Είχαμε μια κοντή και φουντωτή ροδιά στο μπαξέ μας, εκείνα τα χρόνια.
Όταν άνθιζε, η ομορφιά της προσπαθούσε να συναγωνιστεί τα ευωδιαστά λουλούδια της λεμονιάς ,στην αυλή με τις πλάκες, μπροστά στην πόρτα με το μάνταλο και το βαρύ σίδερο της σιγουριάς....
---Α'ιντι ντι τηρω' κι δεν ανασαίνω, έλεγε η νινιε' μας.
Πού..που...που...., τώρα μι τα λουλούδια είνι νιάτα η ρουδιά, μον να μη μας τα ριξ ι αέρας...
Και τα έριχνε ο αέρας , εμείς πάλι τα μαζεύαμε και παίζαμε.
Κάναμε όμορφα κόκκινα σπίτια πάνω στο χώμα,
ψηλά με παραθύρια και τζάκια.Όταν έδεναν και ωρίμαζαν τα ΡΟ'Ι'ΔΑ, η νινιε' κρατούσε καναδυο' για την Πρωτοχρονιά και φρόντιζε να έχει ρόδια για να στολίζει τα κόλλυβα .
---Τα χρειάζουμι να στουλίζου τα στια'ρια για τουν Άη Θανάσησ.
Να είν' περήφανα, όταν τα διαβάζ ι παπάς.
Κι τα πιδια' που καρτιρου'ν μι τα τσι'γκινα πιάτα στου δρόμου για να τα δώσουμε στάρια, πρέπ να γλυκαι'νουντι κι να σχουρνου'ν....
-----Δομ τχια' λίγα στια'ρια .....
Όταν πάλι κάναμε άσχημες δουλειές.. τσαπατσουλιε'ς, τότε η νινιε' έκρυβε με τα κοκκαλιαρικα γαλαζωτα' χέρια της το μούτρο της και..
--Τώρα τα ε'φκιασις ΡΟ'Ι'ΔΟΥ... Μπουμπούκ η δλειάς!!!
Λόγια γλυκά και λιτουχουρνα', το πάλαι.
Σαν της ροδιάς τα άνθη και τους καρπούς και συναισθήματα , όσα και τα σπόρια της.
"Άιντι είνι σουικιά η ρουδιά κι τα ρόιδα κόκκινα σαν τα μάγουλάσ"
( σουικός είναι ο όμορφος, σουικιά, η ομορφη)
( Του, την τηρώ κι δεν ανασαίνω, μου κόβεται η ανάσα από το θαυμασμό)
