Ένας χώρος που προσφέρεται για έγκλημα: προστατεύει τους θύτες, ενώ ταυτόχρονα εγκλωβίζει τα υποψήφια θύματα. Και ως συμπλήρωμα, τα σύμβολα του τζόγου.
Μα φυσικά. Η εγκληματική φύση του ανθρώπου συνδέεται συχνά με την ακόρεστη επιθυμία του για πλούτο, όταν το «αρκετά» είναι πάντα πολύ λίγο και τίποτα δεν μοιάζει ποτέ αρκετό.
Ο Thomas Edison είχε πει ότι το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι η πρώτη προϋπόθεση για την πρόοδο. Πράγματι, το ανικανοποίητο είναι εκείνο που μας κινητοποιεί να θέτουμε συνεχώς νέους στόχους, να αναζητούμε νέες συγκινήσεις και προκλήσεις, επιδιώκοντας την προσωπική μας εξέλιξη και ευτυχία.
Στη σύγχρονη κοινωνία όμως, συχνά ταυτίζουμε την πρόοδο με τον υλικό ευδαιμονισμό.
Μοιραία, υποκύπτουμε στον πειρασμό να συγκρινόμαστε οικονομικά και κοινωνικά με τον περίγυρό μας, ορίζοντας την ευτυχία όχι με τους δικούς μας όρους, αλλά μέσα από το αξιακό σύστημα που έχει επικρατήσει, όπου το χρήμα, τα υλικά αγαθά και το κοινωνικό status βρίσκονται πολύ ψηλά στην κλίμακα.
Έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η οικονομική κρίση που μας ταλανίζει εδώ και χρόνια είναι, σε μεγάλο βαθμό, απότοκη μιας βαθύτερης κρίσης αξιών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ευτυχία μοιάζει συχνά απρόσιτη, ενώ κυριαρχούν συναισθήματα μειονεξίας, χαμηλής αυτοεκτίμησης και κατάθλιψης. Σε ένα τέτοιο τέλμα συναντάμε τον Ντίνο.
Στην προσπάθειά του να ανταγωνιστεί το περιβάλλον του, κατακλυσμένος από επιθυμίες και φαντασιώσεις μιας διαφορετικής ζωής, εξελίσσει την πατρική επιχείρηση σε κατάστημα επώνυμων υποδημάτων, στοχεύοντας σε ευκατάστατους πελάτες.Όμως το ανικανοποίητο τον ωθεί και σε νέα επιχειρηματικά ανοίγματα, σε αχαρτογράφητα νερά, αναζητώντας διαρκώς την επιβεβαίωση της επιτυχίας του. Απόδειξη και το τζιπ Porsche Cayenne, με το οποίο ζει τον μύθο του επιτυχημένου επιχειρηματία. Αλίμονο όμως. Κάποια στιγμή χάνει το μέτρο και υπερεκτιμά τις δυνάμεις του, αγνοώντας τη φωνή του ενστίκτου και τις προειδοποιήσεις του πατέρα του για εκείνα που δεν λέγονται και δεν φαίνονται. Τώρα πια συνειδητοποιεί ότι τα μεγάλα επιχειρηματικά του άλματα ήταν κενά. Τα θεμέλια πάνω στα οποία έχτισε την ευμάρειά του αποδείχθηκαν σαθρά και οι μελλοντικοί του στόχοι μη ρεαλιστικοί. Με την επιβολή των μνημονίων και την πρόσθετη οικονομική κρίση που έφερε η πανδημία, οι επιχειρήσεις του βούλιαξαν και μόνο το πατρικό κατάστημα απέμεινε για τον βιοπορισμό της οικογένειάς του. Αλλά στον καιρό της κρίσης και του lockdown, όλοι αναθεωρήσαμε ως καταναλωτές τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Τα καταστήματα ένδυσης και υπόδησης άρχισαν να σημειώνουν απώλειες, ενώ άνθισαν οι δουλειές των τσαγκάρηδων και των μοδιστρών.Οι οικονομικές υποχρεώσεις του επιχειρηματία Ντίνου Ποδαρά προς προμηθευτές και τράπεζες γιγαντώνονται και σφίγγουν σαν θηλιά γύρω από τον λαιμό του.
