27.5.21

Στη Θεσσαλονίκη «τιτανοχελώνες» πέντε εκατομμυρίων ετών που βρέθηκαν στο Μακρύγιαλο Πιερίας. Επιτροπή πολιτών ζητά την επιστροφή τους -από το...ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης που εκτίθενται!!

Το 2013 στην παραλία του Μακρύγιαλου Πιερίας ένας περαστικός και κάτοικος της περιοχής αντίκρισε κάτι πρωτόγνωρο. Ένα ογκώδες σκληρό πέτρωμα βρέθηκε αποκολλημένο από έναν βράχο και πεσμένο στις όχθες της παραλίας λόγω διάβρωσης. Το σχήμα του ωστόσο πρόδιδε ότι ίσως να είναι κάτι περισσότερο από ένα μεγάλο κομμάτι πέτρας… Πέντε χρόνια αργότερα, η επιστημονική κοινότητα μιλά για ένα από τα βαρύτερα -εάν όχι το βαρύτερο- απολιθώματα σπονδυλωτών ζώων στην Ελλάδα που έχουν επιχειρηθεί να ανασκαφούν και ένα από τα πιο πλήρη, πιο μεγάλα και πιο εντυπωσιακά δείγματα αυτών σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η ανασκαφή και συντήρηση έδειξε ότι πρόκειται για μια αρσενική, χερσαία «τιτανοχελώνα» -ονομάζεται έτσι λόγω του μεγέθους της- ηλικίας από 3,5 έως 5 εκατομμυρίων ετών, η οποία ζυγίζει ενάμιση τόνο και φτάνει σχεδόν τα δύο μέτρα μήκος! Το παγκόσμιας σημασίας εύρημα, το οποίο ανήκει στη συλλογή του Μουσείου Γεωλογίας, Παλαιοντολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας του ΑΠΘ, φιλοξενείται προσωρινά στον ειδικό πολυχώρο Nouvelle, στο Ωραιόκαστρο, στη Θεσσαλονίκη και είναι επισκέψιμο για το κοινό, ενώ στόχος είναι να μεταφερθεί μόνιμα στον τόπο «καταγωγής» του.

Η τυχαία ανακάλυψη, τα 15.000 ευρώ και το National Geographic

Ενδεχομένως το τεράστιας σημασίας εύρημα να μην έβλεπε ποτέ το φως του ήλιου εάν ο πρώην απόφοιτος του τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, με μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και νυν ερευνητής στο παλαιοντολογικό μουσείο Egidio Feruglio της Παταγονίας στην Αργεντινή, Βαγγέλης Βλάχος, δεν διεκδικούσε και δεν κέρδιζε το ποσό των 15.000 ευρώ από την αμερικανική «Εθνική Γεωγραφική Εταιρεία», ή την ευρέως γνωστή ως National Geographic.

«Όλα ξεκίνησαν από μια μαρτυρία ενός κατοίκου της περιοχής σχετικά με ένα δείγμα που βρέθηκε στην παραλία και αποδείχτηκε ότι ήταν όντως χελώνα. Εγώ τότε βρισκόμουν στην Αργεντινή, οπότε μόλις πληροφορήθηκα για το εύρημα, ξεκίνησα τις ενέργειες για να διεκδικήσουμε χρηματοδότηση από το National Geographic. Τελικά την πήραμε και το 2015 ξεκινήσαμε πιο συστηματικά τις ανασκαφές στην περιοχή, βγάζοντας τελικά άλλες τρεις γιγαντιαίες χελώνες από τον Μακρύγιαλο και μερικές μικρότερες από την παραλία του Αϊ-Γιάννη, που είναι δίπλα» σημειώνει. Όπως αποκαλύπτει, δεν σκέφτηκε ποτέ ότι η ενέργειά του αυτή είναι χαμένος χρόνος. «Πίστευα εξαρχής ότι θα πάρουμε τη χρηματοδότηση. Όταν έχεις να κάνεις με χελώνες δύο μέτρων, που είναι ένα εξαιρετικά εντυπωσιακό δείγμα, και οι οποίες έτσι κι αλλιώς είναι αναγνωρίσιμες από τον οποιονδήποτε, είτε ενήλικα είτε μικρό παιδί, αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι τέτοιο φυσικά και δεν θα περάσει απαρατήρητο από το National Geographic. Την ίδια στιγμή η επιστημονική σημασία που έχουν αυτές οι χελώνες είναι μεγάλη, καθώς είναι από τα πιο ολοκληρωμένα και καλά διατηρημένα δείγματα στην Ελλάδα και την Ευρώπη, και δίνουν πολλά στοιχεία για την ίδια τη μορφολογία τους» αφηγείται.

