" Φυτό που προσπαθεί να ανέβει ψηλότερα". Σταμάτης Παγανόπουλος

A piece of my art:
" Φυτό που προσπαθεί να ανέβει ψηλότερα"(Ακρυλικά,30χ40)

Υπάρχουν στιγμές όπου ένα αναρριχητικό φυτό γίνεται ο πιο ακριβής καθρέφτης της ανθρώπινης ψυχής. Δεν χρειάζεται να μιλήσει, δεν χρειάζεται να εξηγήσει. Αρκεί η κίνηση: η αργή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά αμετάκλητη κίνηση προς τα πάνω. Το βλέπεις να ψηλαφίζει τον αέρα, να δοκιμάζει την υφή του κόσμου, να ψάχνει ένα σημείο πρόσφυσης, μια μικρή υπόσχεση σταθερότητας. Κι εκεί, μέσα σε αυτή την αθόρυβη αναζήτηση, αναγνωρίζεις κάτι από τον δικό σου αγώνα.
Το αναρριχητικό φυτό δεν ανεβαίνει επειδή είναι δυνατό. Ανεβαίνει επειδή είναι ευάλωτο. Επειδή ξέρει ότι μόνο αγκαλιάζοντας κάτι άλλο μπορεί να σταθεί. Η δύναμή του είναι η προσκόλληση, η λεπτή, σχεδόν διάφανη επιμονή του να βρει ένα σώμα να στηριχτεί. Κι όμως, αυτή η ευθραυστότητα δεν το μειώνει. Το μεταμορφώνει σε μια από τις πιο επίμονες μορφές ζωής. Το κάνει να μοιάζει με προσευχή που,όμως , δεν ειπώθηκε ποτέ.
Κοιτάζοντάς το, μαθαίνεις ότι η άνοδος δεν είναι ποτέ ευθύγραμμη. Το φυτό στρίβει, λυγίζει, κάνει κύκλους, επιστρέφει, δοκιμάζει ξανά. Δεν ντρέπεται για τις παρεκκλίσεις του. Δεν απολογείται για τις αδέξιες κινήσεις του. Η διαδρομή του είναι μια γεωμετρία αναγκών, μια χαρτογράφηση του φωτός. Κι εσύ, που συχνά ζητάς από τον εαυτό σου να είναι σταθερός, να είναι ευθύς, να είναι συνεπής, βλέπεις εδώ μια άλλη μορφή συνέπειας: την συνέπεια της επιβίωσης, της αναζήτησης, της αδιάκοπης προσπάθειας.
Υπάρχει κάτι σχεδόν σωματικό σε αυτή την άνοδο. Σαν να βλέπεις έναν παλμό να απλώνεται προς τα έξω. Σαν να παρακολουθείς την αναπνοή ενός όντος που δεν έχει πνεύμονες, αλλά ανασαίνει με κάθε του κύτταρο. Το φυτό δεν ανεβαίνει για να κατακτήσει. Ανεβαίνει για να υπάρξει. Για να συναντήσει το φως που του αναλογεί. Για να διεκδικήσει τον χώρο που χρειάζεται χωρίς να τον αρπάξει από κανέναν. Η άνοδός του είναι μια πράξη δικαιοσύνης.
Και τότε, χωρίς να το καταλάβεις, αρχίζεις να το διαβάζεις σαν κείμενο. Κάθε του έλικας μια φράση. Κάθε του κόμπος μια παύση. Κάθε του άγγιγμα μια απόπειρα νοήματος. Το αναρριχητικό φυτό γράφει πάνω στον αέρα την ιστορία της επιμονής του. Κι εσύ, που το παρατηρείς, γίνεσαι ο αναγνώστης μιας γλώσσας που δεν έχει λέξεις αλλά έχει ρυθμό. Μιας γλώσσας που δεν έχει γραμματική αλλά έχει κατεύθυνση.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο στοιχείο του: ότι δεν ανεβαίνει μόνο προς τα πάνω, αλλά προς τα έξω. Ότι δεν ζητά ύψος, αλλά επαφή. Ότι δεν θέλει να φτάσει κάπου, αλλά να συνδεθεί. Κι έτσι, μέσα από την αργή του κίνηση, σου θυμίζει πως η άνοδος δεν είναι ποτέ μοναχική. Πως κάθε προσπάθεια να πας ψηλότερα είναι ταυτόχρονα μια προσπάθεια να αγγίξεις κάτι πέρα από εσένα.
Κοιτάζοντας το αναρριχητικό φυτό, μαθαίνεις να κοιτάζεις και τον εαυτό σου με περισσότερη κατανόηση. Να δέχεσαι τις παρεκκλίσεις σου. Να τιμάς τις μικρές σου προσκολλήσεις. Να αναγνωρίζεις ότι η ευθραυστότητα δεν είναι εμπόδιο αλλά μοχλός. Και να θυμάσαι ότι, όπως το φυτό, έτσι κι εσύ μπορείς να ανέβεις ψηλότερα όχι επειδή είσαι άτρωτος, αλλά επειδή είσαι ζωντανός