Ἔκκλησις ὁμονοίας, ἀδελφικῆς ἀγάπης καὶ διαφυλάξεως τῆς ἑνότητος τοῦ ἙλληνισμοῦἈγαπητὰ μέλη τῆς Ἑλληνομολδαβικῆς Κοινότητος, ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφαί, Ἕλληνες καὶ Φιλέλληνες τῆς Μολδαβίας,
Μετὰ βαθείας συναίσθησεως τῆς εὐθύνης μου, ὡς Προέδρου τῆς Ἑλληνομολδαβικῆς Κοινότητος, καὶ μὲ ἀκλόνητον πίστιν εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης, ἀπευθύνομαι σήμερον πρὸς ὅλους ὑμᾶς, ἵνα ἀπευθύνω πατρικὴν ἔκκλησιν ὁμονοίας, ἐνότητος καὶ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ.
Ἡ ἱστορικὴ παρουσία τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἰς τὴν Μολδαβίαν δὲν εἶναι ἕνα πρόσκαιρον γεγονός, οὐδὲ μία ἁπλὴ ἀναφορὰ εἰς τὸ παρελθόν. Εἶναι ἱερὰ παρακαταθήκη, ποὺ μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ πρόγονοί μας μὲ τὴν πίστιν, τὴ γλῶσσα, τὴν παιδεία, τὴν προσφορὰ καὶ τοὺς ἀγῶνας των. Παρακαταθήκη, τὴν ὁποίαν ἔχομεν χρέος νὰ διαφυλάξωμεν ἀλώβητον καὶ νὰ παραδώσωμεν εἰς τὰς ἐπερχομένας γενεὰς μὲ τιμήν, ἀξιοπρέπειαν καὶ ἐνότητα.
Διὰ τοῦτο, ἀπευθύνομαι πρὸς κάθε Ἕλληνα καὶ Φιλέλληνα τῆς Μολδαβίας, ἀνεξαρτήτως προσωπικῶν ἀπόψεων, κοινωνικῆς θέσεως ἢ ἐπιμέρους διαφωνιῶν, καὶ ζητῶ νὰ ἀναλογισθοῦμεν ὅλοι τὸ μέγεθος τῆς κοινῆς μας εὐθύνης.
Ἡ ἑνότης τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι σύνθημα· εἶναι χρέος, ἀποστολὴ καὶ ἱστορικὴ εὐθύνη.
Ἐν περιόδῳ κατὰ τὴν ὁποίαν ἐμφανίζονται φαινόμενα ἀποξενώσεως, καχυποψίας καὶ ἀπομακρύνσεως μεταξὺ ἀνθρώπων ποὺ τοὺς συνδέουν κοινὴ ἱστορία, κοινὴ πίστις καὶ κοινὴ καταγωγή, ὀφείλομεν νὰ ἐπιδείξωμεν σύνεσιν, ἐγρήγορσιν καὶ προσήλωσιν εἰς τὸ κοινὸν καλόν.
Οὐδεμία προσωπικὴ φιλοδοξία, οὐδὲν ἐπιμέρους συμφέρον καὶ οὐδεμία διαφωνία δύναται νὰ τεθῇ ὑπεράνω τῆς ἑνότητος τῆς κοινότητός μας. Οὐδεὶς ἔχει λόγον νὰ μεταβάλλῃ τὰς διαφορὰς εἰς ἀντιπαλότητα καὶ τὴν εὔλογον κριτικὴν εἰς ἔχθραν. Ἡ ἀληθὴς δύναμις μιᾶς κοινότητος δὲν μετρεῖται ἀπὸ τὴν ἔκτασιν τῶν διαφωνιῶν της, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱκανότητά της νὰ τὰς ὑπερβαίνῃ μὲ διάλογον, διαφάνειαν, θεσμικὴν εὐθύνην καὶ ἀλληλοσεβασμόν.
