πέρα από τα σύννεφα
είναι η θάλασσα.
Όμως ανάμεσα
στη θάλασσα και σε σένα
υπάρχουν μέρες φοβερές,
λόφοι που κυματίζουν
και υψώνονται στον ουρανό,
παρεμβάλλονται
πριν από τη θάλασσα.
Εδώ πάνω στο λόφο υπάρχει η ελιά
και το πηγάδι, τόσο μικρό
που δεν μπορείς να καθρεφτιστείς,
και οι καλαμιές, οι καλαμιές,
που ποτέ δεν ησυχάζουν....
Και τα φύλλα της ελιάς,
χαμένα σ' αυτή τη θάλασσα
από φεγγαρόφωτο, θροΐζουν
- ακόμα και η σκιά του δέντρου
αρχίζει να σκοτεινιάζει,
να μεγαλώνει και να την καταπίνει.
Τρέχει έξω, στον φεγγαρένιο τρόμο,
και την ακολουθεί
το θρόισμα της αύρας
πάνω στους βράχους
και μια λεπτή σιλουέτα
που της δαγκώνει τα γυμνά της πόδια,
τα φυτά, και τον πόνο στην κοιλιά.
Έπειτα κρύβεται στη σκιά
γέρνοντας στους βράχους
δαγκώνοντας τα χείλη της.
Κάτω, η γη στο σκοτάδι,
κολυμπάει στο αίμα.
ΑΥΓΟΥΣΤΙΑΤΙΚΟ ΦΕΓΓΑΡΙ(απόσπασμα)
Τσέζαρε Παβέζε
Μεταφραση Γιάννη Παππά