είναι ένα βλέμμα που αδειάζει
κάθε φορά που φέρνωτην κουβέντα στο αίμα μου.
Αυτό που ξέρεις από μένα
είναι ένας άνεμος που γελά
σαν τρελός γύρω σου
και περιμένει να γυρίσεις την πλάτη
για να κοπάσει λίγο μέσα του την τρικυμία.
Θα μπορούσε να πει κανείς
πως γνωριζόμαστε.
*
Πόση θάλασσα πια
να φέρω; Πόσο ουρανό;
Κάποιος άλλος
θα μ’ έδιωχνε και με λιγότερα.
*
Στο κάτω κάτω υπάρχει για όλους μας
ένα τοπίο φυγής
μια έρημος κι ένα σταυροδρόμι
Στάσου μια στιγμή
να πάρω τσιγάρα
κι έρχομαι ν’ αναληφθούμε