Θεσμικὴ εὐθύνη, ἐθνικὴ ὁμοψυχία καὶ ἡ ἀνάγκη διαφανείας
Ἐν τῷ πνεύματι τοῦ παρόντος διαγγέλματος, θεωρῶ ἐπιβεβλημένον νὰ ἀναφερθῶ εἰς ἕνα πρόσφατον περιστατικόν, τὸ ὁποῖον προκαλεῖ εὔλογον προβληματισμὸν καὶ γεννᾷ σοβαρὰ ἐρωτήματα περὶ τῆς θεσμικῆς εὐθύνης, τῆς ἴσης μεταχειρίσεως καὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν ἑλληνικῶν διπλωματικῶν ἀρχῶν εἰς τὴ Μολδαβίαν.
Κατὰ τὴν πρόσφατον ἐπίσκεψιν τῶν βουλευτῶν τῆς Νέας Δημοκρατίας, κ. Ἀνδρέα Νικολόπουλου καὶ κ. Ζέττας Μακρή, οἱ ὁποῖοι εὑρέθησαν εἰς τὴ Μολδαβίαν μὲ τὴν εὐκαιρίαν κοινοβουλευτικῶν δραστηριοτήτων συνδεομένων μὲ τὸ ΝΑΤΟ, ἡ Ἑλληνομολδαβικὴ Κοινότης, σύμφωνα μὲ τὴν ἐνημέρωσιν ποὺ ἔχω, δὲν ἐνημερώθη ἐγκαίρως, οὔτε τῆς ἐδόθη ἡ δυνατότης νὰ συναντηθῇ μὲ τοὺς δύο Ἕλληνας κοινοβουλευτικοὺς ἐκπροσώπους καὶ νὰ τοὺς παρουσιάσῃ τὴν πραγματικὴν εἰκόνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Μολδαβίας, τὴν ἱστορικὴν του διαδρομήν, τὰ προβλήματά του καὶ τὰς προοπτικὰς τῆς περαιτέρω συνεργασίας μὲ τὴν Ἑλλάδα.
Ἀντιθέτως, κατὰ τὰ ὅσα μᾶς ἔχουν γνωστοποιηθῇ, ἐπελέγη νὰ παρουσιασθῇ εἰς τοὺς ἐπισκέπτας ἄλλος παράγων τῆς ὁμογενειακῆς ζωῆς, πρόσωπον ποὺ προεδρεύει συλλόγου καὶ χρησιμοποιεῖ τὴ ρωσικὴ γλῶσσαν. Διευκρινίζω ὅτι ἡ γλωσσικὴ ἐπιλογὴ οὐδενὸς ἀποτελεῖ καθ’ ἑαυτὴν μομφήν· τὸ οὐσιῶδες ζήτημα εἶναι μὲ ποία κριτήρια γίνονται αἱ θεσμικαὶ συστάσεις, ποῖοι φορεῖς ἀναδεικνύονται καὶ διὰ ποῖον λόγον ἕνας ἱστορικὸς ἑλληνικὸς φορεὺς μένει ἐκτὸς μιᾶς συναντήσεως ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελῇ εὐκαιρία γνωριμίας καὶ οὐχὶ αἰτία ἀποκλεισμοῦ.
Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν, εἶναι σαφές: διὰ ποῖον λόγον δὲν ἐδόθη εἰς τὴν Ἑλληνομολδαβικὴν Κοινότητα ἡ δυνατότης νὰ ἐνημερώσῃ τοὺς Ἕλληνας βουλευτὰς καὶ νὰ τοὺς παρουσιάσῃ τὸ ἔργον καὶ τὴν ἱστορικὴν παρουσίαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Μολδαβίας;
Δὲν ζητοῦμεν προνομιακὴν μεταχείρισιν. Δὲν ζητοῦμεν νὰ ἀποκλεισθῇ οὐδεὶς ἄλλος σύλλογος ἢ πρόσωπον. Ζητοῦμεν τὸ αὐτονόητον: ἰσοτιμίαν, θεσμικὴν συνέπειαν, διαφάνειαν καὶ σεβασμὸν πρὸς τὴν ἱστορικὴν παρουσίαν τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Ἡ Ἑλληνομολδαβικὴ Κοινότης δὲν ἀποτελεῖ ἕνα τυχαῖον σωματεῖον, οὔτε μία περιστασιακὴ παρουσία εἰς τὰ ὁμογενειακὰ πράγματα. Εἶναι φορεὺς μὲ ἱστορικὴ ἀναφορὰ καὶ θεσμικὴ ὑπόσταση, ἀναγνωρισμένος, σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τῆς Κοινότητος, ἀπὸ τὸ Πρωτοδικεῖον Ἀθηνῶν καὶ μὲ Ἀριθμὸν Φορολογικοῦ Μητρώου. Ἀποστολή μας εἶναι νὰ ὑπηρετοῦμε τοὺς Ἕλληνας καὶ Φιλέλληνας τῆς Μολδαβίας, νὰ διατηροῦμε τὴν ἱστορικὴ μνήμη καὶ νὰ ἐνισχύουμε τοὺς δεσμοὺς μὲ τὴν Ἑλλάδα.
Ἡ ἐπιλεκτικὴ προβολὴ ὁρισμένων προσώπων, ἐνῶ ἕνας θεσμικὰ ὑφιστάμενος ἑλληνικὸς φορεὺς παραμένει ἐκτὸς ἐνημερώσεως, δημιουργεῖ εὔλογες ἀπορίες καὶ τροφοδοτεῖ τὴν αἴσθησιν ὅτι ἡ ὁμογένεια δὲν ἀντιμετωπίζεται πάντοτε μὲ τὰ ἴδια μέτρα καὶ σταθμά. Ἡ διπλωματικὴ ἀποστολὴ τῆς Ἑλλάδος ὀφείλει νὰ ἀποτελῇ γέφυραν συνδέσεως μὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνας τῆς Μολδαβίας καὶ ὄχι παράγοντα, ἔστω καὶ ἀκουσίως, περαιτέρω ἀπομακρύνσεως μεταξύ τους.
Ἐπιπλέον, ὅταν ἡ ὁμογενειακὴ ἐκπροσώπησις συνδέεται μὲ κύκλους καὶ περιβάλλοντα ὅπου ἡ ρωσικὴ γλῶσσα καὶ ἡ ρωσόφιλη πολιτιστικὴ ἢ πολιτικὴ ἐπιρροὴ διαδραματίζουν σημαντικὸ ρόλο, ἀπαιτεῖται ἰδιαιτέρα προσοχὴ καὶ σαφὴς διάκρισις μεταξύ πολιτιστικῆς ταυτότητος, πολιτικῆς ἐπιρροῆς καὶ θεσμικῆς ἐκπροσωπήσεως. Ἡ χρήσις τῆς ρωσικῆς γλώσσης δὲν συνιστᾷ ἀφ’ ἑαυτῆς ἀπόδειξιν πολιτικῆς τοποθετήσεως· ὅμως, οὐδεμία διπλωματικὴ ἀρχὴ πρέπει νὰ παραγνωρίζῃ τὴν εὐαισθησίαν τοῦ γεωπολιτικοῦ περιβάλλοντος τῆς Μολδαβίας καὶ τὴν ἀνάγκην ἀνεξαρτήτου, πολυφωνικῆς καὶ ἰσοτίμου ἐπικοινωνίας μὲ τὴν ἑλληνικὴν κοινότητα.
Ἡ Ἑλλάς ὀφείλει νὰ ἀκούῃ τὸν Ἑλληνισμόν της· δὲν ὀφείλει νὰ τὸν διαιρεῖ διὰ τῶν ἐπιλογῶν τῶν ἐκπροσώπων ποὺ παρουσιάζει.
