 |
| A piece of my art: "Δύο Κρίνοι: Μια τελετουργία εγγύτητας". (Ακρυλικά,50χ70) |
Δύο κρίνοι: η μορφή ως τελετουργία εγγύτητας
Στην εικαστική γλώσσα, η μορφή δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Κάθε κλίση, κάθε καμπύλη, κάθε μικρή μετατόπιση μιάς γραμμής,μιάς καμπύλης προς μια άλλη μορφή συνιστά χειρονομία. Έτσι, όταν δύο κρίνοι γέρνουν ο ένας προς τον άλλον, η εικόνα δεν λειτουργεί απλώς ως φυσική παρατήρηση, γίνεται ένα μικρό τελετουργικό της εγγύτητας, μια στιγμή όπου η φύση αναλαμβάνει να εκφράσει αυτό που η ανθρώπινη σχέση συχνά δυσκολεύεται να αρθρώσει.
Ο κρίνος, ήδη φορτισμένος με συμβολισμούς αγνότητας, διαφάνειας, θηλυκής χάρης και πνευματικής καθαρότητας, αποκτά μια νέα διάσταση όταν διπλασιάζεται. Η μοναχική αγνότητα μετατρέπεται σε αγνότητα σχέσης. Η καθαρότητα δεν αφορά πλέον το ένα σώμα, αλλά τον χώρο ανάμεσα στα δύο. Εκεί, στο λεπτό σημείο όπου οι δύο μίσχοι γέρνουν και οι δύο ανθοί αγγίζουν, γεννιέται μια μορφή που δεν είναι ούτε εντελώς φυσική ούτε εντελώς συμβολική, είναι μια ενδιάμεση κατάσταση, ένα κατώφλι.
Αυτό το κατώφλι είναι που ενδιαφέρει το εικαστικό έργο. Γιατί η τέχνη δεν αναπαριστά απλώς την πραγματικότητα, αναδεικνύει τις στιγμές όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει τον εαυτό της. Οι δύο κρίνοι που αγγίζονται δεν είναι απλώς δύο φυτά, είναι η μορφοποίηση μιας σχέσης που δεν χρειάζεται λόγο, μιας συνάντησης που δεν επιδιώκει κατοχή, μιας εγγύτητας που δεν επιβάλλεται αλλά αναδύεται. Η κίνηση τους είναι μια σιωπηλή υπόκλιση, μια αμοιβαία αναγνώριση, μια μικρή τελετή ισορροπίας.
Η ευγένεια της κίνησης, η τρυφερότητα που δεν γίνεται πάθος παραμένουν ατώφιες , συνθέτοντας μια εικόνα σχεδόν υμνολογική και η κλίση των δύο κρίνων συγκροτεί μια γεωμετρία της σχέσης. Δύο γραμμές που ξεκινούν χωριστά, διατηρούν την αυτονομία τους, και πριν χαθούν στο φως, επιλέγουν να συναντηθούν. Η συνάντηση δεν είναι συγχώνευση, είναι μια στιγμή όπου η απόσταση μετατρέπεται σε χώρο. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο κρίνους γίνεται το πραγματικό θέμα του έργου: ένας χώρος που δεν είναι κενός αλλά γεμάτος από την ενέργεια της αμοιβαίας κλίσης.
Αυτός ο χώρος είναι ο τόπος της αρμονικής συνύπαρξης. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχει υπεροχή, δεν υπάρχει σκιά που να καταπίνει τον άλλον. Υπάρχει μόνο η λεπτή ισορροπία δύο μορφών που επιλέγουν να σταθούν η μία δίπλα στην άλλη χωρίς να χάνουν την ιδιαιτερότητά τους. Στην εικαστική ανάγνωση, αυτή η ισορροπία γίνεται σύμβολο μιας σχέσης που δεν στηρίζεται στην ένταση αλλά στην καθαρότητα της πρόθεσης.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό: οι δύο κρίνοι που αγγίζονται δεν δηλώνουν απλώς αγάπη ή τρυφερότητα· δηλώνουν διαφάνεια. Μια σχέση όπου η εγγύτητα δεν χρειάζεται να κρυφτεί, όπου η συνάντηση δεν φοβάται να φανεί. Η μορφή τους, λευκή, λεπτή, σχεδόν άυλη, γίνεται φορέας μιας ηθικής της σχέσης: η αγκαλιά τους δεν είναι κατοχή αλλά προσφορά· δεν είναι ένωση αλλά αναγνώριση· δεν είναι πάθος αλλά φως.
