Μια βαθιά ανθρώπινη και τρυφερή παράσταση που μιλά με ευαισθησία για τη μοναξιά, τη μνήμη και την ανάγκη για επικοινωνία στην τρίτη ηλικία. Μέσα από τη σχέση δύο ηλικιωμένων ανθρώπων σε ένα γηροκομείο, το έργο της Χριστίνας Λαμπούση αναδεικνύει όλα εκείνα που συχνά μένουν ανείπωτα: φόβους, αναμνήσεις, ανεκπλήρωτες ανάγκες και τη βαθιά επιθυμία να νιώσουμε πως κάποιος μας ακούει πραγματικά.
Οι ερμηνείες της Μαριλένας Μακρή και του Δημήτρη Μπικηρόπουλου ισορροπούν υπέροχα ανάμεσα στη συγκίνηση και το χιούμορ, χαρίζοντας αλήθεια και ζεστασιά στους ήρωες.
Ο Δημήτρης Μπικηρόπουλος πρέπει να τονίσουμε ότι χαρίζει μια ερμηνεία σπάνιας αλήθειας και ευαισθησίας. Με τη λιτότητα και τη φυσικότητα που μόνο η εμπειρία ζωής μπορεί να προσφέρει, ενσαρκώνει τον "Μάκη" χωρίς ίχνος υπερβολής, μεταφέροντας κάθε συναίσθημα με ένα βλέμμα, μια παύση, έναν χαμηλό τόνο στη φωνή. Στα 80 του χρόνια, αποδεικνύει πως η σπουδαία υποκριτική δεν χρειάζεται ένταση για να συγκινήσει. Χρειάζεται αλήθεια. Η παρουσία του στη σκηνή έχει μια βαθιά ανθρώπινη ζεστασιά. Ισορροπεί μοναδικά ανάμεσα στο χιούμορ, τη μοναξιά και τη συγκίνηση, δημιουργώντας έναν χαρακτήρα οικείο και τρυφερό, σαν έναν άνθρωπο που όλοι έχουμε συναντήσει στη ζωή μας.
Ο Δημήτρης Μπικηρόπουλος δεν ερμηνεύει απλώς έναν ηλικιωμένο άντρα. Κουβαλά επί σκηνής ολόκληρη τη σιωπή, τη σοφία και τη δίψα για επαφή μιας ολόκληρης γενιάς.
Η παράσταση υπενθυμίζει πως οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας δεν χρειάζονται μόνο φροντίδα, αλλά κυρίως παρουσία, χρόνο και ουσιαστική επαφή.
Ένα έργο που μας καλεί να κοιτάξουμε τους ηλικιωμένους όχι σαν ανθρώπους που «τελειώνουν» τη ζωή τους, αλλά σαν ανθρώπους που εξακολουθούν να έχουν ανάγκη να αγαπήσουν, να μοιραστούν και να ζήσουν.
Στην όμορφη θεατρική σκηνή του Βαφοπούλειου, η θλίψη και το γέλιο, εναλλάσσονταν από σκηνή σε σκηνή, εκπέμποντας μηνύματα και αλήθειες, που δεν πρέπει να ξεχνάμε στους φρενήρης ρυθμούς της ζωής μας. Η παράσταση χειροκροτήθηκε, αποδεικνύοντας ότι το νέο ελληνικό θέατρο έχει έργα που αξίζουν θέλουν μόνο την ευκαιρία τους.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Το «Εντός Περιθωρίου» μιλά για την τρίτη ηλικία χωρίς φόβο και χωρίς μελοδραματισμούς. Δύο ηλικιωμένοι σε έναν οίκο ευγηρίας μετατρέπουν την καθημερινότητά τους σε χώρο επικοινωνίας, παιχνιδιού και αντίστασης, χρησιμοποιώντας το χιούμορ και την αφήγηση ως μέσα επιβίωσης.
Το κείμενο συνομιλεί με κλασικά έργα παρόμοιας θεματολογίας, αλλά και με την παράδοση του νεοελληνικού θεάτρου. Η σκηνοθετική προσέγγιση απέφυγε συνειδητά κάθε ίχνος γραφικότητας, αναδεικνύοντας τους ήρωες ως ολοκληρωμένους ανθρώπους, με μνήμη, φαντασία και επιθυμία για ζωή.
Το κείμενο, οι εξαιρετικοί ηθοποιοί και οι συνεργάτες -παλιοί και νέοι- συνθέτουν μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Κάπως όπως συμβαίνει και στη ζωή…
Στην όμορφη θεατρική σκηνή του Βαφοπούλειου, η θλίψη και το γέλιο, εναλλάσσονταν από σκηνή σε σκηνή, εκπέμποντας μηνύματα και αλήθειες, που δεν πρέπει να ξεχνάμε στους φρενήρης ρυθμούς της ζωής μας. Η παράσταση χειροκροτήθηκε, αποδεικνύοντας ότι το νέο ελληνικό θέατρο έχει έργα που αξίζουν θέλουν μόνο την ευκαιρία τους.
Σημείωμα Σκηνοθέτη
Το «Εντός Περιθωρίου» μιλά για την τρίτη ηλικία χωρίς φόβο και χωρίς μελοδραματισμούς. Δύο ηλικιωμένοι σε έναν οίκο ευγηρίας μετατρέπουν την καθημερινότητά τους σε χώρο επικοινωνίας, παιχνιδιού και αντίστασης, χρησιμοποιώντας το χιούμορ και την αφήγηση ως μέσα επιβίωσης.
Το κείμενο συνομιλεί με κλασικά έργα παρόμοιας θεματολογίας, αλλά και με την παράδοση του νεοελληνικού θεάτρου. Η σκηνοθετική προσέγγιση απέφυγε συνειδητά κάθε ίχνος γραφικότητας, αναδεικνύοντας τους ήρωες ως ολοκληρωμένους ανθρώπους, με μνήμη, φαντασία και επιθυμία για ζωή.
Το κείμενο, οι εξαιρετικοί ηθοποιοί και οι συνεργάτες -παλιοί και νέοι- συνθέτουν μια παράσταση που ισορροπεί ανάμεσα στο γέλιο και τη συγκίνηση. Κάπως όπως συμβαίνει και στη ζωή…
Μαριτίνα Πάσσαρη
