 |
| Ο Δ. Καταλειφός στους ΠΕΡΣΕΣ στο Δίον |
και να ξυπνούσαν κάπως αργά
προς μεσημέρι.
Να ήταν νέοι, το πολύ τριάντα,να ξανακάναν έρωτα.
Μετά να έπαιρναν για πρωινό
χυμούς και μαρμελάδες.
Έξω λιακάδα.
Να περπατούσαν ως του Φιλοπάππου
και μετά να επέστρεφαν Θησείο,
με χέρια ενωμένα.
Να κατέληγαν στην Πλάκα.
Κάπου εκεί προς τους Αέρηδες
να πλακωθούν στις μπίρες,
στα τσιγάρα.
Να κάθονταν μέχρι να δύσει ο ήλιος,
μιλώντας ή σιωπώντας.
Ελεύθερα.
Στον γυρισμό από Μοναστηράκι
να έσκαγαν ξαφνικά στα γέλια.
Μέχρι δακρύων. Δίχως αφορμή.
Έτσι, ξεκάρφωτα. Από ευθυμία.
Ή μέθη.
Στο σπίτι να τούς έπιανε μια πείνα.
Να μαγείρευαν.
Νόστιμη, απλή μακαρονάδα.
Και ένα κόκκινο κρασί.
Να έβαζαν κατόπιν μια ταινία.
Κατά προτίμηση του Γούντι Άλλεν.
Αστεία και συγκινητική.
Να αποκοιμηθούν στον καναπέ,
κατάκοποι από ευτυχία,
αγκαλιά για πάντα.
Να μην ήταν ταινία όλο αυτό
ούτε βέβαια διαφήμιση.
Καλό θα ήταν, σε κάθε περίπτωση,
να μην ήταν ένα όνειρο που είδε,
καθώς ξημέρωνε Δευτέρα.
.................................................................
Από την ποιητική συλλογή:
ΕΠΙ ΚΛΙΝΗΣ ΚΡΕΜΑΜΕΝΟΣ