Το δάσος δεν κοιμάται ποτέ. Ούτε καν την ώρα εκείνη τη μαγική, όταν ο ουρανός βάφεται με τις αποχρώσεις του μελιού και του κεχριμπαριού, και τα σύνορα ανάμεσα στον κόσμο των θνητών και των πνευμάτων γίνονται αόρατα.
Εκεί, ανάμεσα σε κορμούς λευκούς σαν φάντασματα, κατοικεί Εκείνη. Δεν γεννήθηκε από σάρκα και αίμα, αλλά από τον αναστεναγμό της γης όταν πρωτοφύτρωσε το πρώτο δέντρο. Είναι ο Άγγελος του Δάσους.
Τα μαλλιά της, κατάμαυρα σαν την πιο σκοτεινή νύχτα του χειμώνα, πλαισιώνουν ένα πρόσωπο ψυχρό και γαλήνιο σαν αρχαίο άγαλμα. Το βλέμμα της δεν κοιτάει εσένα, τον παρατηρητή· κοιτάει μέσα από εσένα, βαθιά στην αιωνιότητα. Τα φτερά της, λευκά και αέρινα, δεν είναι φτιαγμένα από πούπουλα, αλλά από την ίδια την ομίχλη που υψώνεται τα αυγή από το υγρό χώμα.
Στέκεται ανάμεσα στα δέντρα , και το σώμα της μοιάζει να μπερδεύεται με το τοπίο. Το λευκό ύφασμα που την τυλίγει αφήνει ακάλυπτη μια πτυχή της ύπαρξής της, υπενθυμίζοντας την αγνή, ανόθευτη φύση της. Δεν ντρέπεται, γιατί δεν γνωρίζει την ανθρώπινη αμαρτία. Είναι η ίδια η αλήθεια της φύσης.
Στο χέρι της κρατά ένα κλαδί. Δεν το κρατά ως όπλο, αλλά ως υπόσχεση. Είναι το κλαδί της ζωής, της αναγέννησης, της σιωπηλής δύναμης που κρύβεται κάτω από τη γη. Με το άλλο της χέρι, αγγίζει απαλά τον αέρα, σαν να χαϊδεύει τα αόρατα πνεύματα των δέντρων.
Πίσω της, ο ορίζοντας φλέγεται. Η μέρα πεθαίνει για να γεννηθεί η νύχτα, ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; Σε αυτό το δάσος, ο χρόνος δεν κυλάει γραμμικά. Εκείνη στέκεται στο μεταίχμιο, φύλακας του φωτός και της σκιάς.
Όσοι τύχει να την αντικρίσουν, λένε πως δεν ακούν τίποτα άλλο παρά μόνο τον χτύπο της δικής τους καρδιάς. Γιατί ο Άγγελος του Δάσους δεν μιλάει. Απλώς υπάρχει. Σε κοιτάζει με εκείνα τα μελαγχολικά, σοφά μάτια, και σου ψιθυρίζει χωρίς λέξεις: «Περπάτα απαλά. Αυτό το δάσος είναι ζωντανό. Και εγώ είμαι η ανάσα του».
Και όταν το τελευταίο φως χαθεί πίσω από τα βουνά, εκείνη θα γείρει το κεφάλι, θα σφίξει το κλαδί της και θα βυθιστεί ξανά στο λευκό σκοτάδι των δέντρων, περιμένοντας την επόμενη χρυσή αυγή.