Δημοκρατία… η δύναμη των πολλών ανθρώπων. Ακόμη και με την «ανορθόγραφη» αφορμή της πρόσφατης ομιλίας του Μάρκο Ρούμπιο στον Λόφο της Πνύκας, υπό τη βαριά σκιά του Ιερού Βράχου της Ακρόπολης, η Ιστορία βρήκε το μονοπάτι για να μας υπενθυμίσει τη διαρκή ταυτοτική κληρονομιά του τόπου μας, ως «μαιευτηρίου» της Δημοκρατίας. Του λιγότερου «ατελούς» πολιτεύματος το οποίο εμπνεύστηκαν το μυαλό και η καρδιά των ανθρώπων, ως βιωματική επιλογή κοινωνικού συμβολαίου. Μια χάρτα αξιοπρέπειας, ώστε να συμβιώνουμε αρμονικά, και ο τροχός της Ιστορίας να αποκτά σε κάθε συγκυρία αυξητική ροή στη διαρκή κίνησή του προς ένα μέλλον χωρίς ασυνέχειες.
Στα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας, μετά την πρώτη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην Προεδρία των ΗΠΑ, τον Νοέμβριο του 2016, ο απερχόμενος πλανητάρχης Μπαράκ Ομπάμα επέλεξε την Αθήνα ως προτελευταίο σταθμό της επιλογικής περιοδείας του στην Ευρώπη. Με την αβίαστη συστολή κάθε καλλιεργημένου ανθρώπου, απέφυγε την ύβρη να μιλήσει στη σκιά της Ακρόπολης και με την ομιλία του στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μας θύμισε ότι η έννοια του πολίτη, του ενεργού πολίτη, ήταν η σημαντικότερη στην κλασική Αθήνα. Στα αρχαία χρόνια, τότε που στον γεωγραφικό χώρο τον οποίο καλύπτει η σημερινή Ελλάδα, γεννήθηκαν οι σημαντικότερες ιδέες του δυτικού ανθρώπου.
Το τελευταίο διάστημα, οι Ευρωπαίοι πολίτες ξαναγίνονται ενεργοί. Σηκώνονται από τον καναπέ. Εγκαταλείπουν την αποστασιοποίησή τους από τα πολιτικά δρώμενα.
Φτάνουν μέχρι τις κάλπες εκλογικών αναμετρήσεων.
Τιμωρούν παραδειγματικά αλαζονικές πολιτικές ηγεμονίες, στις οποίες καταλογίζουν την ευθύνη για την ακύρωση των προσδοκιών τους. Και κινητροδοτούν πολιτικές αλλαγές, οριζόντια στη Γηραιά Ήπειρο.
Κυρίως, οι νέοι άνθρωποι, εκείνοι που αρνούνται να δεχθούν αδιαμαρτύρητα την υποβάθμιση της ποιότητας της ζωής τους, την υπονόμευση του μέλλοντός τους.
Το είδαμε στην Ουγγαρία, με την ανατροπή Όρμπαν.
Το είδαμε στη Σερβία, με την ανατροπή Βούτσιτς.
Το είδαμε στο Ισραήλ, με το «κόντυμα» Νετανιάχου.
Όπου στήνονται κάλπες και οι λαοί σηκώνονται από τον καναπέ, η τιμωρία κάθε τρέχουσας αλαζονικής κυριαρχίας, είναι παραδειγματική…
Του Μάνου Οικονομίδη
