Η Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου υπήρξε μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και της Εταιρείας Συγγραφέων.
Η απουσία της αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην πνευματική ζωή της πόλης που αγάπησε και υπηρέτησε με συνέπεια μέσα από τη γραφή της. Η ποίηση και η πεζογραφία της, βαθιά βιωματικές, με ευαισθησία απέναντι στην ανθρώπινη ύπαρξη, τον έρωτα, τη μοναξιά, τη φθορά του χρόνου και τον θάνατο, θα εξακολουθήσουν να συνομιλούν με τους αναγνώστες της.
Η Εταιρία Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης, εκφράζει τα ειλικρινή συλλυπητήρια στους οικείους της.
Θα τη θυμόμαστε με εκτίμηση και αγάπη.
Σύντομο βιογραφικό
Η Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου γεννήθηκε το 1930 στη Θεσσαλονίκη, από γονείς μικρασιατικής καταγωγής. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1958 και το 1961 εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή της, Ψυχή και τέχνη. Ακολούθησαν δεκατρείς ακόμη ποιητικές συλλογές, με τελευταία τα Σεντόνια της αγρύπνιας (2006).
Παράλληλα, ασχολήθηκε με την πεζογραφία, δημοσιεύοντας μία νουβέλα και πέντε συλλογές διηγημάτων. Ξεχωριστή θέση στο έργο της κατέχει το αυτοβιογραφικό Συνοικισμός Σιδηροδρομικών (1998), όπου αναπλάθει τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια στη Θεσσαλονίκη.
Η γραφή της κινείται ανάμεσα στον έρωτα και τον θάνατο, τη μνήμη και τη φθορά, την υπαρξιακή αγωνία και τις μικρές στιγμές της καθημερινότητας. Σταθερά μοτίβα της ποίησής της αποτελούν το σπίτι, το δέντρο, η πέτρα και το νερό.
Τιμήθηκε με σημαντικά λογοτεχνικά βραβεία, μεταξύ των οποίων το Βραβείο Δήμου Θεσσαλονίκης (1964), το Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου (1993) και το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών – Ίδρυμα Πέτρου Χάρη (2003) για τη συλλογή διηγημάτων Η παραίτηση. Το 2023 έλαβε το Μεγάλο Βραβείο της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης για το σύνολο του έργου της. Ποιήματά της μεταφράστηκαν σε επτά γλώσσες και συμπεριλήφθηκαν σε ξενόγλωσσες ανθολογίες.
Το ποίημα
Εδώ μακριά που μας κρατά
Και μας ριζώνει
Σε τούτη την πέτρινη εξορία
Ακόμα γράφουμε ποιήματα ωραία
Ίσως θάπρεπε να μιλούμε
Τη γλώσσα των πρωτοπλάστων
Όμως εμείς ξεπερνούμε τον νόμο
Της βαρύτητάς μας
Εν γνώσει
Με πλήρωση
Και τιμωρία
Όταν έρχεται άξαφνα το ποίημα
Από τις όχθες της πρώτης θάλασσας
Με τη δική του νίκη μας διαπερνά
Απάνω μας πετά το μεγάλο κύμα
Έρχεται να στεφανώσει
Τούτη την πέτρινη εξορία
Που εδώ μακριά μας κρατά
Και μας ριζώνει