Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον από το θεατρόφιλο κοινό, παρουσιάστηκε στο Αρχαίο Θέατρο Δίου η τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια η εν Αυλίδι».
Η σκηνοθετική πρόταση του Σάββα Στρούμπου ακολούθησε τη δική της ξεχωριστή θεατρική γλώσσα, με ένα λιτό σκηνικό, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι φωτισμοί και οι χρωματικές εναλλαγές, στοιχεία που διαμόρφωσαν την ατμόσφαιρα και ανέδειξαν τη σκηνοθετική του ματιά.
Το στοιχείο που κυριάρχησε στην παράσταση ήταν ο ιδιαίτερος τρόπος ερμηνείας των ηθοποιών. Με έντονη σωματική, πειθαρχημένη κίνηση και εκφορά του λόγου, οι ηθοποιοί λειτούργησαν ως ένα ενιαίο σύνολο, υπηρετώντας με συνέπεια τη σκηνοθετική προσέγγιση. Οι ερμηνείες τους ανέδειξαν την τραγικότητα των προσώπων και τη δραματική ένταση του έργου, προσφέροντας μια ξεχωριστή θεατρική εμπειρία.
Ο λόγος του Ευριπίδη, διαχρονικός και πάντα επίκαιρος, έφερε στο προσκήνιο τα μεγάλα ζητήματα της εξουσίας, της βίας, του πολέμου και της ανθρώπινης θυσίας, αποδεικνύοντας ότι η αρχαία τραγωδία εξακολουθεί να συνομιλεί με τα ερωτήματα της σύγχρονης κοινωνίας.
Ξεχωριστή είναι και η σημασία του χώρου όπου παρουσιάστηκε η παράσταση.
Ο Ευριπίδης πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στη Μακεδονία, ύστερα από πρόσκληση του βασιλιά Αρχέλαου, όπου έγραψε τον «Αρχέλαο» και τις «Βάκχες», έργα που παρουσιάστηκαν 2400 χρόνια πριν στο Αρχαίο Θέατρο Δίου, γεγονός που προσδίδει στον ιστορικό αυτό χώρο μια μοναδική φόρτιση και δημιουργεί ένα ιδιαίτερο αίσθημα δέους για θεατές και συντελεστές κάθε παράστασης.
