Οι άνθρωποι πεθαίνουν,
αλλά δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Επιστρέφουν,έστω συμβολικά,
μέσα από μια ανάμνηση,
μια γνώριμη συνήθεια,
μια φράση που μας είπαν κάποτε.
Γιατί ο θάνατος μπορεί να διαλύσει το σώμα,
όχι όμως την αγάπη,
τη μνήμη ή το σημάδι που αφήνει
ένας άνθρωπος στη ζωή μας.
Κάθε άνθρωπος συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας:
στον τρόπο που σκεφτόμαστε,
σε όσα μας έμαθε,
στον τρόπο που μας έκανε
να βλέπουμε τον κόσμο.
Ο θάνατος μπορεί να σταματήσει μια καρδιά,
όχι όμως και την αγάπη που γεννήθηκε από αυτήν.
Και όσο κάτι από εκείνον παραμένει ζωντανό μέσα μας,
ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο,
ο θάνατος δεν θα ’χει εξουσία.