«Οποιοσδήποτε ερευνητής μπορεί να κάνει αίτηση ατομικά. Το National Geographic έχει ένα πακέτο χρημάτων που δίνει σε νέους ερευνητές μέχρι 35 ετών, δίνοντας προτεραιότητα σε εκείνους οι οποίοι θέλουν να κάνουν εργασίες υπαίθρου. Ετοίμασα λοιπόν όλα τα απαραίτητα έγγραφα, εξηγώντας τους τη σημασία των απολιθωμάτων. Αυτό πέρασε από κρίση από τον οργανισμό του περιοδικού και άλλους ειδικούς, οι οποίοι διαπίστωσαν και ενέκριναν τα απολιθώματα του Μακρύγιαλου, και μας έδωσαν μια χρηματοδότηση για να γίνει η ανασκαφή και συντήρησή τους». Όπως εξηγεί, το ποσό των 15.000 ευρώ ήταν αρκετό για να καλύψει τα απαραίτητα έξοδα για ορισμένα εργαλεία που έπρεπε να αγοραστούν, τη διαμονή, το φαγητό και τις μετακινήσεις των ερευνητών.






Είναι η ελληνική πολιτεία… πανταχού απούσα;

«Το μόνο εύκολο είναι να δημιουργηθεί μια παρεξήγηση που θα πει κάποιος ότι αυτά τα δείγματα δεν τα φροντίζει κανείς και φεύγουν από τον τόπο τους» ή ότι μένουν σε υπόγεια του πανεπιστημίου, ή πάνε σε ιδιωτικούς χώρους. Δεν πάει πάντα έτσι» περιγράφει ο νεαρός παλαιοντολόγος. «Όλα αυτά τα απολιθώματα ανήκουν ‘επιστημονικώς’ στη συλλογή του μουσείου του ΑΠΘ. Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει κάποιος επιστήμονας που φροντίζει ότι θα είναι σωστά συντηρημένα, προσβάσιμα και μελετημένα. Αυτό είναι το κομμάτι της φύλαξης των απολιθωμάτων για το οποίο αποκλειστικά αρμόδιο είναι το πανεπιστήμιο» τονίζει. Αμέσως μετά έρχεται το κομμάτι της ανάδειξης, το άνοιγμα, δηλαδή, προς την κοινωνία. Εκεί είναι που επεμβαίνει η πολιτεία. «Αυτά τα απολιθώματα είναι η πολιτιστική κληρονομιά του κάθε τόπου και πρέπει να βρίσκονται εκεί. Πολλές φορές ωστόσο δεν είναι εύκολο να γίνει κάτι τέτοιο, διότι δεν υπάρχουν οι απαραίτητες υποδομές, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι φταίει η πολιτεία, το κράτος, η περιφέρεια ή ο δήμος. Ας κοιτάξουμε το καλό και όχι το κακό της ιστορίας» υπογραμμίζει, για να συμπληρώσει: «Πριν από μερικά χρόνια βρήκαμε στην Αργεντινή το μεγαλύτερο δεινόσαυρο που πάτησε ποτέ στη Γη και δεν χωρούσε στο μουσείο! Αναγκαστήκαμε έτσι να πάρουμε το διπλανό χώρο και να τον φτιάξουμε» επισημαίνει με νόημα.

