Του μπαρμπα-Τσελιου ,του θρυλικού φροντιστή της παλιάς ομάδας του Πιερικού,του Πιερικού της δεκαετίας του '60.Πανω στο ποδήλατο του,μπροστά από την κεντρική είσοδο του γηπέδου του Πιερικού - έτσι το λέγαμε κι όχι εθνικό στάδιο - με τα γνώριμα κιγκλιδώματα που κι αυτά ξυπνούν αξέχαστες αναμνήσεις!
Ας ξεκινήσω από αυτά.
Εκεί τις Κυριακές από νωρίς μετά το μεσημέρι συνωθουμασταν οι πιτσιρικάδες για να μπορέσουμε να μπούμε στο γήπεδο να παρακολουθήσουμε το αγώνα της αγαπημένης μας ομάδας.Στεκομσσταν μπροστά από την ουρά των φιλάθλων που περίμεναν να μπουν στο γήπεδο.
- Θείο θα με βάλεις μέσα;
τους παρακαλούσαμε κι εκείνοι συνήθως μας τραβούσαν δίπλα τους ,έβαζαν προστατευτικά το χέρι τους απάνω στον ώμο μας και μας περνούσαν από τον έλεγχο των εισιτηρίων μέσα στον μαγικό χώρο του γηπέδου που ξετυλίγονταν κάθε Κυριακή θαυμαστά γεγονότα.
Κι όταν δεν καταφέρναμε να μπούμε μ αυτόν τον τρόπο μέσα στο γήπεδο κολλουσαμε τα προσωπάκια μας ανάμεσα από τα κάγκελα της εισόδου και βλέπαμε κι ακούγαμε έστω κι από μακριά τον αγώνα και τις ιαχές των φιλάθλων μας.
Ο μπάρμπα - Τσέλιος ήταν για μας της συνοικίας με τα δίπατα ,μουντα και σκοτεινά σπίτια αλλά τους ευθυμους κι έξω καρδιά ανθρώπους της ένας ξεχωριστός σνθρωπος- τι ξεχωριστός κάτι σαν ίνδαλμα να πούμε.
Ήταν εκείνος που κάθε μέρα ,κάθε Κυριακή ήταν κοντα στους ποδοσφαιριστές της αγαπημένης μας ομάδας ,αυτούς που βλέπαμε να κάνουν θαύματα μέσα στο γήπεδο αλλά μοναχα από μακριά τους βλέπαμε και περισσότερο ακούγαμε τα κατορθώματα τους από τους ειδήμονες του ποδοσφαίρου ,τις εφημερίδες και τους
σπηκερς των κυριακάτικων αγώνων .Τον μπάρμπα Τσέλιο όμως τον άνθρωπο που ήταν δίπλα τους που άκουγε στα αποδυτήρια τις μεταξύ τους συνομιλίες ,τον άνθρωπο που συνομιλούσε με οικειότητα μαζί τους ,τον ξέραμε καλά.Ηταν δικός μας άνθρωπος ,πολύ δικός μας ,καθώς ο γιος του ήταν στην παρέα μας ,φίλος μας.Μεγαλο πραγμα ,πολύ μεγάλο για τα χρόνια εκείνα να σχετίζεσαι με τους ανθρώπους που μιλούσαν καθημερινά που φρόντιζαν τους ήρωες και τα ινδάλματα μας.
Με τον ίδιο δεν χρειαζόταν να ανταλλάξουμε κουβέντες.Περνουσε κάθε μέρα βιασυικος, πότε πεζός με εκείνο το χαρακτηριστικό γρήγορο βάδισμα του και πότε πάνω στο ποδήλατο τυυ,αλλά δεν είχαμε το θάρρος ,αυτόν τον" εξ απόρρητων "των ποδοσφαιρικών θεών της πόλης μας,να του μιλήσουμε.
Είχαμε τρόπο να μαθαίνουμε τα νέα της ομάδας μας ,αυτά που δεν μπορούσε κανένας άλλος να γνωρίζει.
Μεγάλη τύχη.
- Ζηνο,τι λέει ρε ο μπάρμπα Τσέλιος για τον αγώνα της Κυριακής;Δεν ήταν πέναλτυ η ανατροπή του Φελεκιδη;
-Πεναλταρα,το είπε κι ο ίδιος ο Φελεκιδης που ακόμα δείχνει τον στραμπουληγμενο αστράγαλο από την κλωτσιά του Λουκανίδη.Αλλα αυτή είναι η διαιτησία.
