Απόσπασμα της "κουβέντας" του Γιάννη Ποικιλίδη με τον Βασίλη Ευκαρπίδη, για τον χώρο που αποτέλεσε για την πόλη μας«Μου ζητάς να σου αναφέρω σταθμούς στην λειτουργία του χώρου. Τυχαία και μόνο θα σου πω τα εξής. Συναυλία Καζαντζίδη - Μαρινέλλας, με τη δεύτερη στα πρώτα χρόνια της δίπλα στον μεγάλο τραγουδιστή. Νίκος Ξανθόπουλος … όταν ερχόταν γινόταν το αδιαχώρητο. Συναυλίες Χατζιδάκι και Θεοδωράκη, πιο πρόσφατα βέβαια. Φωτόπουλος - Ηλιόπουλος, χρονολογικά δεν θα τ’ αναφέρω. Το Μεγάλο μας Τσίρκο με την Καρέζη και τον Καζάκο. Θυμάμαι τον Καζάκο που απορούσε γιατί οι καλύτερες θέσεις ήταν στην πλατεία και όχι στον εξώστη. Τόσο εξαιρετική θέα είχε προς την σκηνή. Λογοθετίδης, Σταυρίδης, Αυλωνίτης, Κωνσταντάρας, Βλαχοπούλου. Επιθεωρήσεις που καθόντουσαν μια εβδομάδα και ανέβαζαν τρία έργα για να προσελκύσουν τους ίδιους ουσιαστικά φίλους του θεάτρου. Δευτέρα- Τρίτη ένα έργο, Τετάρτη-Πέμπτη άλλο έργο, Παρασκευή -Σάββατο τρίτο έργο. Η Βουγιουκλάκη με τον Παπαμιχαήλ πέρασαν πολλές φορές. Να σου το πω αλλιώς, όποιο παλιό όνομα θυμάσαι του ελληνικού θεάτρου έχει περάσει.
Κατράκης…! Ένα σημαντικό κομμάτι ήταν και τα παραδοσιακά (ποντιακά και θρακιώτικα) που ερχόντουσαν. Κάθε χρόνο είχαμε δυο-τρείς παραστάσεις, συνήθως Κυριακή πρωί και γινόταν το αδιαχώρητο.
Στις περιοδείες τους τα θεατρικά μπουλούκια του ΄50 και του ΄60 ερχόντουσαν από Αθήνα και συνέχιζαν για την Βέροια.
Αν θυμάσαι την ταινία Ο Θίασος του Αγγελόπουλου, έτσι ήταν. Μαζευόντουσαν όλοι μαζί σε μια ταβέρνα και μένανε στα ξενοδοχεία Εμπορικό, εκεί που είναι σήμερα η Εθνική Τράπεζα και Μητρόπολη, στη γωνία της Πλατείας με την οδό Παναγή Τσαλδάρη. Εξάλλου δεν σταματήσαμε ποτέ να φιλοξενούμε θεατρικές ομάδες. Κάθε χρόνο παίζονται 4-5 παραστάσεις».
«Η εικόνα του σινεμά ήταν μια εικόνα μαγική. Έμπαινες και μαγευόσουν από την τεράστια οθόνη.
«Η εικόνα του σινεμά ήταν μια εικόνα μαγική. Έμπαινες και μαγευόσουν από την τεράστια οθόνη.
Τα φώτα χαμηλώνανε και πάντα πριν από την προβολή είχαμε κάποια μικρά φιλμ ασπρόμαυρα, όπως λίγο Χοντρός-Λιγνός, το Τρίο Στούντζες, Διεθνή Επίκαιρα και άλλα.
Τα πρώτα χρόνια προβάλλονταν μια ταινία ανά εισιτήριο, αλλά αργότερα ο Βασίλης Παπαδόπουλος καθιέρωσε την προβολή δυο ταινιών ανά εισιτήριο.
Αυτό έδωσε μια δυναμική, αφού μπορούσες να έχεις απήχηση σε μεγαλύτερη μερίδα θεατών. Ήταν μια πλήρης έξοδος αφού οι προβολές κρατούσαν τρείς - τέσσερεις ώρες.
Και φυσικά δεν υπήρχε η αρχή της προβολής, αφού ο θεατής μπορούσε να μπαίνει στα τελευταία δέκα λεπτά και μετά να κάθεται και να την βλέπει πάλι από την αρχή.
Στην δεκαετία του ΄60 οι προβολές ξεκινούσαν στις 11:30 το πρωί και τελείωναν στις 12:00 το βράδυ.
Ήταν τότε με τις ταινίες του Ξανθόπουλου, της Βουγιουκλάκη, το ΟΧΙ, οι Γενναίοι του Βορρά, Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο και άλλα πολλά. Το ρεκόρ ήταν περίπου 3.500 εισιτήρια σε μια ημέρα.
Κάποια στιγμή τα τούρκικα παίξανε κάποιο ρόλο στις αρχές της δεκαετίας αλλά γρήγορα τελειώσανε».