Μπορεί η χρηματοδότηση να δόθηκε από το National Geographic, τίποτα ωστόσο δεν θα ήταν εύκολο χωρίς την αμέριστη συνδρομή των τοπικών αρχών του Μακρύγιαλου και των κατοίκων της περιοχής, οι οποίοι βρισκόταν καθ’ όλη τη διάρκεια των ανασκαφών στο πλάι των ερευνητών. «Το δείγμα ήταν απίστευτα βαρύ και η παραλία στην οποία βρέθηκε ιδιαίτερα δύσβατη. Μας προμήθευσαν λοιπόν με αλιευτικές βάρκες και με τη βοήθεια σχοινιών και ιμάντων τραβήξαμε το εύρημα μέσα στο νερό μέχρι να το μεταφέρουμε στο λιμάνι. Το δείγμα έμεινε στο δημαρχείο του Μακρύγιαλου για πάνω από έναν χρόνο, έως ότου, με τη σύμφωνη γνώμη του δήμου, μεταφέρθηκε μαζί με τα υπόλοιπα στο εργαστήριο του ΑΠΘ, για να ολοκληρωθεί η συντήρηση», αφηγείται.



Οι μικροί ερευνητές

του National Geographic

Μαζί με τον επιστημονικά υπεύθυνο των ανασκαφών και της συντήρησης Βαγγέλη Βλάχο, πέντε νέοι και γεμάτοι όνειρα φοιτητές ένιωσαν ενθουσιασμένοι όταν έμαθαν ότι θα συμμετέχουν σε project, το οποίο χρηματοδοτεί το NG. «Νιώθω πολύ τυχερή που σε τόσο μικρή ηλικία έλαβα μέρος σε χρηματοδοτούμενο πρόγραμμα του National Geographic και θεωρούμαι ‘ερευνήτρια’ ενός τόσο μεγάλου οργανισμού» λέει με ικανοποίηση στη «ΜτΚ» η φοιτήτρια Γεωλογίας του ΑΠΘ Μαρία Σαλτσίδου, στόχος της οποίας είναι να εργαστεί στο μέλλον σε ένα μεγάλο μουσείο φυσικής ιστορίας του εξωτερικού ως ερευνήτρια Παλαιοντολογίας. Μαζί με τους υπόλοιπους συμφοιτητές της βοήθησαν στη συντήρηση των απολιθωμάτων στο πλαίσιο της πρακτικής τους άσκησης . «Η εύρεση αυτών των χελωνών ήταν μια εξαιρετική ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την επεξεργασία απολιθωμάτων και ειδικά τόσο μεγάλων, όπως αυτές οι τιτανοχελώνες» αφηγείται από την πλευρά του ο επίσης προπτυχιακός φοιτητής Γεωλογίας Ευάγγελος Τσατσαλής. Την ίδια άποψη εκφράζει και η Ιωάννα Τσιουρλίνη, επίσης μέλος της ομάδας. «Αισθάνομαι πολύ τυχερή και γεμάτη που υπήρξα μέλος αυτής της επιστημονικής έρευνας. Είναι πολύ σημαντικό για εμάς τους νέους επιστήμονες να μας δίνονται τέτοιες ευκαιρίες. Οι τιτανοχελώνες του Μακρύγιαλου αποτελούν μοναδικά ευρήματα παγκοσμίως και λόγω του μεγέθους τους αλλά και της κατάστασης στην οποία βρέθηκαν», περιγράφει.




Όταν ο Θερμαϊκός

ήταν… μία απέραντη

στεριά «γιγάντων»