Ο συγγραφέας φωτίζει με τη γραφή του τη σκοτεινή πλευρά της προσωπικής ηθικής, της φιλίας αλλά και της ίδιας της κοινωνίας μας. Πραγματεύεται εμμονές και υπαρξιακά ερωτήματα που αναδύθηκαν βασανιστικά για όλους μας στον καιρό του «Αρμαγεδδώνα» των μνημονίων και της πανδημίας.
Οι διάλογοι είναι φυσικοί και οικείοι.
Η πλοκή της ιστορίας, σε συνδυασμό με το σκηνικό, συνθέτουν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Η γραφή κινείται σε μια διπλή έκφραση: πότε μέσα από τη δημοσιογραφική πένα του συγγραφέα, με παραστατική αφήγηση, και πότε μέσα από τον ποιητικό του λόγο, όταν μιλά για τον έρωτα ως αξία και ως πράξη.Καθώς η αγωνία κορυφώνεται και το αίσθημα της απειλής σφίγγει γύρω από τον πάσχοντα ήρωα, εύχεσαι να μη βρεθείς ποτέ σε παρόμοια θέση — και τελικά καταλήγεις να νιώθεις συμπάθεια για εκείνον.Και σελίδα τη σελίδα περιμένεις τη λύτρωσή του. Μια λύτρωση που θα σημαίνει ταυτόχρονα λύτρωση και για την Αρετή, τη Γαλάτεια και τον μικρό Αλέξανδρο — για ολόκληρη την οικογένειά του.Γιατί όλοι θέλουμε ένα καλό τέλος.Όλοι θέλουμε ο Οδυσσέας, όσο αλαζονικός κι αν υπήρξε, να καταλήξει τελικά στην ασφάλεια και τη γαλήνη της δικής του Ιθάκης.
Η συνέχεια… επί του βιβλίου.
Ο Thomas Edison είχε πει ότι το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι η πρώτη προϋπόθεση για την πρόοδο. Πράγματι, το ανικανοποίητο είναι εκείνο που μας κινητοποιεί να θέτουμε συνεχώς νέους στόχους, να αναζητούμε νέες συγκινήσεις και προκλήσεις, επιδιώκοντας την προσωπική μας εξέλιξη και ευτυχία.
Στη σύγχρονη κοινωνία όμως, συχνά ταυτίζουμε την πρόοδο με τον υλικό ευδαιμονισμό.
Μοιραία, υποκύπτουμε στον πειρασμό να συγκρινόμαστε οικονομικά και κοινωνικά με τον περίγυρό μας, ορίζοντας την ευτυχία όχι με τους δικούς μας όρους, αλλά μέσα από το αξιακό σύστημα που έχει επικρατήσει, όπου το χρήμα, τα υλικά αγαθά και το κοινωνικό status βρίσκονται πολύ ψηλά στην κλίμακα.
Έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η οικονομική κρίση που μας ταλανίζει εδώ και χρόνια είναι, σε μεγάλο βαθμό, απότοκη μιας βαθύτερης κρίσης αξιών.
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η ευτυχία μοιάζει συχνά απρόσιτη, ενώ κυριαρχούν συναισθήματα μειονεξίας, χαμηλής αυτοεκτίμησης και κατάθλιψης. Σε ένα τέτοιο τέλμα συναντάμε τον Ντίνο.
