Λίγοι άνθρωποι έχουν την δύναμη όχι απλώς να μιλούν, αλλά να εμπνέουν και να κινητοποιούν.
Όποιος δεν διδάσκει στα παιδιά του Όρια, δημιουργεί τέρατα!
Έχουμε γίνει φίδια ο ένας για τον άλλον!
Το «έχω» και το «δικό μου είναι» μας αποξένωσε!
Μέχρι το 1400 μ.Χ. οι χώρες της Δύσης ήταν στην βαρβαρότητα και η Ανατολή το Φως!
Η κ. Μαρία Ευθυμίου είναι μια από αυτούς τους σπάνιους ρήτορες που δεν γεμίζουν απλώς μια αίθουσα, αλλά την «κατακτούν». Μέσα από τον καθηλωτικό της λόγο, την αυθεντικότητα και το πάθος της μάς ταξίδεψε στην ανθρώπινη ιστορία από τις απαρχές της δημιουργίας της μέχρι το σήμερα και το αύριο ακόμη.
Στην έναρξη συμμετάσχε μουσικοχορευτικά το Χορευτικό του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών Νομού Πιερίας «Ο Όλυμπος» που ενθουσίασε το κοινό της Σχολής.
Η διοργάνωση έγινε με συνδιοργανωτές την OPTO HELLAS και το Λύκειο Ελλήνων Κατερίνης.
Η κοινοκτημοσύνη και η ατομική ιδιοκτησία στην ανθρώπινη ιστορία είναι το πιο αρχέγονο θέμα του πλανήτη και του ανθρώπινου είδους, θέμα απλό και περίπλοκο ταυτόχρονα. Η ιστορικοί, οι κοινωνιολόγοι και οι τεχνοκράτες μελετώντας την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης επισημαίνουν τις δραματικές αλλαγές που αυτή θα επιφέρει σε κάθε επίπεδο της ζωής. Θα δημιουργηθεί μια αυτοκρατορία ως πολιτικό σύστημα, που είναι ο ποιο ισχυρός και σταθερός πολιτικός θεσμός που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος.
Επίσης θεωρούν ότι θα ξανά αναβιώσει κάτι κοινοβιακό και κοινοκτημονικό, κάτι πολύ παλιό, αλλά σύγχρονο στο εγγύς μέλλον.
Πριν από 4.000.000 χρόνια ο άνθρωπος ζούσε κοινοβιακά και κοινοκτημονικά, ομαδικά και νομαδικά, κυρίως για αναζήτηση τροφής. Δεν υπήρχαν σταθερές κατοικίες, αλλά καταλύματα που μπορούσαν να μετακινηθούν και μετέφεραν μόνο τα άκρως απαραίτητα, όσα χρειάζονταν για την επιβίωση τους. Το εντυπωσιακό είναι ότι δημιουργούσαν ομάδες 30, 40, 50 με μέγιστο τα 150 άτομα σε κάθε ομάδα.
Έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο μέσος άνθρωπος μπορεί να αποτυπώσει με ακρίβεια στον εγκέφαλο του γνωστά και οικεία άτομα μέχρι 150! Οι κοινότητες αυτές έχουν πλάσει τον εγκέφαλο μας και αισθανόμαστε κοντινά μας πρόσωπα μέχρι 400 άτομα. Από 500 άτομα και πάνω είναι μια ξένη κατάσταση.
