φθίνει γρήγορα,
Μια στιγμή και χάνεται.
Και δεν μπορούμε πιανα κάνουμε τους απαραίτητους διακανονισμούς,
όσο απλοί και αν είναι.
Το αστέρι μας ήταν πιο λαμπερό
όταν είχε νερό μέσα του.
Τώρα το θέμα δεν είναι καν αυτό, αλλά το
Να γαντζωθούμε στη σκληρή γη
ώστε να μη βρεθούμε στο κενό,
Με τη βοήθεια ενός περιστασιακού ονείρου,
ενός οράματος:
Ενας κοκκινολαίμης πετάει
προς την πάνω γωνιά του παραθύρου,
Χτενίζεις τα μαλλιά σου προς τα πίσω
και δεν μπορείς να δεις καθαρά,
Ή κάποια πληγή αστράφτει
Στα γλυκά πρόσωπα των άλλων,
κάτι σαν: αφού αυτό ήθελες ν’ ακούσεις,
τότε γιατί σκέφτηκες ότι θ’ ακούσεις κάτι άλλο;
Είμαστε όλοι φλύαροι
είναι αλήθεια, όμως
κάτω από τα λόγια κρύβεται
η συγκίνηση και η απροθυμία
να συγκινηθούμε,
το χαλαρό νόημα,
ακατάστατο και απλό
σαν πέτρινο αλώνι.