«Αυτό που ξέρουμε ως σημερινός κόλπος του Θερμαϊκού, βρισκόταν τότε πολύ νοτιότερα. Στη θέση του σημερινού Θερμαϊκού υπήρχε μια απέραντη πεδιάδα που ένωνε τους πρόποδες του τότε Ολύμπου, ο οποίος δεν ξεπερνούσε τα 1.000 μέτρα ύψος! Εκεί ζούσαν οι γιγάντιες χελώνες» αφηγείται ο κ. Βλάχος. Στον τότε Θερμαϊκό κατέληγαν τέσσερις μεγάλοι ποταμοί, οι οποίοι δημιούργησαν ένα ιδανικό περιβάλλον με πολύ νερό και άφθονη βλάστηση. «Οι χελώνες που βρήκαμε στην Ελλάδα μπορεί να μη μας λένε την αιτία θανάτου τους, μας δείχνουν, ωστόσο, τη μέγιστη εξάπλωσή τους όταν ήταν στο απόγειο της εξέλιξής τους, χωρίς να διατρέχουν κίνδυνο. Η περιοχή του Θερμαϊκού και του Μακρύγιαλου ήταν, όπως φαίνεται, ο παράδεισός τους» εξομολογείται. Η Μεσόγειος ήταν ανέκαθεν ένα «εργαστήριο» ανάπτυξης ειδών και ένα μέρος κομβικό για την εξέλιξη της ζωής στο βορειοανατολικό ημισφαίριο, συνεχίζει, συμπληρώνοντας ότι συγκεκριμένα η Ελλάδα διαθέτει ορισμένα από τα σημαντικότερα απολιθώματα στην περιοχή της Νότιας Ευρώπης και της Βόρειας Αφρικής. Τα δείγματα που κατά καιρούς ανακαλύπτονται στον ελλαδικό χώρο περιλαμβάνουν απολιθώματα προϊστορικών αλόγων, βοοειδών, ελαφοειδών, προβοσκιδωτών, σαρκοφάγων και χελωνών, ηλικίας περίπου οκτώ εκατομμυρίων ετών.




Χωρίς… εθνικό

μουσείο φυσικής

ιστορίας

Ίσως είμαστε η μοναδική χώρα στην Ευρώπη που δεν έχει εθνικό μουσείο φυσικής ιστορίας. «Πάνω από 40 χρόνια παλεύουμε για ένα τέτοιο μουσείο», εξηγεί η διευθύντρια του Μουσείου Γεωλογίας, Παλαιοντολογίας και Παλαιοανθρωπολογίας του ΑΠΘ και αναπληρώτρια καθηγήτρια στο τμήμα Γεωλογίας του πανεπιστημιακού ιδρύματος Ευαγγελία Τσουκαλά, υπενθυμίζοντας ότι δυστυχώς στην Ελλάδα η παλαιοντολογία δεν έχει πάρει ακόμη τη θέση που της αξίζει. «Σε όλα τα μουσεία φυσικής ιστορίας, σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν ελληνικά απολιθώματα, κι εμείς εδώ δεν έχουμε ένα μεγάλο μουσείο που θα έχει συγκεντρωμένο υλικό. Χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη» διαπιστώνει, σημειώνοντας ωστόσο ότι τα τελευταία χρόνια οι προσπάθειες εντατικοποιούνται. «Προσπαθούμε να αναδεικνύουμε ευρήματα μέσα από τοπικές εκθέσεις. Έχουν γίνει σημαντικά βήματα, όπως ότι το πανεπιστήμιο ίδρυσε το Αριστοτέλειο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Το πρόβλημα είναι ότι δυστυχώς δεν έχουμε αποκτήσει την… κουλτούρα. Ίσως φταίει ότι έχουμε πολύ πλούσια αρχαιολογία, γεγονός που υποβαθμίζει την παλαιοντολογία ή πως η γεωλογία και η παλαιοντολογία δεν διδάσκονται στα σχολεία» καταλήγει. Το 2013 η καθηγήτρια Παλαιοντολογίας βραβεύτηκε με το διεθνές βραβείο «Giuseppe Sciacca» για την καθοριστική συμβολή της στις έρευνες και στις ανασκαφές στη Μηλιά Γρεβενών. Εκεί, η ανασκαφική ομάδα Τσουκαλά ανακάλυψε, το 2009, το μεγαλύτερο χαυλιόδοντα από μαστόδοντα παγκοσμίως, μήκους πέντε μέτρων και ηλικίας 3.000.000 ετών, εύρημα που απέσπασε και το βραβείο των ρεκόρ Γκίνες!




