Πριν από αυτό, το ρεκόρ κατείχε «Το άτακτο εγγόνι» του Νικηφόρου Λύτρα, που το 2006 σε μια δημοπρασία του Sotheby's ξεπέρασε για λίγο το €1.000.000.
Ο Παρθένης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια και σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης. Επίσης έζησε για ένα διάστημα στο Παρίσι (1909–1911), όπου γνώρισε τον Ιμπρεσιονισμό και τον Συμβολισμό, διαμορφώνοντας το προσωπικό του ύφος.
Στα έργα του συνέδεσε την αρχαία ελληνική μυθολογία, τη βυζαντινή παράδοση και τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Στα ώριμα έργα του, οι μορφές μοιάζουν να αιωρούνται σε έναν υπερβατικό χώρο. Χρησιμοποιούσε τόσο αραιά τα χρώματα που η ζωγραφική ύλη έχανε το βάρος της, κάνοντας τον καμβά να μοιάζει με διάφανη, πνευματική προβολή.
Το 1929 διορίστηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών στην Αθήνα. Η διδασκαλία του ήταν επαναστατική, και οι μαθητές του τον λάτρευαν. Ωστόσο, πολεμήθηκε από το συντηρητικό καλλιτεχνικό κατεστημένο της εποχής. Οι συνεχείς συγκρούσεις και οι ίντριγκες με άλλους καθηγητές τον οδήγησαν σε παραίτηση το 1947.
Μετά την παραίτησή του, ο Παρθένης κλείστηκε στο εμβληματικό σπίτι-εργαστήριό του, που βρισκόταν ακριβώς κάτω από την Ακρόπολη. Προς το τέλος της ζωής του έπαθε παράλυση. Το 1966 πέθανε η σύζυγός του, και ο ίδιος ζούσε σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και απομόνωσης, με τη φροντίδα των παιδιών του, Σοφίας και Νίκου.
Σαν να μην έφταναν αυτά, το κράτος αποφάσισε την απαλλοτρίωση και κατεδάφιση του σπιτιού του για την ανάπλαση της περιοχής γύρω από την Ακρόπολη.
Ο γέροντας πλέον Παρθένης αρνήθηκε να το εγκαταλείψει, απειλώντας μάλιστα ότι θα αυτοπυρποληθεί μαζί με τα έργα του αν τον βγάλουν με τη βία.
Πέθανε στις 25 Ιουλίου 1967. Μετά τον θάνατό του, το ιστορικό του σπίτι κατεδαφίστηκε.
Η τραγική ιστορία του Κωνσταντίνου Παρθένη λειτουργεί ως ένας ιδανικός καθρέφτης των αντιφάσεων της Νέας Ελλάδας. Αποκαλύπτει τη διαρκή πάλη της χώρας ανάμεσα στον εκσυγχρονισμό και τη συντήρηση.
πηγη Ιδεόνιο