Κρατούσε τον πατέρα του σφιχτά από το χέρι. Για πρώτη φορά θα πήγαιναν μαζί στην Τούμπα, ζήτημα να είχε δει μισό ματς στην τηλεόραση μέχρι τότε. Είχε προλάβει να γνωρίσει μόνο τον δυνατό ΠΑΟΚ του μπάσκετ. Θυμάται πως όσο και να προσπαθούσε, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι Αμερικανοί έπαιζαν μόνο στα ευρωπαϊκά ματς και όχι στα ελληνικά. Στο χορτάρι εκείνη την ημέρα, αντίπαλος ο Ηρακλής του Χατζηπαναγή. Ένα εύκολο 0-2 τον έκανε να σκεφτεί το προφανές, παρά τα μετρημένα του οκτώ χρόνια.
«Σκούρα τα πράγματα. Μια χαρές και μια λύπες θα είναι η ιστορία».
Λίγα χρόνια μετά, δύο στιγμιότυπα θα σημάδευαν το παιδικό του μυαλό ως πρωταρχικά σημεία αναφοράς.
Το αφιέρωμα εδώ: https://www.athensvoice.gr