Η έκθεση

στο Ωραιόκαστρο

Από 1η Νοεμβρίου φιλοξενείται στον ειδικό πολυχώρο Nouvelle, στο Ωραιόκαστρο, μια περιοδική έκθεση στο «Περιβαλλοντικό Πάρκο Δεινοσαύρων» σχετικά με τις κλιματικές αλλαγές και πώς αυτές επηρέασαν την εξαφάνιση τέτοιων χελωνών από τον ευρωπαϊκό χώρο. Το κοινό έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή και να θαυμάσει από κοντά πραγματικά απολιθώματα τιτανοχελωνών καθώς και να μάθει τη μοναδική ιστορία που συνδέει τις γιγάντιες χελώνες με την καλύτερη περίοδο που διένυσαν στη ζωή τους, τη μετανάστευση και εντέλει τον θάνατό τους. Τα δείγματα των τιτανοχελωνών έχουν παραχωρηθεί προσωρινά με μορφή δανεισμού από τη συλλογή του Μουσείου Γεωλογίας, Παλαιοντολογίας, Παλαιανθρωπολογίας του τμήματος Γεωλογίας του ΑΠΘ, μέχρι να βρεθεί ο κατάλληλος τόπος για την έκθεσή τους. Την ξενάγηση πραγματοποιούν παλαιοντολόγοι - γεωλόγοι του ΑΠΘ.


* Δημοσιεύτηκε στη "ΜτΚ" στις 29.02/01.03.2020


ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ


         ............................................................
«Να λειτουργήσει πλήρως η Μουσειακή Αποθήκη Μακρυγιάλου» – Επιστολή Πολιτών του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού στην Υπ. Πολιτισμού

Την πλήρη λειτουργία της Επισκέψιμης Μουσειακής Αποθήκης Μακρυγιάλου ζητά με επιστολή της προς την Υπουργό Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, Επιτροπή Πολιτών του Δήμου Πύδνας-Κολινδρού. Η επιστολή κοινοποιείται στον προϊστάμενο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πιερίας, τον δήμαρχο Πύδνας-Κολινδρού, τον περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας, την αντιπεριφερειάρχη Πιερίας, το Ελληνικό Τμήμα ICOMOS, καθώς και στους τέσσερις βουλευτές Πιερίας.

Στην επιστολή τους οι πολίτες ζητούν, μεταξύ άλλων, η Μουσειακή Αποθήκη να είναι επισκέψιμη όλες τις εργάσιμες ημέρες και όλες τις εργάσιμες ώρες της εβδομάδας, να τοποθετηθούν οι απαραίτητες πινακίδες, να λειτουργεί μόνιμη έκθεση στον πρώτο όροφο του κτιρίου. Επίσης, να συγκεντρωθούν οι αρχαιότητες που σήμερα βρίσκονται διασκορπισμένες σε ιδιωτικούς χώρους, ακόμη και beach bar, να διευκρινιστεί αν στο χώρο της Μουσειακής Αποθήκης μπορούν να φιλοξενηθούν και οι τιτανοχελώνες που βρέθηκαν στην περιοχή του Μακρυγιάλου, αλλά και να λειτουργήσει και ως πραγματικός χώρος πολιτισμού φιλοξενώντας διαλέξεις, συναυλίες και άλλες πολιτιστικές δραστηριότητες.
Η επιστολή

Επιτροπή Πολιτών Δήμου Πύδνας- Κολινδρού

ΠΡΟΣ: Υπουργό Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη

Κοινοποίηση:

Προϊστάμενο ΕΦΑ Πιερίας κ. Χρ. Γκατζόλη

Δήμαρχο Δήμου Πύδνας- Κολινδρού κ. Αν. Μανώλα

Περιφερειάρχη Κ. Μακεδονίας κ. Απ. Τζιτζικώστα

Αντιπεριφερειαρχή Πιερίας κ. Σ. Μαυρίδου

Ελληνικό Τμήμα ICOMOS

Βουλευτή Πιερίας κ. Φ. Μπαραλιάκο

Βουλευτή Πιερίας κ. Σ. Χιονίδη

Βουλευτή Πιερίας κ. Α. Μάνη – Παπαδημητρίου

Βουλευτή Πιερίας κ. Ελ. Σκούφα

Μακρύγιαλος, Πέμπτη 6 Μαΐου 2021

ΑΙΤΗΜΑ

Θέμα: Πλήρης λειτουργία της Μουσειακής Αποθήκης Μακρυγιάλου Πιερίας

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,

Αποτελούμε μία Επιτροπή Πολιτών της βόρειας Πιερίας από επαγγελματίες και ιδιώτες, που μετά από τέσσερα χρόνια λειτουργίας της Μουσειακής Αποθήκης Μακρυγιάλου Πιερίας, διεκδικούμε τα εξής:

– Η Μουσειακή Αποθήκη να είναι επισκέψιμη όλες τις εργάσιμες ημέρες και όλες τις εργάσιμες ώρες της εβδομάδας και όχι (όπως συμβαίνει έως τώρα) κατόπιν συνεννοήσεως με την ΕΦΑ Πιερίας.

