ΠΕΡΣΕΣ, του Αισχύλου... Μέσα στην σκηνή του αρχαίου θεάτρου του ΔΙΟΥ, ο θίασος βιώνει τον θρήνο. Ο θρήνος γίνεται συλλογικός. Επίμονος. Αδιαπραγμάτευτος. Για τους νεκρούς. Για το παρελθόν που χάθηκε. Για το μέλλον που βυθίστηκε μαζί τους.
Ο Δημήτρης Καταλειφός υποδύεται τον Δαρείο μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του έργου. Εμφανίζεται ως σκιά, αναδυόμενος από τον τάφο του ύστερα από τις επικλήσεις της Άτοσσα και του Χορού...Καθώς ερμηνεύει το ρόλο και συνειρμικά έχουμε στο νου, τα χαλάσματα απο τις συγχρονες εικονες των πολέμων των ημερών μας, συμβαίνει κάτι που κανείς δεν περιμένει. Δύο σκυλιά μπαίνουν το ένα πίσω από το άλλο, αθόρυβα στη σκηνή(2 βίντεο). Δεν διακόπτουν. Δεν ανήκουν στην παράσταση, κι όμως μοιάζουν σαν να ήταν πάντα εκεί. Περιφέρονται ανάμεσα στους ηθοποιούς, σαν σιωπηλοί μάρτυρες μιας απώλειας που δεν αφορά μόνο τους ανθρώπους. Για μια στιγμή, η σκηνή μοιάζει να ανασαίνει αλλιώς. Το πραγματικό εισβάλλει μέσα στο θεατρικό και το μεταμορφώνει. Κανείς δεν τα διώχνει. Κανείς δεν αντιδρά. Ο θρήνος συνεχίζει να κυλά και τα δύο σκυλιά γίνονται μέρος του, σαν να κουβαλούν κι εκείνα τη μνήμη, την εγκατάλειψη, την προσμονή. Ένα σκηνικό σχεδόν υπερβατικό. Από εκείνα που δεν μπορείς να τα σκηνοθετήσεις, μόνο να τα ζήσεις. Σε μια παράσταση που άξιζε το χειροκρότημα για την σκηνοθετική έμπνευση, φτιαγμένη για τον μοναδικό χώρο του αρχαίου Δίου...
Μέσα στον αρχαιολογικό χώρο...
Έξω από τη σκηνή...Παντού...
