ΤΟ ΑΕΙΖΩΟΝ ΠΥΡ ΚΑΙ Η ΓΟΒΑ ΤΟΥ JIMMY CHOO. Του Σταμάτη Παγανόπουλου

A piece of my art :"L'attrape coeur"
(Ακρυλικά,30x40)

Η ομορφιά δεν χρειάζεται πρόσωπο για να γίνει δύναμη, αρκεί ένα ίχνος της, ένα αντικείμενο που την εκπροσωπεί, για να μετατοπίσει τον άξονα ενός ολόκληρου κόσμου. Δύο αντικείμενα ,ένα λευκό καλοκαιρινό καπέλο και μια γόβα Jimmy Choo ,μπορεί να είναι τα σύμβολα δύο ανθρώπων που αγαπιούνται. Το ένα, λευκό, ήρεμο, σχεδόν άυλο, κουβαλά την παρουσία ενός άντρα που έχει μάθει να παραχωρεί χώρο, να στέκεται με εκείνη τη λεπτή ευγένεια που γεννά ο έρωτας. Το άλλο, κόκκινο, αιχμηρό, σχεδιασμένο με την ακριβή αλαζονεία της ομορφιάς, εκπροσωπεί μια γυναίκα που δεν φοβάται τη λάμψη της, που γνωρίζει ότι η χάρη της δεν είναι απλώς ιδιότητα αλλά δύναμη.
Το κόκκινο αντικείμενο –ένα παπούτσι, ένα σύμβολο επιθυμίας, ένα ίχνος της γυναίκας που το φόρεσε– δεν χρειάζεται σώμα για να είναι ερωτικό. Η ίδια η μορφή του είναι ήδη μια πράξη. Η καμπύλη του είναι η γραμμή μιας βούλησης που ξέρει να επιβάλλεται, η γραμμή μιας γυναίκας που δεν κρύβει την ομορφιά της αλλά την αφήνει να λειτουργεί σαν φως. Το χρώμα του δεν είναι απλώς χρώμα· είναι η υπόσχεση μιας ζωής που δεν φοβάται να καεί. Είναι η ομορφιά που δεν ζητά να την κατακτήσεις αλλά να την υπηρετήσεις. Η γυναίκα που το φορά γίνεται σχεδόν τελετουργική μορφή: μια ύπαρξη που γνωρίζει ότι η χάρη της μπορεί να γίνει νόμος.
Απέναντί του, το λευκό αντικείμενο, ένα καπέλο, μια σκιά, ένα ίχνος ενός άντρα που αγαπά, δεν είναι αδύναμο. Είναι η μορφή της αποδοχής. Η υποταγή εδώ δεν είναι παραίτηση, είναι αναγνώριση. Ο άντρας δείχνει να αιχμαλωτίζεται όχι από αδυναμία , αλλά επειδή αναγνωρίζει το κάλλος, ότι η ομορφιά της γυναίκας είναι ανώτερη από τη δική του βούληση. Η αγάπη του δεν είναι κραυγή, είναι σιωπή. Δεν είναι διεκδίκηση, είναι προσφορά. Το λευκό αντικείμενο κουβαλά αυτή τη λεπτή, σχεδόν μυστική ευγένεια: την ευγένεια ενός άντρα που δεν φοβάται να παραχωρήσει τον χώρο του στην ομορφιά της γυναίκας που αγαπά.
Κι έτσι η σκηνή μετατρέπεται σε μια μικρή ερωτική αλληγορία. Το κόκκινο αντικείμενο γίνεται η θεότητα, το λευκό ο πιστός. Η γυναίκα είναι η φλόγα, ο άντρας το κερί που την αναγνωρίζει. Η απόσταση ανάμεσά τους δεν είναι το κενό, είναι δεσμός. Είναι η λεπτή γραμμή που ενώνει δύο υπάρξεις που δεν αγγίζονται ακόμη, αλλά ήδη ανήκουν η μία στην άλλη. Η ερωτικότητα εδώ δεν είναι κραυγαλέα, είναι τελετουργική, σχεδόν ιερή. Είναι η στιγμή όπου η ομορφιά της γυναίκας γίνεται νόμος και η αγάπη του άντρα γίνεται μορφή ελευθερίας.
Γιατί η αληθινή ομορφιά δεν καταπιέζει, εξυψώνει. Δεν ζητά να την κατακτήσεις· ζητά να την υπηρετήσεις. Και μέσα σ’ αυτή την υπηρεσία, ο άντρας βρίσκει μια παράξενη λύτρωση: την αποδοχή ότι η γυναίκα που αγαπά είναι κάτι πιο δυνατό από τη βούλησή του, πιο φωτεινό από την επιθυμία του, πιο αληθινό από την ίδια του την ύπαρξη. Η γυναίκα, με την ένταση του κόκκινου και την ακρίβεια της χάρης της, γίνεται μια μικρή θεότητα που δεν χρειάζεται να μιλήσει. Αρκεί να υπάρχει.
Και τότε το λευκό αντικείμενο σκύβει ελαφρά, όχι από φόβο αλλά από γνώση. Γιατί η υποταγή στην ομορφιά της γυναίκας δεν είναι παραίτηση, είναι η πιο βαθιά μορφή συμμετοχής. Είναι η στιγμή όπου ο άντρας αναγνωρίζει ότι το ν’ αγαπάς είναι το «αείζωον πυρ» και τη θεϊκή τάξη του σύμπαντος. Και μέσα σ’ αυτή την αναγνώριση γεννιέται μια νέα ελευθερία: η ελευθερία να παραδοθείς σε κάτι που σε ξεπερνά, σε μια γυναίκα που δεν είναι απλώς όμορφη αλλά αληθινή.