Μόλις πριν 13-14 χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα ζούσε έτσι. Δεν υπήρχε το ρήμα «κατέχω». Το κάθε άτομο «είχε», επειδή είχε η ομάδα. Αυτή πραγματικότητα άλλαξε πρίν από 15 χιλιάδες χρόνια όταν ανακαλύφθηκε η γεωργία και συντελέστηκε η Γεωργική Επανάσταση στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, στην λεγόμενη «Εύφορη ημισέληνο». Αποτέλεσμα αυτής ήταν η δημιουργία του χωριού (η πιο επαναστατική λέξη), όπου κτίστηκαν κατοικίες μόνιμες και ζούσε ο ένας δίπλα στον άλλον. Αυτή η αλλαγή έφερε το ρήμα «έχω» και την έννοια του «δικό μου». Αλλάζει έτσι η κατάσταση της κοινοκτημοσύνης. Η ζωή γίνεται πιο περίπλοκη, σκληρή, οργανωμένη, απαιτητική και αποξενώνεται ο άνθρωπος από τα προηγούμενα γνώριμα του. Δημιουργείται η κεντρική διοίκηση, η αυτοκρατορία, αλλά ο μέσος άνθρωπος συνεχίζει να μένει στο χωριό που αποτελεί μια μορφή κοινότητας που εμπεριέχει κάτι κοινοβιακό, όπου τα τοπικά ζητήματα ρυθμίζονται από την τοπική αυτοδιοίκηση. Πού εντοπίζεται όμως το αγαπητικό στοιχείο? Οι άνθρωποι που ζούσαν μαζί ήταν η ασφάλεια του καθενός. Έτσι δημιουργείται η πυρηνική οικογένεια και ο συνδυασμός με άλλες πυρηνικές οικογένειες του ίδιου αίματος, τους συγγενείς (το σόι).
Στην συνέχεια το αίτημα της ανιδιοτελούς σχέσης που εκατομμύρια χρόνια ήταν πολύ έντονο στους γεωργούς δημιούργησε την ανάγκη ύπαρξης ηθικών κανόνων και αιτημάτων που συναρμόστηκαν σε θρησκείες. Οι σημαντικότερες θρησκείες (Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Βουδισμός, Ινδουισμός, Κομφουκιανισμός) είναι όλες θρησκίες γεωργών. Αναπτύχθηκαν από γεωργικές ομάδες που το «έχω» δεν ήταν το ίδιο για όλους.
Αυτή η κοινωνική ανισότητα θα φέρει όλες τις κοινωνικές εξελίξεις μέχρι σήμερα.
Όλες οι θρησκείες γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν στην Ασία. Η πρωτοπορία της ανθρωπότητας βρίσκεται εκεί. Εκεί συνέβη η Γεωργική Επανάσταση. Εκεί γεννήθηκε η αρχαιότερη μονοθεϊστική θρησκεία, ο Ζωροαστρισμός (στο Ιράν, μια τελείως ιδιαίτερη χώρα μέχρι και σήμερα). Όλες οι άλλες μέχρι τότε ήταν πολυθεϊστικές και παγανιστικές. Το κακό στοιχείο, ο εκπεσών Άγγελος, δηλαδή ο διάβολος και η αιώνια μάχη του Καλού με το Κακό εμφανίστηκαν σε αυτήν την θρησκεία ως κοινωνικές έννοιες.
Το Καλό περιλάμβανε την δικαιοσύνη, την συμπαράσταση (Αγάπη, φροντίδα) και την εντιμότητα (Καλή πίστη).
Το αίτημα της κοινοβιακής ζωής στις θρησκείες, μιας ζωής αγαπητικής και όχι τοξικής οδήγησε στην ιδέα του κοινοβίου, δηλαδή στην ιδέα του μοναστηριού. Οι κοινοβιακές και κοινοκτημονικές ομάδες ζούνε μεταξύ τους και οτιδήποτε εκτός αυτών είναι ξένο και εχθρικό. Στην ουσία λοιπόν είναι αντιεξουσιαστές, που θέλουν ο πλούτος να είναι κοινός και όχι ατομικός.
Στον Ινδουισμό εμφανίζονται οι ασκητές που είναι κυρίως άντρες. Εγκατέλειπαν τα πάντα και ζούσαν απομονωμένοι, βασανίζοντας αρκετές φορές το σώμα τους για να ξεπεράσουν τις σωματικές αδυναμίες και να ενωθούν με το Θείο.
