που στοχαστές απ' τη Σαπφώ μέχρι
τις μέρες μας το θεώρησαν κρίσιμο.
Ο Πλάτωνας το θίγει ξανά και ξανά.
Τέσσερις διάλογοί του
διερευνούν τί σημαίνει το γεγονός
ότι η επιθυμία στρέφεται πάντοτε
προς κάτι που λείπει,
κάτι που δεν είναι διαθέσιμο,
κάτι που απουσιάζει,
κάτι που δεν είναι
ούτε στην κατοχή σου,
ούτε μέρος του είναι σου:
Ο έρως συνεπάγεται την ένδειαν.
Όπως λέει η Διοτίμα
στο Συμπόσιο του Πλάτωνα,
ο Έρως είναι
το νόθο παιδί του Πλούτου (Πόρου)
και της Φτώχειας (της Πενίας)
και πάντοτε εγκατοικεί σε μια ζωή
ματαιωμένης στέρησης.
Η Σιμόν Βέιλ επιλέγει
σαν αναλογία την πείνα:
''Όλες μας
οι επιθυμίες είναι αντιφατικές,
σαν την επιθυμία για τροφή.
Θέλω αυτός που αγαπώ να με αγαπά.
Όμως, αν είναι
ολότελα δοσμένος σε μένα,
παύει να υφίσταται
και σταματώ να τον αγαπώ.
Και όσο δεν είναι
ολότελα δοσμένος σε μένα
δε με αγαπά αρκετά.
Πείνα και κορεσμός μαζί.''
Η Έμιλυ Ντίκινσον το λέει πιο κοφτά
στο ''Πεινούσα''.
''Κι έτσι βρήκα πως η πείνα
ήταν μια όψη των ανθρώπων
έξω από τα παράθυρα,
που χανόταν σαν μπαίνανε μέσα.''
Ο Πετράρχης ερμηνεύει το πρόβλημα
με βάση την αρχαία φιλοσοφία
της φωτιάς και του πάγου:
''Ξέρω ν' ακολουθώ σαν φεύγω
να γλιτώσω απ' τη φωτιά μου
παγώνω όταν τη βλέπω'
σαν λείπει, ο πόθος μου φλογίζει.''
Αν Κάρσον
Νόμπελ Λογοτεχνίας 2026
Απόσπασμα από το βιβλίο:ΕΡΩΣ Ο ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟΣ
Μετάφραση:Ανδρονίκη Μελετλίδου