Ἡ ρωσόφιλη ἐπιρροὴ εἰς τὴν περιοχήν, ὅπου καὶ ὅταν ἐκδηλώνεται, πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζεται μὲ νηφαλιότητα, γνώσιν καὶ θεσμικὴν ἐγρήγορσιν, ὄχι μὲ γενικεύσεις καὶ προσωπικὰς κατηγορίες. Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μολδαβίας ἔχει δικαίωμα νὰ γνωρίζῃ ποῖοι ὁμιλοῦν ἐξ ὀνόματός του, μὲ ποία θεσμικὴ ἰδιότητα καὶ μὲ ποία κριτήρια ἐπιλέγονται οἱ συνομιληταὶ τῶν ἑλληνικῶν ἀρχῶν.
Δὲν εἶναι δυνατόν νὰ διακηρύσσεται ἡ ἀνάγκη τῆς ὁμοψυχίας καὶ, συγχρόνως, νὰ δημιουργοῦνται συνθῆκες ποὺ γεννοῦν αἴσθημα παραμερισμοῦ, ἀποκλεισμοῦ καὶ ἀδικίας. Ἡ διχόνοια δὲν ἐμφανίζεται μόνον μὲ φανερὰς συγκρούσεις· δύναται νὰ καλλιεργηθῇ καὶ διὰ τῆς σιωπῆς, τῆς ἐπιλεκτικῆς ἐνημερώσεως καὶ τῆς παραλείψεως ἐκείνων ποὺ ἔχουν θεσμικὴ παρουσία καὶ πραγματικὴ διάθεσιν προσφορᾶς.
Διὰ τοῦτο, ζητοῦμεν σαφεῖς ἐξηγήσεις διὰ τὸ συγκεκριμένον περιστατικόν καὶ ἐκφράζομεν τὴν προσδοκίαν ὅτι εἰς τὸ μέλλον θὰ διασφαλίζεται ἡ ἰσότιμος ἐνημέρωσις καὶ ἡ δυνατότης ἐπικοινωνίας τῶν ἑλληνικῶν κοινοτικῶν φορέων μὲ τοὺς ἐπισήμους ἐπισκέπτας ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα.
Ἡ κριτική μας δὲν στρέφεται ἐναντίον τῆς Ἑλλάδος, οὔτε ἐναντίον τοῦ ἑλληνικοῦ διπλωματικοῦ σώματος ὡς συνόλου. Ἀντιθέτως, πηγάζει ἀπὸ τὸν σεβασμὸν πρὸς τὴν πατρίδα μας καὶ ἀπὸ τὴν ἀπαίτησιν ὅτι οἱ θεσμοί της πρέπει νὰ λειτουργοῦν μὲ ἀμεροληψίαν, διαφάνειαν καὶ συναίσθησιν τῆς ἐθνικῆς των ἀποστολῆς.
Ἡ ἀκλόνητος προσήλωσίς μας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον καὶ τὸ Γένος
Ἐν μέσω τῶν προβληματισμῶν τούτων, θεωρῶ ἀναγκαῖον νὰ ἐπαναβεβαιώσω, ἐκ μέρους τῆς Ἑλληνομολδαβικῆς Κοινότητος, τὴν ἀκλόνητον προσήλωσίν μας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον Κωνσταντινουπόλεως, τὴν Πρωτόθρονον Ἐκκλησίαν τῆς Ὀρθοδοξίας, καὶ εἰς τὴν πνευματικὴν καὶ ἱστορικὴν παρακαταθήκην τοῦ Γένους.
Ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, μὲ τὴν μακραίωνα ἱστορίαν του καὶ τὴν ἀποστολὴν του ὑπὲρ τῆς ἑνότητος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀποτελεῖ θεμελιῶδες σημείον πνευματικῆς ἀναφορᾶς διὰ τὸν Ἑλληνισμόν, ὅπου γῆς. Ἡ ἀφοσίωσίς μας εἰς τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον δὲν εἶναι περιστασιακὴ διακήρυξις, ἀλλὰ συνειδητὴ στάσις πίστεως, ἐκκλησιαστικῆς συνειδήσεως καὶ σεβασμοῦ πρὸς τὴν κανονικὴν τάξιν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.
Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν πρέπει νὰ μετατρέπεται εἰς ὄργανον πολιτικῆς ἐπιρροῆς, οὔτε ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοσις νὰ χρησιμοποιῆται διὰ νὰ ὑποδαυλίζωνται διαιρέσεις μεταξύ ἀδελφῶν. Ἡ ἀληθὴς ἐκκλησιαστικὴ συνείδησις ἀπαιτεῖ ἀγάπην, κανονικὴν εὐθύνην, σεβασμὸν πρὸς τοὺς θεσμοὺς καὶ προσήλωσιν εἰς τὴν ἐνότητα τοῦ Σώματος τῆς Ἐκκλησίας.
Ὡς Ἕλληνες, ὀφείλομεν νὰ διαφυλάξωμεν τὴν ἐθνικὴν καὶ πνευματικὴν μας ταυτότητα μὲ ἀξιοπρέπειαν, ἀποφεύγοντες τόσο τὴν ἄκριτον ὑιοθέτησιν ξένων πολιτικῶν ἐπιδιώξεων ὅσον καὶ τὴν καλλιέργειαν ἀδελφικῶν ἀντιπαραθέσεων. Ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μολδαβίας δὲν πρέπει νὰ καταστῇ πεδίον ἀντιπαραθέσεως ἀλλοτρίων γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων, ἀλλὰ χώρος δημιουργικῆς συνεργασίας, πολιτιστικῆς ἀναπτύξεως καὶ ἐνισχύσεως τῶν δεσμῶν μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξον παράδοσιν.
Ἡ πίστις μας εἶναι δεσμὸς ἑνότητος· ἡ ἱστορία μας εἶναι εὐθύνη· καὶ τὸ Γένος μας δὲν ἔχει ἀνάγκην ἀπὸ διχασμοὺς ἀλλὰ ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ὑπηρετοῦν τὸ κοινὸν καλὸν μὲ εἰλικρίνειαν καὶ ἀνιδιοτέλειαν.
Ἡ πρόσκλησις πρὸς τὴν ὁμόνοιαν
Ἐὰν ὑπάρχουν διαφωνίαι, ἂς ἀντιμετωπίζωνται μὲ παρρησίαν καὶ ἐπιχειρήματα. Ἐὰν ὑπάρχουν παράπονα, ἂς ἀκούωνται μὲ δικαιοσύνην. Ἐὰν ὑπάρχουν παρεξηγήσεις, ἂς διαλύωνται μὲ εἰλικρίνειαν. Ἡ Κοινότης μας ὀφείλει νὰ παραμένῃ χώρος διαλόγου, συνεργασίας καὶ δημιουργικῆς προσφορᾶς, καὶ οὐχὶ πεδίον προσωπικῶν ἀντιπαραθέσεων.
Ὡς Πρόεδρος, θεωρῶ χρέος μου νὰ ὑπερασπίζω τὴν ὁμόνοιαν, νὰ ἐνθαρρύνω τὴν ἐνεργὸν συμμετοχὴν τῶν μελῶν μας καὶ νὰ ἐργάζωμαι διὰ τὴν ἐνίσχυσιν τῶν δεσμῶν μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Φιλελλήνων τῆς Μολδαβίας. Ἡ εὐθύνη αὕτη δὲν ἀφορᾷ μόνον τὴν διοίκησιν, ἀλλὰ πάντας ἡμᾶς, ὅσοι πιστεύομεν ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Μολδαβίας ἀξίζει νὰ πορεύεται μὲ ἀξιοπρέπειαν, ἐξωστρέφειαν, ἀμοιβαῖον σεβασμὸν καὶ ἐνότητα.
