Μπέτυ Βαλάση...Η "Λωξάνδρα" στη γειτονιά των αγγέλων

Γεννήθηκα το 1937 στη Θεσσαλονίκη.
Οι γονείς μου ήτανε πρόσφυγες
από τη Μικρά Ασία.
Όταν ήμουνα μικρή, χώρισαν.
Η μαμά μου έμενε στην Αθήνα,
ο μπαμπάς στην Κατερίνη,Πήγαινα στο 5ο Εξατάξιο Γυμνάσιο,
στα Εξάρχεια, στην τελευταία τάξη,
είχα μόλις σχολάσει και με τις φίλες μου
περνούσαμε από την Καλλιδρομίου.
Ξαφνικά,
βλέπουμε κόσμο, αναστάτωση,
είχανε κλείσει το δρόμο σ' ένα σημείο.
Τί γινόταν;
Γύριζαν την ταινία ''Στέλλα'',
τη σκηνή του μαχαιρώματος.
Βλέπουν οι φίλες μου τον Κώστα
Κακκαβά, παθαίνουν πλάκα. 

Κούκλος.
Μα εγώ, με το που βλέπω τη Μελίνα,
- που δεν την ήξερα τότε -
με τη γκρίζα φούστα, τη ζώνη, 

το μαύρο ζιβάγκο και το κοντό μαλλάκι,
δε μπορώ να πάρω
τα μάτια μου από πάνω της.
Έχω μείνει και κοιτάζω αυτό το πλάσμα.
Κάποια στιγμή με παίρνει είδηση
και μου κλείνει το μάτι.
Οι γνωστές μαγκιές της Μελίνας..
Μετά τη χούντα
γνωριστήκαμε κανονικά
και γίναμε φίλες. Είχα αυτή την τύχη.
Ήμουνα τυχερή.
Είχα δασκάλους τον Χουρμούζιο, την
Παξινού, τον Τερζάκη, τον Καραντινό.
Αν είχες λίγο μυαλό
έπαιρνες σπουδαία δώρα
από αυτούς τους ανθρώπους.
Η πρώτη μου παράσταση
ήτανε στο Θέατρο Καλουτά, στην
''Οδύσσεια'' του Μανώλη Σκουλούδη,
με τον Κάρολο Κουν και τη Μαίρη Αρώνη.
Όταν έμαθα ότι θα γύριζαν
τη ''Λωξάντρα'' στην τηλεόραση,
ζήτησα ραντεβού με την παραγωγό
Ελβίρα Ράλλη. 

Σπουδαία γυναίκα.
Κλείνεται το ραντεβού και μόλις
πάω στο γραφείο της, της λέω:
''Ήρθα να σας πω, ότι θέλω να παίξω
τη Λωξάντρα.''
Με κοιτάζει καλά-καλά και μου λέει:
''Σας ξέρω, είστε καλή ηθοποιός αλλά
η Λωξάντρα, είναι μια λαϊκή γυναίκα.
Εσείς έχετε φινέτσα.''
Της απαντώ:
''Αν είμαι καλή ηθοποιός, τότε
μπορώ να παίξω μια λαϊκή γυναίκα.''
Επί τρεις μήνες έγραφαν τα περιοδικά
ότι θα κάνει τη ''Λωξάντρα''
η Ρένα Βλαχοπούλου,
η Μάρθα Βούρτση,
η Καίτη Λαμπροπούλου,
έγραφαν πότε τη μία, πότε την άλλη.
Εγώ περίμενα... 

Μέχρι που ένα πρωί,
χτυπάει το τηλέφωνο, το σηκώνω
και ακούω μια φωνή να μου λέει:
''Λωξάντρα;
Λωξάντρα, ξυπνα!!..''
Ήταν η Ελβίρα Ράλλη.

Μπέτυ Βαλάση
Σήμερα έφυγε από τη ζωή.
.........................................................................
Πηγή:
Εφημερίδα Καθημερινή
Απόσπασμα από συνέντευξη
στη Γιούλη Επτακοίλη