Αχ πως ζητάει η ψυχή μας παραμύθια!

"..έλαμπε ο ήλιος χθες πρωί κι άστραφτε ξέξασπρο κινούμενο πετράδι γαλανό η θάλασσα απ’ τη σκοτεινή σκιά που την κοιτούσα. Το βράδυ άλλαξε ο καιρός -βγήκα αργά, περασμένα μεσάνυχτα- μισό φεγγάρι αρμένιζε ψηλά, τα σύννεφα ακίνητα αλλά λυσσομανούσε ο αέρας να φυσάει χαμηλά, ρούφαγε τ’ αγριεμένο κύμα βρυχώμενο αφρό την παραλία, αχόρταγο και παθιασμένο ξέρναγε αρμύρα κι υγρασία. Ο ίδιος τόπος τώρα αλλίως. Νύχτα, περπάταγα σε δρόμους αδειανούς, έφεγγε αμέριμνη η πόλη φωτισμένη -ανάποδη εποχή- ότι έμοιαζε να είναι δεδομένο τώρα ακροβατεί, μετέωρο, θα πέσει, λες, θα τσακιστεί ή θα σωθεί; Τι θ’ απομείνει; Τί στο καλό μας έμαθε η ιστορία; Είν’ ακυβέρνητη η βλακεία. Αδιάφορο το νόημα για το μέλλον. Πάλι καλά που έχει η ζωή κρυμμένους τρόπους να κερδίζει. Εκεί που όλα φαίνονται κλειστά, είν’ ορθάνοιχτα. Η αρμονία η αφανής. Αχ πως ζητάει η ψυχή μας παραμύθια! "
Χρήστος Μποκόρος
Εικαστικός