18.11.26

Γιώργος Θεοτοκάς, «Τετράδια ημερολογίου 1939-1953»

«Ξυπνώ με τις καμπάνες που σημαίνουν την κήρυξη του πολέμου 
[...]. Στην Αθήνα αντικρύζω την πρώτη πολεμική εικόνα και αισθάνουμαι την πρώτη συγκίνηση της ημέρας. Μια στρατιωτική μονάδα φεύγει από τα Παραπήγματα. Οι στρατιώτες είναι άοπλοι. Είναι πολύ νέοι 
[...] Τραγουδούν, γελούν και παίζουν φάπες 
[...]. Κανείς δεν σκέπτεται αυτή τη στιγμή ότι ο εχθρός είναι δέκα φορές ισχυρότερος, ότι ο θάνατος κρέμεται από πάνω μας μέσα σ’ αυτόν τον λαμπρό ουρανό. Αισθάνομαι μια μεγάλη αγάπη για τον ελληνικό λαό, μια αγάπη γεμάτη αλληλεγγύη 
[...]. Είναι ένας όμορφος, λεβέντικος, ευγενικός και έξυπνος λαός, είναι ένας λαός που αξίζει περισσότερο από ορισμένους μεγάλους λαούς του κόσμου 
[...]. Στις κρίσιμες ώρες οι Έλληνες βρίσκουν τον πιο αληθινό εαυτό τους, ενώ στις ομαλές περιστάσεις συμβαίνει τόσο συχνά να τον ξεχνούν! 
[...] Μου τηλεφώνησε ο Τερζάκης, φεύγει αύριο.
Αν ζήσουμε θα έχουμε να λέμε ιστορίες».


Γιώργος Θεοτοκάς, 
«Τετράδια ημερολογίου 1939-1953»