Ο Χριστιανισμός κήρυξε ότι δεν πρέπει να ζει κανείς βασανίζοντας τον εαυτόν του, αλλά να ζει αγαπητικά με τους άλλους. Γι’ αυτό και ενθάρρυνε την μοναστηριακή ζωή. Ο Χριστιανισμός ωριμάζει περίπου το 300 μ.Χ. και αποκτά εσωτερική δομή, ιεραρχία και Διοίκηση.
Μέχρι περίπου το 1400 μ.Χ. η Ανατολή ήταν ταυτόσημη με τον Πολιτισμό και η Δύση με την βαρβαρότητα. Από το 1500 και μετά έχουμε την «εκτίναξη» της Δύσης και την ταύτιση της με τον πολιτισμό. Η Βαλντεσιανοί τον 12ο αιώνα μ.Χ. καταδίκασαν τον πλούτο, την διαφθορά και την κοσμική ισχύ του κλήρου και έθεσαν το θεμελιώδες ερώτημα: «Υπάρχει περίπτωση να είναι κάποιος Χριστιανός και πλούσιος ταυτόχρονα?».
Η απάντηση του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα έγκειται στο ότι είναι αναπόφευκτη η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό που την θεραπεύει είναι η γενναιοδωρία, η φιλανθρωπία και η βοήθεια προς την κοινότητα. Όλες οι θρησκείες αναμετρήθηκαν σε αυτό το θέμα γιατί η ατομική ιδιοκτησία εκ των πραγμάτων δημιουργεί κοινωνική ανισότητα.
Η εκδήλωση έκλεισε με πολυάριθμες ερωτήσεις από το κοινό και εμπεριστατωμένες απαντήσεις από την κ. Ευθυμίου η οποία παρέδωσε ένα ακόμα Πανεπιστημιακό μάθημα στους φίλους της Σχολής Γονέων.
Έχουμε γίνει φίδια ο ένας για τον άλλον!
Το «έχω» και το «δικό μου είναι» μας αποξένωσε!
Μέχρι το 1400 μ.Χ. οι χώρες της Δύσης ήταν στην βαρβαρότητα και η Ανατολή το Φως!
Η κ. Μαρία Ευθυμίου είναι μια από αυτούς τους σπάνιους ρήτορες που δεν γεμίζουν απλώς μια αίθουσα, αλλά την «κατακτούν». Μέσα από τον καθηλωτικό της λόγο, την αυθεντικότητα και το πάθος της μάς ταξίδεψε στην ανθρώπινη ιστορία από τις απαρχές της δημιουργίας της μέχρι το σήμερα και το αύριο ακόμη.
Στην έναρξη συμμετάσχε μουσικοχορευτικά το Χορευτικό του Συλλόγου Κοκκινοπλιτών Νομού Πιερίας «Ο Όλυμπος» που ενθουσίασε το κοινό της Σχολής.
Η διοργάνωση έγινε με συνδιοργανωτές την OPTO HELLAS και το Λύκειο Ελλήνων Κατερίνης.
Η κοινοκτημοσύνη και η ατομική ιδιοκτησία στην ανθρώπινη ιστορία είναι το πιο αρχέγονο θέμα του πλανήτη και του ανθρώπινου είδους, θέμα απλό και περίπλοκο ταυτόχρονα. Η ιστορικοί, οι κοινωνιολόγοι και οι τεχνοκράτες μελετώντας την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης επισημαίνουν τις δραματικές αλλαγές που αυτή θα επιφέρει σε κάθε επίπεδο της ζωής. Θα δημιουργηθεί μια αυτοκρατορία ως πολιτικό σύστημα, που είναι ο ποιο ισχυρός και σταθερός πολιτικός θεσμός που έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος.
Επίσης θεωρούν ότι θα ξανά αναβιώσει κάτι κοινοβιακό και κοινοκτημονικό, κάτι πολύ παλιό, αλλά σύγχρονο στο εγγύς μέλλον.