Το θέμα της συνεννόησης να αφορά αποκλειστικά και μόνο στα πολυάριθμα γκρουπ ή στα σχολεία ή στα μουσειοπαιδαγωγικά προγράμματα τα οποία πιθανώς να προσφέρονται. Άλλωστε, η Μουσειακή Αποθήκη είναι στελεχωμένη με προσωπικό όλων των ειδικοτήτων (αρχαιολόγοι, συντηρητές, εργάτες, αρχαιοφύλακες) και έτσι μπορεί να υποδέχεται το κοινό χωρίς ελλείψεις ή προβλήματα.

– Να τοποθετηθούν πινακίδες έξω από τη Μουσειακή Αποθήκη, όπου να αναγράφονται οι ώρες και οι ημέρες λειτουργίας, καθώς και να αναφέρεται σαφώς ο τίτλος του κτιρίου! Είναι ακατανόητο τέσσερα χρόνια μετά τη λειτουργία του αυτό το δημόσιο κτίσμα να μην διαθέτει πινακίδα/τίτλο, καθώς και αναρτημένο ωράριο επισκέψεων. Έρχονται τουρίστες ή επισκέπτες και ρωτάνε τι είναι αυτό το κτίριο, καθώς δεν υπάρχει η παραμικρή σήμανση, ως οφείλει να έχει!

– Να είναι σαφές από ποια θύρα μπορούν να εισέρχονται οι επισκέπτες, καθώς αν βρεθεί κάποιος εκεί δεν μπορεί να καταλάβει από πού είναι η είσοδος.



– Να λειτουργεί μόνιμη έκθεση στον επάνω όροφο του κτιρίου με τα αρχαιολογικά ευρήματα , την οποία θα μπορεί το κοινό να επισκέπτεται, πέρα από τους χώρους των εργαστηρίων (κάτω όροφος). Αυτή η έκθεση πρέπει να έχει εικόνα μουσειακή και όχι αποθηκευτικού τύπου.

– Να συγκεντρωθούν στη Μουσειακή Αποθήκη αρχαιότητες που εκτίθενται σε εξωτερικούς ιδιωτικούς χώρους ακόμα και παραθαλάσσιων beach bar (τα στοιχεία και φωτογραφίες στην διάθεσή σας) και να κοσμήσουν ίσως τον αύλειο χώρο του εν λόγω κτιρίου. Αυτό, ως γνωστό, ήδη γίνεται σε πολλά Μουσεία, όπως π.χ. στο γειτονικό μας Αρχαιολογικό Μουσείο της Βέροιας Ημαθίας.

– Να μας απαντήσετε εάν στα πλαίσια λειτουργίας της Μουσειακής Αποθήκης μπορούν να στεγάζονται και να εκτίθενται στο κοινό οι ΤΙΤΑΝΟΧΕΛΩΝΕΣ ΤΟΥ ΜΑΚΡΥΓΙΑΛΟΥ (απολιθωμένες χελώνες 3 εκ. ετών ¨Titanochelon Bacharidisi¨), που βρέθηκαν στην περιοχή μας, καθώς στην Πιερία δεν υπάρχει Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Συγκεκριμένα, 4-6 σε αριθμό Τιτανοχελώνες ανακαλύφθηκαν το 2015 στην παραλία του Μακρυγιάλου, οι οποίες σήμερα στεγάζονται σε ξενοδοχείο στο Ωραιόκαστρο Θεσσαλονίκης (τα στοιχεία στη διάθεσή σας). Είναι πραγματικά κρίμα τέτοια ευρήματα να μένουν στην αφάνεια και να μην γίνονται κτήμα όλων των πολιτών και ειδικά των παιδιών και των νέων.

