Ένας άνθρωπος είπε:
-H πιό βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν στη μάχη του Μάρνη,
όταν πληγώθηκα στο στήθος.
Ένας άλλος είπε:
-Η πιό βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν σε μια παλλιροϊκή καταστροφή στη Γιοκοχάμα ,
απ’ όπου γλύτωσα από θαύμα, καταφεύγοντας
κάτω από τη σκηνή ενός μαγαζιού με βερνίκια.
Κι ένας άλλος είπε:
-Η πιό βαριά στιγμή της ζωής μου είναι όταν κοιμάμαι την ημέρα.
Κι άλλος είπε:
-Η πιό βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν στη μεγαλύτερη μοναξιά μου.
Κι άλλος είπε:
-Η πιό βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν όταν μ’ έκλεισαν
σε μια φυλακή του Περού.
Κι άλλος είπε:
-Η πιό βαριά στιγμή της ζωής μου ήταν όταν είδα προφίλ τον πατέρα μου.
Κι ο τελευταίος είπε:
-H πιό βαριά στιγμή της ζωής μου δεν έχει φτάσει ακόμα.
ΜΑΥΡΗ ΠΕΤΡΑ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΑΣΠΡΗ ΠΕΤΡΑ
Θα πεθάνω στο Παρίσι με μιά νεροποντή,
μιά μέρα που τηνε θυμάμαι κιόλας τώρα.
Θα πεθάνω στο Παρίσι
-και δεν τρέχω να φύγω-
ίσως, σαν σήμερα,
μια Πέμπτη φθινοπώρου.
Ναι, Πέμπτη θα ‘ναι,
γιατί Πέμπτη σήμερα που γράφω
αυτούς τους στίχους,
φόρεσα τόσο άθελά μου
τις ωμοπλάτες
και ποτέ σαν σήμερα δεν είδα,
μόλο το δρόμο μου,
τον εαυτό μου τόσο μόνο.
Ο Καίσαρας Βαγιέχο είναι νεκρός,
τονε χτυπούσαν
όλοι χωρίς εκείνος
να τους έχει κάμει τίποτα’
τον χτυπούσαν σκληρά
μ’ ένα σκληρό ραβδί,
επίσης και μ’ ένα σκοινί,
είναι μάρτυρές μου
οι μέρες Πέμπτες
και τα κόκαλα της ράχης,
η μοναξιά, η βροχή, οι δρόμοι…
Μετάφραση Ρήγας Καππάτος