Πριν από 4.000.000 χρόνια ο άνθρωπος ζούσε κοινοβιακά και κοινοκτημονικά, ομαδικά και νομαδικά, κυρίως για αναζήτηση τροφής. Δεν υπήρχαν σταθερές κατοικίες, αλλά καταλύματα που μπορούσαν να μετακινηθούν και μετέφεραν μόνο τα άκρως απαραίτητα, όσα χρειάζονταν για την επιβίωση τους. Το εντυπωσιακό είναι ότι δημιουργούσαν ομάδες 30, 40, 50 με μέγιστο τα 150 άτομα σε κάθε ομάδα.
Έρευνες έχουν αποδείξει ότι ο μέσος άνθρωπος μπορεί να αποτυπώσει με ακρίβεια στον εγκέφαλο του γνωστά και οικεία άτομα μέχρι 150! Οι κοινότητες αυτές έχουν πλάσει τον εγκέφαλο μας και αισθανόμαστε κοντινά μας πρόσωπα μέχρι 400 άτομα. Από 500 άτομα και πάνω είναι μια ξένη κατάσταση.
Μόλις πριν 13-14 χιλιάδες χρόνια η ανθρωπότητα ζούσε έτσι. Δεν υπήρχε το ρήμα «κατέχω». Το κάθε άτομο «είχε», επειδή είχε η ομάδα. Αυτή πραγματικότητα άλλαξε πρίν από 15 χιλιάδες χρόνια όταν ανακαλύφθηκε η γεωργία και συντελέστηκε η Γεωργική Επανάσταση στην περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, στην λεγόμενη «Εύφορη ημισέληνο». Αποτέλεσμα αυτής ήταν η δημιουργία του χωριού (η πιο επαναστατική λέξη), όπου κτίστηκαν κατοικίες μόνιμες και ζούσε ο ένας δίπλα στον άλλον. Αυτή η αλλαγή έφερε το ρήμα «έχω» και την έννοια του «δικό μου». Αλλάζει έτσι η κατάσταση της κοινοκτημοσύνης. Η ζωή γίνεται πιο περίπλοκη, σκληρή, οργανωμένη, απαιτητική και αποξενώνεται ο άνθρωπος από τα προηγούμενα γνώριμα του. Δημιουργείται η κεντρική διοίκηση, η αυτοκρατορία, αλλά ο μέσος άνθρωπος συνεχίζει να μένει στο χωριό που αποτελεί μια μορφή κοινότητας που εμπεριέχει κάτι κοινοβιακό, όπου τα τοπικά ζητήματα ρυθμίζονται από την τοπική αυτοδιοίκηση. Πού εντοπίζεται όμως το αγαπητικό στοιχείο? Οι άνθρωποι που ζούσαν μαζί ήταν η ασφάλεια του καθενός. Έτσι δημιουργείται η πυρηνική οικογένεια και ο συνδυασμός με άλλες πυρηνικές οικογένειες του ίδιου αίματος, τους συγγενείς (το σόι).
Στην συνέχεια το αίτημα της ανιδιοτελούς σχέσης που εκατομμύρια χρόνια ήταν πολύ έντονο στους γεωργούς δημιούργησε την ανάγκη ύπαρξης ηθικών κανόνων και αιτημάτων που συναρμόστηκαν σε θρησκείες. Οι σημαντικότερες θρησκείες (Χριστιανισμός, Ισλαμισμός, Βουδισμός, Ινδουισμός, Κομφουκιανισμός) είναι όλες θρησκίες γεωργών. Αναπτύχθηκαν από γεωργικές ομάδες που το «έχω» δεν ήταν το ίδιο για όλους.
Αυτή η κοινωνική ανισότητα θα φέρει όλες τις κοινωνικές εξελίξεις μέχρι σήμερα.