Δὲν ἐπιθυμοῦμεν νέας διαχωριστικὰς γραμμάς, ἀλλὰ γέφυρας συνεννοήσεως. Δὲν ἐπιδιώκομεν τὴν ἀντιπαράθεσιν, ἀλλὰ τὴ συνεργασίαν. Δὲν ἐπενδύομεν εἰς τὴν καχυποψίαν, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀλήθειαν, τὴ διαφάνειαν καὶ τὴν ἐμπιστοσύνην.
Καὶ πρὸς ὅσους αἰσθάνονται ἀπομακρυσμένοι, πρὸς ὅσους διαφωνοῦν, πρὸς ὅσους ἐνδεχομένως ἔχουν πληγωθῇ ἀπὸ λόγους ἢ πράξεις, ἀπευθύνω πρόσκλησιν ἐπιστροφῆς εἰς τὸν διάλογον καὶ τὴν ἀδελφικὴν συνεννόησιν. Ἡ θύρα τῆς ἐπικοινωνίας πρέπει νὰ παραμένῃ ἀνοικτή, ὅταν ὑπάρχει καλή προαίρεσις καὶ σεβασμὸς πρὸς τὸ κοινὸν καλόν.
Ἡ Ἑλληνομολδαβικὴ Κοινότης ὀφείλει νὰ ἀποτελῇ σημείον ἀναφορᾶς διὰ τὸν Ἑλληνισμόν, τὴν Ὀρθοδοξίαν, τὴν πολιτιστικὴν κληρονομίαν καὶ τὴν ἀδελφικὴν φιλίαν τῶν λαῶν μας. Ἡ δύναμίς της πηγάζει ἀπὸ τὴν ἱστορίαν της, τὴν προσφορὰν τῶν ἀνθρώπων της καὶ, πρωτίστως, ἀπὸ τὴν ἑνότητα ἐκείνων ποὺ ἐπιθυμοῦν νὰ ἐργάζωνται διὰ τὸ μέλλον της.
Ἂς μὴ ἐπιτρέψωμεν, λοιπόν, εἰς τὰς σκιὰς τῆς διχονοίας νὰ ἐπισκιάσουν τὸ φῶς τῆς κοινῆς μας παρακαταθήκης. Ἂς ἀποδείξωμεν ὅτι εἴμεθα ἄξιοι τῆς ἱστορίας μας καὶ ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὴν πατρίδα, ἡ πίστις καὶ ἡ κοινὴ καταγωγὴ εἶναι δεσμοὶ ἰσχυρότεροι ἀπὸ κάθε διαφωνίαν.
Δέησις πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον
Καὶ τώρα, μετὰ πίστεως, ταπεινώσεως καὶ υἱικῆς ἀγάπης, ἀναπέμπομεν δέησιν πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, τὴν Ἔφορον καὶ Προστάτιδα τοῦ Γένους ἡμῶν.
Ὦ Παναγία Δέσποινα, Μῆτερ τοῦ Φωτός καὶ Ὑπέρμαχε τῶν χριστιανῶν, σκέπασον ὑπὸ τὴν ἁγίαν Σκέπην Σου τοὺς Ἕλληνας καὶ Φιλέλληνας τῆς Μολδαβίας.
Καταπράϋνον τὰς καρδίας ἡμῶν, διάλυσον τὰ νέφη τῆς διχονοίας, ἀπομάκρυνον τὴν καχυποψίαν καὶ τὴν ἔχθραν, καὶ φώτισον τὸν νοῦν καὶ τὴν συνείδησίν μας, ἵνα πορευώμεθα ἐν ἀγάπῃ, ἀληθείᾳ, δικαιοσύνῃ καὶ ἀλληλοσεβασμῷ.