– Ο εν λόγω οργανισμός να εκπληρώσει τον Μουσειακό του ρόλο και όχι μόνο τον εργαστηριακό και αποθηκευτικό, όπως συμβαίνει έως τώρα! Αυτό το κτίριο να μην αποτελεί μόνο τον τόπο αποθήκευσης, συντήρησης, μελέτης των ευρημάτων και σημείο αναφοράς γραφειοκρατικών εργασιών. Ουσιαστικός στόχος είναι να μετατραπεί σ’ ένα ίδρυμα το οποίο να γνωστοποιεί, να εκθέτει τέχνεργα, με σκοπό την εκπαίδευση και την ψυχαγωγία του κοινού. Να είναι ένα πολιτιστικό ίδρυμα πολυθεματικό, με ρόλο ζωντανό μέσα στην κοινωνία, με ανοιχτή πρόσβαση και όχι το πλεονέκτημα κάποιας επιστημονικής ¨ελίτ¨. Οι εποχές κατά τις οποίες η Τέχνη αποτελούσε προνόμιο των λίγων και εκλεκτών ανήκει στο παρελθόν. Στην πράξη σημαίνει ότι θέλουμε να μπορούν να γίνονται στο κτίριο αυτό πολιτιστικές δραστηριότητες, όπως συναυλίες στον αύλειο χώρο, διαλέξεις για το ευρύ κοινό, εκθέσεις σύγχρονης τέχνης, παρουσιάσεις κ.ο.κ.


Κυρία Υπουργέ,

είναι καιρός αυτός ο αποθηκευτικός μουσειακός οργανισμός στο Μακρύγιαλο Πιερίας ν’ αποτελέσει αφετηρία για την πολιτιστική και τουριστική ανάπτυξη ολόκληρου του Δήμου Πύδνας- Κολινδρού, αλλά και συνολικότερα της Πιερίας. Αποτελεί πάγιο αίτημα όλων των δημοτών και κυρίως των επαγγελματιών, ο συγκεκριμένος φορέας να λειτουργήσει ουσιαστικά και να γίνει ένα πρότυπο διαδραστικής, ζωντανής και σύγχρονης μορφής Μουσειακής Αποθήκης στην Ελλάδα, προς όφελος του πολιτισμού, αλλά και της τοπικής οικονομίας.

Η Επιτροπή
Χρήστος Κουνατίδης, Οικονομολόγος/ Ξενοδόχος- Μακρύγιαλος Πιερίας
Ιωάννης Σπανός, Ξενοδόχος- Μεθώνη Πιερίας
Ιωάννης Γιάντσιος, Ξενοδόχος- Μακρύγιαλος Πιερίας
Νικόλαος Μεταλλίδης, Ιδιοκτήτης Κάμπινγκ και ξενοδοχείου- Μεθώνη Πιερίας
Αικατερίνη Δανιηλίδου, Ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου- καταστήματος σουβενίρ & ειδών λαϊκής τέχνης – Μακρύγιαλος Πιερίας
Ιωάννης Τσαρτσαμπαλίδης, ιδιοκτήτης σούπερ μάρκετ- Μακρύγιαλος Πιερίας
Περικλής Παπαγιάννης, ιδιοκτήτης ταβέρνας, Μακρύγιαλος Πιερίας
Freddy Schmitt, Ξυλουργός, Φωτογράφος- Μακρύγιαλος Πιερίας
Χρήστος Κομπατσιάρης, Πρόεδρος Δημοτικών Υπαλλήλων Πιερίας, Μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ- Κολινδρός Πιερίας
Αναστάσιος Παντελής, Απόφοιτος Τμήματος Αρχειονομίας, Βιβλιοθηκονομίας και Μουσειολογίας του Ιονίου Πανεπιστημίου- Μεθώνη Πιερίας
Μαρία Καρανίκα, Αρχαιολόγος, Υποψήφια Διδάκτωρ Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης- Μακρύγιαλος Πιερίας
Περιμένουμε ενέργειές σας και είμαστε στη διάθεσή σας.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας
Με απεριόριστη εκτίμηση,
H Επιτροπή Πολιτών Δήμου Πύδνας- Κολινδρού



(ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ)