Πρέπει νὰ λειτουργεῖ μέσα σου ὡς ᾿Αρχὴ γιὰ ὁ,τιδήποτε – γιὰ τὴ συναναστροφή, τὸν τόπο διαμονῆς, τὸ ντύσιμο, τὴν ἐρωτικὴ ἱκανοποίηση: στὴν πλάστιγγα νὰ βαραίνει ἡ ὀμορφιά, ὄχι ἡ συνήθεια, ἡ κοινή γνώμη, ἡ νωθρότητα. Υπέρτατο κριτήριο: νὰ μήν "αφήνεσαι" – οὔτε μπρὸς στὸν ἴδιο σου τὸν ἑαυτό.
Τὰ καλὰ κόποις κτῶνται• καὶ πάντα: ἄλλοι τά ἔχουν, κι ἄλλοι τ' ἀποκτοῦν. Τοῦτο νόμος. Ὅλα τὰ καλὰ κληρονομούνται· ὅ,τι μή κληρονομημένο, εἶν᾿ ἀτελές – ἕνα ξεκίνημα, καὶ τίποτα παρα πάνω...
Ὁ Κικέρων, λένε, εἶδε ἔκπληκτος στὴν Ἀθήνα τοῦ καιροῦ του, ὅτι οἱ μεγαλύτεροι καὶ νεώτεροι ἄντρες ἦταν ἀσύγκριτα ὀμορφώτεροι ἀπ᾿ τὶς γυναῖκες· τί ἐργασία, ὅμως, τί τάνυσμα μυώνων, τί ἀπόλυτες ἀπαιτήσεις στὴ δούλεψη τοῦ ῾Ωραίου γιὰ αἰῶνες τὸ ἀνδρικὸ φυλο τότε! – Γιατὶ δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε τί σημαίνει Μεθοδική: ἡ ἁπλῆ πειθαρχία στὸ συναίσθημα καὶ τὴ σκέψη δὲ φέρνει σχεδὸν κανένα ἀποτέλεσμα ( – νὰ τί δὲν ἔχει καταλάβει ἡ γερμανικὴ Παιδεία, ποὺ πλανᾶται πλάνην οἰκτράν): πρέπει πρῶτα τὸ σῶμα νὰ πειστεῖ.»