Και τον άκουγαμε εμείς με ανοιχτό στόμα τον φίλο μας τον Ζηνο που δεν ξέραμε να τον πούμε Ζήνωνα αλλά Ζηνο, κατά το "ο Ζηνος του Ζηνου".
Μια μέρα ήρθε ο Ζηνος στην αλάνα που, χωρισμένοι σε δύο ολιγομελείς ομάδες, παίζαμε μπάλα.Μολις τον είδαμε να πλησιάζει σταματήσαμε το παιχνίδι
- Λεγε ρε τι έγινε την Κυριακή στη Λεωφόρου;
- Μάγκες,τι να σας πω.Αλλο να σας τα λέω κι άλλο να τα δείτε από κοντά
Είδατε ρε σκάλες να στέκεσαι στα σκαλοπάτια και να σε ανεβοκατεβαζουν;
Είδατε λεωφορείο να κινείται με τα ηλεκτρικά καλώδια;
-Ρε Ζηνο για τον αγώνα σε ρωταμε.
Τι λέει ο μπάρμπα Τσέλιος;
- Τα ξέρω από πρώτο χέρι .Στο πούλμαν δίπλα στον Φουλιδη καθόμουν.Τι να σας λέω τώρα.Τα γνωστά.Εδω μας κλέβουν αγώνες μέσα στην έδρα μας ,στη Λεωφόρου θα γλυτώσεις;
Τον θαυμάζαμε λοιπόν τον μπαμπά Τσέλιο και νιώθαμε περήφανοι που ήταν άνθρωπος δικός μας ,της συνοικίας μας και πιο πολύ ήταν ο πατέρας του φίλου μας.
Ήταν μικρός το δεμας μα στα μάτια μας φάνταζε μεγάλος και χωρίς να το καταλαβαίνουμε αφομοιωναμε μια μεγάλη αλήθεια.Οτι δεν είναι το εξωτερικό παρουσιαστικό που δίνει κύρος σ'εναν άνθρωπο αλλά άλλα γνωρίσματα και ιδιότητες
Κι όμως τότε δεν ξέραμε κάτι πολύ σημαντικότερο ,κάτι πολύ πιο αξιόλογο για τον μπάρμπα Τσέλιο ,από εκείνα που συνήθως για ανθρώπους σαν εκείνον γίνονται γνωστά μετά το πέρας της εφήμερης ζωής τους
Ο μπάρμπα Τσέλιος δεν ήταν μονάχα ο άξιος φροντιστής της ομάδας μας
Ήταν ένας άξιος οικογενειάρχης μιας πολυμελούς οικογένειας που αγωνιζόταν, σαν καπετάνιος μεγάλου καραβιού, να την κρατήσει όρθια σε δύσκολους καιρούς που μονάχα όσοι τους έζησαν μπορούν να καταλάβουν.
Ήταν ένας πανάξιος μαχητής της ζωής.Ενας μεγαλύτερος αδελφός του στα χρόνια της Κατοχής ζωστηκε τ άρματα και πολεμούσε στα βουνά των Πιερίων τους κατακτητές και ,λίγο πριν από το διωξιμο τους από τη χώρα μας, έπεσε ηρωικά μαχόμενος στο πεδίο της μάχης.
Ο μπάρμπα Τσέλιος, που αν ήταν συνομιληκος του θα τον συναγωνίζονταν ,έδωσε στα χρόνια που ακολούθησαν ,στα πέτρινα εκείνα χρόνια της ειρήνης,τον δικό του εξ ίσου τίμιο και σκληρό αγώνα της ζωής και βγήκε νικητής.
Για αυτό αξίζει περισσότερο όλοι εμείς να τον θυμόμαστε.
Ο μπάρμπα Τσέλιος,ο φροντιστής όχι μονάχα των γηπέδων και των αγώνων αλλά ο φροντιστής του πιο δύσκολου απ' όλους αγώνα: του τιμιου αγώνα της ζωής.
(Το παραπάνω κείμενο αποτελεί απόσπασμα από ανέκδοτη εργασία μου ,το οποίο επεξεργάστηκα και προσάρμοσα κατάλληλα για την παρούσα ανάρτηση).