Στην προσπάθειά του να ανταγωνιστεί το περιβάλλον του, κατακλυσμένος από επιθυμίες και φαντασιώσεις μιας διαφορετικής ζωής, εξελίσσει την πατρική επιχείρηση σε κατάστημα επώνυμων υποδημάτων, στοχεύοντας σε ευκατάστατους πελάτες.Όμως το ανικανοποίητο τον ωθεί και σε νέα επιχειρηματικά ανοίγματα, σε αχαρτογράφητα νερά, αναζητώντας διαρκώς την επιβεβαίωση της επιτυχίας του. Απόδειξη και το τζιπ Porsche Cayenne, με το οποίο ζει τον μύθο του επιτυχημένου επιχειρηματία. Αλίμονο όμως. Κάποια στιγμή χάνει το μέτρο και υπερεκτιμά τις δυνάμεις του, αγνοώντας τη φωνή του ενστίκτου και τις προειδοποιήσεις του πατέρα του για εκείνα που δεν λέγονται και δεν φαίνονται. Τώρα πια συνειδητοποιεί ότι τα μεγάλα επιχειρηματικά του άλματα ήταν κενά. Τα θεμέλια πάνω στα οποία έχτισε την ευμάρειά του αποδείχθηκαν σαθρά και οι μελλοντικοί του στόχοι μη ρεαλιστικοί. Με την επιβολή των μνημονίων και την πρόσθετη οικονομική κρίση που έφερε η πανδημία, οι επιχειρήσεις του βούλιαξαν και μόνο το πατρικό κατάστημα απέμεινε για τον βιοπορισμό της οικογένειάς του. Αλλά στον καιρό της κρίσης και του lockdown, όλοι αναθεωρήσαμε ως καταναλωτές τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Τα καταστήματα ένδυσης και υπόδησης άρχισαν να σημειώνουν απώλειες, ενώ άνθισαν οι δουλειές των τσαγκάρηδων και των μοδιστρών.Οι οικονομικές υποχρεώσεις του επιχειρηματία Ντίνου Ποδαρά προς προμηθευτές και τράπεζες γιγαντώνονται και σφίγγουν σαν θηλιά γύρω από τον λαιμό του.
Ο συγγραφέας φωτίζει με τη γραφή του τη σκοτεινή πλευρά της προσωπικής ηθικής, της φιλίας αλλά και της ίδιας της κοινωνίας μας. Πραγματεύεται εμμονές και υπαρξιακά ερωτήματα που αναδύθηκαν βασανιστικά για όλους μας στον καιρό του «Αρμαγεδδώνα» των μνημονίων και της πανδημίας.
Οι διάλογοι είναι φυσικοί και οικείοι.
Η πλοκή της ιστορίας, σε συνδυασμό με το σκηνικό, συνθέτουν ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα. Η γραφή κινείται σε μια διπλή έκφραση: πότε μέσα από τη δημοσιογραφική πένα του συγγραφέα, με παραστατική αφήγηση, και πότε μέσα από τον ποιητικό του λόγο, όταν μιλά για τον έρωτα ως αξία και ως πράξη.Καθώς η αγωνία κορυφώνεται και το αίσθημα της απειλής σφίγγει γύρω από τον πάσχοντα ήρωα, εύχεσαι να μη βρεθείς ποτέ σε παρόμοια θέση — και τελικά καταλήγεις να νιώθεις συμπάθεια για εκείνον.Και σελίδα τη σελίδα περιμένεις τη λύτρωσή του. Μια λύτρωση που θα σημαίνει ταυτόχρονα λύτρωση και για την Αρετή, τη Γαλάτεια και τον μικρό Αλέξανδρο — για ολόκληρη την οικογένειά του.Γιατί όλοι θέλουμε ένα καλό τέλος.Όλοι θέλουμε ο Οδυσσέας, όσο αλαζονικός κι αν υπήρξε, να καταλήξει τελικά στην ασφάλεια και τη γαλήνη της δικής του Ιθάκης.
Η συνέχεια… επί του βιβλίου.
Και γιατί όχι, κάποτε και επί της οθόνης.