Πρέσβευε πρὸς τὸν Υἱόν Σου καὶ Θεὸν ἡμῶν, ὅπως χαρίσηται εἰς τὴν ἑλληνικὴν κοινότητα τῆς Μολδαβίας πνεῦμα εἰρήνης, ὁμονοίας καὶ ἀδελφικῆς καταλλαγῆς. Ἵνα οἱ διαφωνοῦντες εὕρωσι κοινὴν γλῶσσαν, οἱ ἀπομακρυνθέντες ἐπανέλθωσιν εἰς τὴν κοινωνίαν τῆς ἀγάπης καὶ πάντες οἱ ἐργαζόμενοι διὰ τὸ κοινὸν καλὸν ἐνισχυθῶσιν εἰς τὸ ἔργον αὐτῶν.
Μὴ ἐάσῃς, Παναγία Μητέρα, τὸν διχασμὸν νὰ ριζώσῃ ἐν τῷ μέσῳ ἡμῶν, ἀλλὰ ἀξίωσον ἡμᾶς νὰ γίνωμεν φορεῖς καταλλαγῆς, ὄργανα εἰρήνης καὶ θεματοφύλακες τῆς ἑνότητος τοῦ Γένους.
Χάρισαι εἰς τὴν Κοινότητά μας φρόνημα ἀγαθόν, εἰς τὰ μέλη μας καρδίαν εἰρηνικήν, εἰς τὴν νεολαίαν μας ἐλπίδα καὶ προοπτικήν, καὶ εἰς ὅλους ἡμᾶς τὴ δύναμιν νὰ ὑπερβαίνωμεν τὰς διαφορὰς καὶ νὰ ἐργαζώμεθα ἀδελφικῶς διὰ τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Μολδαβίας.
Ἵνα, ὑπὸ τὴν Σκέπην Σου συναγόμενοι, ἐν μιᾷ καρδίᾳ καὶ μιᾷ ψυχῇ δοξάζωμεν τὸ Πανάγιον Ὄνομα τοῦ Κυρίου καὶ διαφυλάττωμεν ἀλώβητον τὴν ἱερὰν παρακαταθήκην τῆς πίστεως, τῆς ἱστορίας καὶ τῆς ἑλληνικῆς μας ταυτότητος.
Ὑπεραγία Θεοτόκε, σκέπε, φύλαττε καὶ ἕνωνε τὸν Ἑλληνισμὸν τῆς Μολδαβίας.
Ἀμήν.
---
Ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφαί,
Ἡ ἔκκλησίς μου εἶναι σαφής: ἂς κρατήσωμεν τὴν Κοινότητά μας ἑνωμένη, μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεόν, σεβασμὸν πρὸς τὴν ἱστορίαν μας καὶ ἀγάπην πρὸς κάθε συμπατριώτην μας.
Τὸ μέλλον τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Μολδαβίας δὲν θὰ κριθῇ ἀπὸ τὰς διαφωνίας μας, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἱκανότητά μας νὰ παραμείνωμεν ἐνωμένοι καὶ νὰ προσφέρουμε ὅλοι μαζὶ εἰς τὶς ἐπόμενες γενεές.
Μὲ συναίσθησιν τῆς εὐθύνης μου καὶ μὲ ἀκλόνητον προσήλωσιν εἰς τὴν ἀποστολήν μας, σᾶς καλῶ νὰ πορευθῶμεν μὲ ὁμόνοιαν, ἀξιοπρέπειαν καὶ ἀδελφικὴν ἀγάπην.
Μὲ πίστιν εἰς τὸν Θεόν, μὲ σεβασμὸν εἰς τὴν ἱστορίαν μας καὶ μὲ ἀγάπην πρὸς τὸν Ἑλληνισμόν.
Ἰωάννης Φωτιάδης
Πρόεδρος τῆς Ἑλληνομολδαβικῆς Κοινότητος