15.10.20

« Η διαχείριση του ανθρώπινου πόνου» ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΔΗΜΗΝΑ – ΔΙΚΗΓΟΡΟΥ

Κάθε άνθρωπος θα δοκιμάσει σε κάποια φάση της επίγειας ζωής του το δυσάρεστο συναίσθημα του σωματικού ή του ψυχικού πόνου. Ο πόνος δεν κάνει διακρίσεις και πλήττει ανεξαιρέτως νέους και ηλικιωμένους, πλούσιους και φτωχούς, δίκαιους ή αμαρτωλούς. Πρόκειται για ένα διαχρονικό πρόβλημα που απασχόλησε από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα φιλοσόφους, θεολόγους, ψυχιάτρους και διανοητές, οι οποίοι επιχείρησαν να δώσουν εξήγηση στο αναπάντητο ερώτημα του ανθρώπου: πως συμβιβάζεται η ύπαρξη του κακού, ο πόνος, και οι θλίψεις του ανθρώπου με την πανσοφία την παναγαθότητα, την πρόνοια, και την παντοδυναμία του Θεού στον κόσμο, που πλάσθηκε «καλώς λίαν»; Πρόκειται για το θεολογικό πρόβλημα της «θεοδικίας» που δεν είναι εύκολο να αναλυθεί εν προκειμένω.
Ο άνθρωπος που υποφέρει από χρόνια ασθένεια, από μόνιμη αναπηρία και από θλίψη για την απώλεια αγαπημένων προσώπων αδυνατεί να εκλογικεύσει το κακό που τον βρήκε και να αποδεχθεί την δυσάρεστη εμπειρία που βιώνει για μεγάλο χρονικό διάστημα και ενίοτε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ανεξίτηλο ψυχικό πόνο προκαλούν ακόμη οι ματαιωμένες προσδοκίες, τα ανεκπλήρωτα όνειρα μας, καθώς και η προδοσία και η απόρριψη μας από άτομα που έχουμε εμπιστευθεί. Και πάνω σε όλα αυτά ήρθε στις μέρες μας να προστεθεί η θανατηφόρος πανδημία επαυξάνοντας τον πόνο, το άγχος και την αγωνία για το αβέβαιο μέλλον μας.
Η διαχείριση της οδυνηρής εμπειρίας του ψυχοσωματικού πόνου είναι δυσχερής και γίνεται αβάστακτη αν ο πληττόμενος μένει αβοήθητος χωρίς την ηθική υποστήριξη και συμπαράσταση συγγενών, φίλων και πνευματικά καλλιεργημένων ανθρώπων, που να στέκουν θυσιαστικά κοντά του συμμετέχοντες ειλικρινά στο δράμα του. Ο εγκαταλελειμμένος κλονίζεται, απελπίζεται, τα βάζει με τον Θεό και ψάχνει να βρει διέξοδο στα ψυχοφάρμακα, τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και κάποτε στην αυτοχειρία. Λύσεις και συνταγές φορμαρισμένες δεν υπάρχουν, διότι κάθε περίπτωση είναι διαφορετική και μοναδική. Ο ίδιος ο Χριστός προειδοποίησε «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμον» Η βιωματική πίστη στον σταυρωθέντα Χριστό, η υπομονή και η εσχατολογική ελπίδα στην αιωνιότητα είναι τα ενδεικνυόμενα μέσα και όπλα που μπορούν να αποτελέσουν βάλσαμο για να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο.