινιγμών, παύσεων, σιωπών και λεκτικών αντιπαραθέσεων. Οι ήρωές του συχνά αδυνατούν να επικοινωνήσουν ουσιαστικά, ενώ πίσω από τις απλές καθημερινές συνομιλίες κρύβονται σχέσεις εξουσίας, φόβοι, τραύματα και συγκρούσεις. Η περίφημη «παύση του Πίντερ» έγινε χαρακτηριστικό στοιχείο της σύγχρονης δραματουργίας και επηρέασε συγγραφείς και σκηνοθέτες σε όλο τον κόσμο.
Παράλληλα, ο Πίντερ συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός θεάτρου που δεν προσφέρει εύκολες απαντήσεις. Τα έργα του εξερευνούν την αβεβαιότητα της αλήθειας, τη ρευστότητα της μνήμης και τους μηχανισμούς της εξουσίας, είτε σε προσωπικό είτε σε πολιτικό επίπεδο. Με αυτόν τον τρόπο γέφυρωσε το Θέατρο του Παραλόγου με το σύγχρονο πολιτικό θέατρο, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μεταπολεμική δραματουργία.
Ως κορυφαίο έργο του θεωρείται συνήθως η «Επιστροφή στην Πατρίδα» (The Homecoming, 1964), ένα από τα σημαντικότερα θεατρικά κείμενα του 20ού αιώνα. Το έργο παρουσιάζει μια δυσλειτουργική οικογένεια στο Λονδίνο και αναδεικνύει με μοναδική ένταση τα παιχνίδια εξουσίας, τις συγκρούσεις φύλου και τις ψυχολογικές εξαρτήσεις μεταξύ των προσώπων. Η αμφισημία των χαρακτήρων και η απουσία οριστικών ερμηνειών καθιστούν το έργο διαχρονικό και εξαιρετικά επίκαιρο. Μαζί με έργα όπως το Πάρτυ Γενεθλίων (The Birthday Party), το Ο Επιστάτης (The Caretaker) και το Προδοσία ( Betrayal)), αποτελεί θεμέλιο της σύγχρονης παγκόσμιας δραματουργίας.
Ο Χάρολντ Πίντερ παραμένει έως σήμερα ένας από τους πιο επιδραστικούς δημιουργούς του σύγχρονου θεάτρου. Η έμφαση που έδωσε στη σιωπή, στην αμφισημία και στις αόρατες μορφές εξουσίας άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον θεατρικό λόγο, καθιστώντας το έργο του σημείο αναφοράς για τη διεθνή θεατρική σκηνή.