Όλες οι θρησκείες γεννήθηκαν και αναπτύχθηκαν στην Ασία. Η πρωτοπορία της ανθρωπότητας βρίσκεται εκεί. Εκεί συνέβη η Γεωργική Επανάσταση. Εκεί γεννήθηκε η αρχαιότερη μονοθεϊστική θρησκεία, ο Ζωροαστρισμός (στο Ιράν, μια τελείως ιδιαίτερη χώρα μέχρι και σήμερα). Όλες οι άλλες μέχρι τότε ήταν πολυθεϊστικές και παγανιστικές. Το κακό στοιχείο, ο εκπεσών Άγγελος, δηλαδή ο διάβολος και η αιώνια μάχη του Καλού με το Κακό εμφανίστηκαν σε αυτήν την θρησκεία ως κοινωνικές έννοιες.
Το Καλό περιλάμβανε την δικαιοσύνη, την συμπαράσταση (Αγάπη, φροντίδα) και την εντιμότητα (Καλή πίστη).
Το αίτημα της κοινοβιακής ζωής στις θρησκείες, μιας ζωής αγαπητικής και όχι τοξικής οδήγησε στην ιδέα του κοινοβίου, δηλαδή στην ιδέα του μοναστηριού. Οι κοινοβιακές και κοινοκτημονικές ομάδες ζούνε μεταξύ τους και οτιδήποτε εκτός αυτών είναι ξένο και εχθρικό. Στην ουσία λοιπόν είναι αντιεξουσιαστές, που θέλουν ο πλούτος να είναι κοινός και όχι ατομικός.
Στον Ινδουισμό εμφανίζονται οι ασκητές που είναι κυρίως άντρες. Εγκατέλειπαν τα πάντα και ζούσαν απομονωμένοι, βασανίζοντας αρκετές φορές το σώμα τους για να ξεπεράσουν τις σωματικές αδυναμίες και να ενωθούν με το Θείο.
Ο Χριστιανισμός κήρυξε ότι δεν πρέπει να ζει κανείς βασανίζοντας τον εαυτόν του, αλλά να ζει αγαπητικά με τους άλλους. Γι’ αυτό και ενθάρρυνε την μοναστηριακή ζωή. Ο Χριστιανισμός ωριμάζει περίπου το 300 μ.Χ. και αποκτά εσωτερική δομή, ιεραρχία και Διοίκηση.
Μέχρι περίπου το 1400 μ.Χ. η Ανατολή ήταν ταυτόσημη με τον Πολιτισμό και η Δύση με την βαρβαρότητα. Από το 1500 και μετά έχουμε την «εκτίναξη» της Δύσης και την ταύτιση της με τον πολιτισμό. Η Βαλντεσιανοί τον 12ο αιώνα μ.Χ. καταδίκασαν τον πλούτο, την διαφθορά και την κοσμική ισχύ του κλήρου και έθεσαν το θεμελιώδες ερώτημα: «Υπάρχει περίπτωση να είναι κάποιος Χριστιανός και πλούσιος ταυτόχρονα?».
Η απάντηση του Χριστιανισμού μέχρι σήμερα έγκειται στο ότι είναι αναπόφευκτη η οικονομική ανισότητα μεταξύ των ανθρώπων. Αυτό που την θεραπεύει είναι η γενναιοδωρία, η φιλανθρωπία και η βοήθεια προς την κοινότητα. Όλες οι θρησκείες αναμετρήθηκαν σε αυτό το θέμα γιατί η ατομική ιδιοκτησία εκ των πραγμάτων δημιουργεί κοινωνική ανισότητα.
Η εκδήλωση έκλεισε με πολυάριθμες ερωτήσεις από το κοινό και εμπεριστατωμένες απαντήσεις από την κ. Ευθυμίου η οποία παρέδωσε ένα ακόμα Πανεπιστημιακό μάθημα στους φίλους της Σχολής Γονέων.