23.10.26

Σταμάτης Παγανόπουλος:Η ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ…


A piece of my art:"Μανάβικο στη παλιά αγορά Μοδιάνο"(Ακρυλικά,60χ80)

Η ΜΥΡΟΒΟΛΟΣ…
Κάποια μέρη δεν τα ξεχνάς ποτέ. Όχι γιατί ήταν τα ομορφότερα του κόσμου, αλλά γιατί εκεί άφησες ένα κομμάτι από την ψυχή σου. Εκεί γέλασες με την καρδιά σου, ονειρεύτηκες χωρίς φόβο, έκανες σχέδια για το αύριο και πίστεψες πως η ζωή ήταν μπροστά σου, ολόκληρη, γεμάτη υποσχέσεις.
Ένα τέτοιο μέρος ήταν η Μυροβόλος Σμύρνη, στην παλιά αγορά Μοδιάνο της Θεσσαλονίκης.
Αχ, εκείνα τα απογεύματα μετά τη δουλειά! Αφήναμε πίσω την κούραση της ημέρας και ανταμώναμε με τους συναδέλφους γύρω από ένα τραπέζι. Τσίπουρα, μεζέδες, πειράγματα, κουβέντες ατέλειωτες, γέλια που έσμιγαν με τη βοή της αγοράς και τις μουσικές των πλανόδιων. Μοιραζόμασταν τις χαρές μας, τις αγωνίες, τα όνειρα για το αύριο. Αγαπούσαμε τη δουλειά μας, πιστεύαμε σ’ αυτό που κάναμε και νιώθαμε πως ο κόσμος ήταν ανοιχτός μπροστά μας.
Κι ύστερα, ήταν κι εκείνα τα άλλα όνειρα, τα πιο προσωπικά. Ένα βλέμμα, ένας έρωτας, ένα «σ’ αγαπώ» ειπωμένο κοιτάζοντάς την στα μάτια. Η ζωή δεν ήταν μόνο όσα σχεδιάζαμε, αλλά κι εκείνοι οι άνθρωποι που της έδιναν νόημα. Και μέσα σε όλα, εμείς νέοι, γεμάτοι ζωή, χωρίς να υποψιαζόμαστε πόσο πολύτιμες ήταν οι στιγμές που ζούσαμε.
Γιατί η νιότη έχει αυτό το παράξενο προνόμιο: ζει την ευτυχία χωρίς να γνωρίζει πως είναι ευτυχισμένη.
Και πέρασαν τα χρόνια…
Οι δρόμοι μας χώρισαν, οι ζωές μας άλλαξαν. Κάποιοι φίλοι απομακρύνθηκαν, κάποιοι έφυγαν για πάντα. Μα στη μνήμη μου η παρέα παραμένει ακόμη εκεί. Ακούω τις φωνές, τα γέλια, τις κουβέντες. Κλείνω τα μάτια και ξαναγίνομαι εκείνος που βιαζόταν να συναντήσει τους φίλους του, που πίστευε πως όλα θα κρατήσουν για πάντα.
Πόσα θα έδινα για ένα ακόμη απόγευμα μαζί τους! Να καθίσουμε ξανά στο ίδιο τραπέζι, να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας, να γελάσουμε όπως παλιά. Να κοιταχτούμε στα μάτια χωρίς να χρειάζεται να πούμε πολλά. Γιατί τώρα ξέρω πως οι πιο πολύτιμες στιγμές είναι συχνά εκείνες που, όταν τις ζούμε, μοιάζουν καθημερινές.
Η Μυροβόλος δεν είναι πια μόνο ένα ουζερί στη μνήμη μου. Είναι η παλιά Μοδιάνο, το άρωμα του τσίπουρου, οι μεζέδες, οι μουσικές, τα πρόσωπα των φίλων, τα νιάτα μας που έμειναν εκεί, ανάμεσα σε δυο ποτήρια και σε μια κουβέντα που δεν τελείωσε ποτέ.
Κι έτσι, σήμερα, σηκώνω νοερά το ποτήρι μου. Στην υγειά μας, παιδιά! Στα νιάτα μας, στις φιλίες μας, στους έρωτες και στα όνειρα που κυνηγήσαμε. Στις όμορφες μέρες που δεν ξέραμε πως ήταν τόσο όμορφες.
Κι ένα σιωπηλό ευχαριστώ στη Μυροβόλο Σμύρνη, που φύλαξε μέσα της ένα κομμάτι από την πιο φωτεινή εποχή της ζωής μας.
Γιατί δεν μας λείπουν μόνο τα μέρη όπου ζήσαμε. Μας λείπουν οι άνθρωποι που αγαπήσαμε και εκείνοι που ήμασταν όταν βρισκόμασταν κοντά τους.  
Κι όμως, μια άυλη κλωστή εξακολουθεί να μας ενώνει, όπου κι αν βρισκόμαστε. Κάθε φορά που κάποιος από την παλιά παρέα μάς αποχαιρετά για πάντα, η κλωστή σφίγγει μέσα μας και τα μάτια βουρκώνουν. Γιατί μαζί του φεύγει ένα κομμάτι από τα νιάτα μας.
Μα όσο θυμόμαστε, δεν έχουμε χαθεί.
Κι αν μπορούσαμε να γυρίσουμε για λίγο πίσω, θα μας βρίσκαμε όλους εκεί, στη Μυροβόλο Σμύρνη, γύρω από το ίδιο τραπέζι.
Νέους, γεμάτους ζωή, όνειρα κι ελπίδες.
Και κανείς δεν θα είχε φύγει ακόμη.