Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο συγγραφέας ποιητής Αντώνης Κάλφας, εισηγήτρια η Αναστασία (Σούλα) Λάλλα και συντονίστρια η Δομνίκη Καράτζιου. Συμμετέχει η ορχήστρα Canto Ρεμπέτικα
Δυο λόγια για το βιβλίο
Το βιβλίο, «Δεν θα σε πιάσω στα χέρια μου!», της Ελένης Τζήκα – Αετοπούλου, είναι μια σειρά από μικρά και μεγαλύτερα αφηγήματα που αναφέρονται σε πρόσωπα και γεγονότα της καθημερινής ζωής. Γεγονότα που διαδραματίζονται στη μικρή κλειστή κοινωνία ενός χωριού των Πιερίων τις δεκαετίες του ΄50 και του ΄60. Η φτώχεια κι η άγνοια διαφεντεύουν τη ζωή των κατοίκων που μόλις βγήκαν από έναν πόλεμο και έναν εμφύλιο σπαραγμό.
Το ενδιαφέρον της αφήγησης βρίσκεται στην οπτική γωνία απ’ την οποία είναι ιδωμένα και βιωμένα.
Είναι η οξυμένη και καθάρια ματιά ενός παιδιού, που τα φωτίζει και τα ζωντανεύει καθώς τ’ αναπολεί χρόνια μετά, με μια νοσταλγική και στοχαστική διάθεση.
Πρόσωπα που ξεχωρίζουν, όπως ο τρελός του χωριού, ένας πρώην ληστής, ένας παππούς με τις ιδιότυπες παροιμίες του, ένας σεβάσμιος γέροντας που προλέγει με ακρίβεια την ημερομηνία του θανάτου του, προβαίνουν ως πρωταγωνιστές στη σκηνή.
Προξενιά που ξενίζουν εξαιτίας των μηδαμινών απαιτήσεων των υποψήφιων μελλονύμφων, επεισόδια άλλοτε τραγικά κι άλλοτε ευτράπελα, όπως τα γράφει η ίδια η ζωή, περνούν μέσα απ’ τις σελίδες του.
Οι σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, καθώς και η σχέση τους με τα ζώα, που είναι αρωγοί τους στην αγροτική ζωή.
Η εκκλησία, το σχολείο, η αλάνα γύρω απ’ τα οποία πλέκεται και διαπλέκεται η ζωή των παιδιών και των μεγάλων.
Θάνατοι, γιορτές, βάσανα, χαρές και πίκρες…
Κι όλα αυτά διανθισμένα με μύθους, ιστορίες, παραμύθια και τραγούδια, πολιτιστικά δημιουργήματα της ψυχής ενός λαού που ξέρει ν’ αγαπά τη ζωή και να τραγουδά το θάνατο.
Ελένη Τζήκα - Αετοπούλου - Σύντομο βιογραφικό
Γεννήθηκα σ’ ένα χωριό της Πιερίας από γονείς αγρότες. Μικρή, όπως όλοι σχεδόν οι έφηβοι -αλλά δυστυχώς και μεγάλη, όπως οι μισοί Έλληνες- έγραφα στίχους, που δημοσιεύτηκαν σε νεανικά περιοδικά. ‘όταν μεγάλωσα λίγο τα ‘καψα όλα. Αλλά ακόμα γράφω κρυφά, γιατί ντρέπομαι να το πω.
Είχα κλίση στο τραγούδι και στο θέατρο, αλλά αυτά ήταν πράγματα αυστηρώς απαγορευμένα για τα ήθη και τα έθιμα της εποχής, (ντιζέζα θα σε κάνω, έλεγε, ο πατέρας μου, όταν ένα κλιμάκιο του Ε. Ι. Ρ. με το Μακεδονικό Συγκρότημα ήρθε στο χωριό μου, να συγκεντρώσει δημοτικά τραγούδια του τόπου μας. Τραγούδησα και εγώ. Πολλά χρόνια μεταδίδονταν από το ραδιόφωνο.