Αυτά γιορτάζει το ΚΚΕ.
Και στη μάχη της Φλώρινας τι ακριβώς γιορτάζει;
Και στη μάχη της Φλώρινας τι ακριβώς γιορτάζει;
Τη συντριβή των δυνάμεών του;
τους 750 νεκρούς;
Τους αιχμαλώτους;
Τους αυτόμολους;
Πρόκειται για παραφροσύνη, θα πει ένας άνθρωπος με τον κοινό νου.
Κι όμως το ΚΚΕ τιμά το μαρτυρολόγιό του. Όπως η Εκκλησία έχει τους μάρτυρές της που τιμά τη μνήμη τους, το ίδιο ακριβώς κάνει και το Κόμμα.
Είναι ιστορική παράδοση η θυσία να προσλαμβάνει έναν υπερβατικό χαρακτήρα, απαλλαγμένο από τη σχέση κόστος/όφελος.
Και εδώ ερχόμαστε στο κρίσιμο σημείο:
Και εδώ ερχόμαστε στο κρίσιμο σημείο:
τι σήμαινε για έναν πολίτη στη δεκαετία του 1930 και του 1940 η στράτευσή του στην ιδέα της κομμουνιστικής κοινωνίας;
Ήταν μια στράτευση με όλα τα θεολογικά χαρακτηριστικά.
Ήταν η σχέση των πρώτων χριστιανών με τον χριστιανισμό.
Μόνον που στην περίπτωση των κομμουνιστών η στράτευση αφορούσε τον επίγειο παράδεισο της μαρξιστικής θεωρίας.
Κατά τα άλλα το τελετουργικό ήταν το ίδιο. Υπήρχαν οι ορθόδοξοι και οι αιρετικοί.
Για τους αιρετικούς υπήρχε η κομματική Ιερά Εξέταση, με τις αυστηρές ποινές της και στο τέλος ο ατιμασμένος θάνατος.
Για τους πιστούς κομμουνιστές εκείνων των εποχών όλο τους το είναι ήταν το Κόμμα.
Για τους πιστούς κομμουνιστές εκείνων των εποχών όλο τους το είναι ήταν το Κόμμα.
Όπως λέει το Ανθρωπάκι στις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» του Στρατή Τσίρκα, « Άλλο είσαι εσύ κι άλλο είμαστε εμείς. Εμείς στη ζωή μας τάξαμε μόνο έναν σκοπό κι ως την τελευταία μας πνοή αυτόν υπηρετούμε. Οι Γάλλοι σύντροφοι έχουν έναν όρο, μας λένε μόνιμους, διαρκείς. Δεν δίνουμε δηλαδή στην επανάσταση τον καιρό που περισσεύει από τις βιοποριστικές μας ασχολίες, της τον δίνουμε όλο, ισοβίτες εργάτες της.
Η αντίδραση μας φωνάζει επαγγελματίες της επανάστασης και το λέει με περιφρόνηση, αλλά για μας αυτός είναι ο πιο μεγάλος φόρος τιμής, στον κίνδυνο πρώτοι, στις ευθύνες πρώτοι και τι αμοιβή; Τίποτα.
Όλα μίζερα, λίγο ψωμί για να μη βρωμάει το χνώτο μας, κανένα παλιό σακάκι για να μη μας παίρνουν από πίσω τα σκυλιά σαν τους διακονιάρηδες.
Λεφτά, χουζούρι, γυναίκες είναι για τους άλλους, όχι για μας.
Πώς αντέχουμε;
Τι μας θρέφει;
Θα σου το πω: η επίγνωση πως είμαστε σε όλη τη γη 500, το πολύ 1.000 που με την αφοσίωση, την αυτοθυσία, την ατσάλινη θέλησή μας κατευθύνουμε βασικά την πορεία του κόσμου, τη μοίρα της ανθρωπότητας ολόκληρης σε ένα καλύτερο αύριο».
Οι κομμουνιστές εκείνης της εποχής πίστευαν πως ήταν οι πλάστες της Ιστορίας.
Οι κομμουνιστές εκείνης της εποχής πίστευαν πως ήταν οι πλάστες της Ιστορίας.
Είχαν μια προμηθεϊκή αντίληψη για την αποστολή τους που δεν ήταν άλλη από την αταξική κοινωνία, τον επίγειο παράδεισο. Όποιος εναντιωνόταν σε αυτόν τον ιερό σκοπό έπρεπε να εξοντωθεί.
Έτσι ακριβώς βαφτίστηκαν συλλήβδην όσοι διαφωνούσαν με το όραμά τους «αντιδραστικοί». Αν δεν εντάξουμε μέσα στο συγκεκριμένο ερμηνευτικό πλαίσιο τη δράση των κομμουνιστών εκείνης της περιόδου τότε θα μιλούμε για «προδότες» και «ξενοκίνητους». Υπηρετούσαν μια θεωρία που δεν αναγνώριζε σύνορα και σημαίες και συμπυκνωνόταν στο γνωστό σύνθημα «προλετάριοι όλων των χωρών ενωθείτε!».
Όταν ο πολεμικός κομμουνισμός έδωσε τη θέση του στα τέλη της δεκαετίας του 1920 στη γραμμή της οικοδόμησης του σοσιαλισμού σε μια χώρα, τότε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα έγιναν μάχιμες μονάδες ενός στρατού που το στρατηγείο του βρισκόταν στη Μόσχα.
Κάτω από αυτό το πλαίσιο θα κατανοήσουμε γιατί στο μαρτυρολόγιο του ΚΚΕ περιλαμβάνονται και φονιάδες δεκάδων και εκατοντάδων αντιδραστικών.
Κάτω από αυτό το πλαίσιο θα κατανοήσουμε γιατί στο μαρτυρολόγιο του ΚΚΕ περιλαμβάνονται και φονιάδες δεκάδων και εκατοντάδων αντιδραστικών.
Εκτελούσαν το ιστορικό τους καθήκον και για τον λόγο αυτόν τους καταδίκασαν τα δικαστήρια του ταξικού εχθρού.
Εκεί, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, περίμεναν με καρτερία τον θάνατο με υψωμένη τη γροθιά τους.
Η θυσία ήταν το ενδεχόμενο της στράτευσης.
Το ΚΚΕ αν δεν γιόρταζε και δεν τιμούσε τα θύματα του, αν δεν τιμούσε την ίδρυση του ΔΣΕ -τη μάχιμη μονάδα ενός παγκόσμιου στρατού υπό την καθοδήγηση του Στάλι- θα απαρνιόταν το σημαντικότερο μέρος της ταυτότητάς του.
Για όλα τα παραπάνω και ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μεταξύ της Δεξιάς και του ΚΚΕ, αλλά μεταξύ όλων των αστικών κομμάτων που εξέφραζαν το 85% του ελληνικού λαού και του ΚΚΕ.
Για όλα τα παραπάνω και ο εμφύλιος πόλεμος δεν ήταν μεταξύ της Δεξιάς και του ΚΚΕ, αλλά μεταξύ όλων των αστικών κομμάτων που εξέφραζαν το 85% του ελληνικού λαού και του ΚΚΕ.
Και στη συνέχεια, την αποκληθείσα «καχεκτική δημοκρατία» δεν την υπηρέτησε η εθνικόφρων Δεξιά, αλλά και ολόκληρος ο χώρος του Κέντρου με επικεφαλής τον Γεώργιο Παπανδρέου. Κλείνοντας: να τι σημαίνει ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς:
αυτή να τιμά με υπερηφάνεια τους νεκρούς της και η άλλη πλευρά να μην το τολμά γιατί η δική της ιστορική μνήμη είναι απαγορευμένη. Αφορά «γιορτές μίσους».
ΠΗΓΗ https://www.makedonikanea.gr