Έτσι, το εικαστικό έργο που φέρει αυτή την εικόνα δεν μιλά για δύο κρίνους, μιλά για την δυνατότητα δύο υπάρξεων να συναντηθούν χωρίς να καταργήσουν η μία την άλλη. Μιλά για την λεπτή τελετουργία της εγγύτητας, για την στιγμή όπου η μορφή γίνεται χειρονομία, και η χειρονομία γίνεται νόημα.
Και μέσα σε αυτή τη στιγμή, ο θεατής δεν βλέπει απλώς ένα ζεύγος φυτών, βλέπει μια μικρή, αθόρυβη υπόσχεση:ότι η συνύπαρξη μπορεί να είναι καθαρή, ότι η σχέση μπορεί να είναι φωτεινή, ότι η αγκαλιά μπορεί να είναι μια μορφή ευγένειας.
Στην εικαστική γλώσσα, η μορφή δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Κάθε κλίση, κάθε καμπύλη, κάθε μικρή μετατόπιση μιάς γραμμής,μιάς καμπύλης προς μια άλλη μορφή συνιστά χειρονομία. Έτσι, όταν δύο κρίνοι γέρνουν ο ένας προς τον άλλον, η εικόνα δεν λειτουργεί απλώς ως φυσική παρατήρηση, γίνεται ένα μικρό τελετουργικό της εγγύτητας, μια στιγμή όπου η φύση αναλαμβάνει να εκφράσει αυτό που η ανθρώπινη σχέση συχνά δυσκολεύεται να αρθρώσει.
Ο κρίνος, ήδη φορτισμένος με συμβολισμούς αγνότητας, διαφάνειας, θηλυκής χάρης και πνευματικής καθαρότητας, αποκτά μια νέα διάσταση όταν διπλασιάζεται. Η μοναχική αγνότητα μετατρέπεται σε αγνότητα σχέσης. Η καθαρότητα δεν αφορά πλέον το ένα σώμα, αλλά τον χώρο ανάμεσα στα δύο. Εκεί, στο λεπτό σημείο όπου οι δύο μίσχοι γέρνουν και οι δύο ανθοί αγγίζουν, γεννιέται μια μορφή που δεν είναι ούτε εντελώς φυσική ούτε εντελώς συμβολική, είναι μια ενδιάμεση κατάσταση, ένα κατώφλι.
Αυτό το κατώφλι είναι που ενδιαφέρει το εικαστικό έργο. Γιατί η τέχνη δεν αναπαριστά απλώς την πραγματικότητα, αναδεικνύει τις στιγμές όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει τον εαυτό της. Οι δύο κρίνοι που αγγίζονται δεν είναι απλώς δύο φυτά, είναι η μορφοποίηση μιας σχέσης που δεν χρειάζεται λόγο, μιας συνάντησης που δεν επιδιώκει κατοχή, μιας εγγύτητας που δεν επιβάλλεται αλλά αναδύεται. Η κίνηση τους είναι μια σιωπηλή υπόκλιση, μια αμοιβαία αναγνώριση, μια μικρή τελετή ισορροπίας.
Η ευγένεια της κίνησης, η τρυφερότητα που δεν γίνεται πάθος παραμένουν ατώφιες , συνθέτοντας μια εικόνα σχεδόν υμνολογική και η κλίση των δύο κρίνων συγκροτεί μια γεωμετρία της σχέσης. Δύο γραμμές που ξεκινούν χωριστά, διατηρούν την αυτονομία τους, και πριν χαθούν στο φως, επιλέγουν να συναντηθούν. Η συνάντηση δεν είναι συγχώνευση, είναι μια στιγμή όπου η απόσταση μετατρέπεται σε χώρο. Ο χώρος ανάμεσα στους δύο κρίνους γίνεται το πραγματικό θέμα του έργου: ένας χώρος που δεν είναι κενός αλλά γεμάτος από την ενέργεια της αμοιβαίας κλίσης.
Αυτός ο χώρος είναι ο τόπος της αρμονικής συνύπαρξης. Δεν υπάρχει ανταγωνισμός, δεν υπάρχει υπεροχή, δεν υπάρχει σκιά που να καταπίνει τον άλλον. Υπάρχει μόνο η λεπτή ισορροπία δύο μορφών που επιλέγουν να σταθούν η μία δίπλα στην άλλη χωρίς να χάνουν την ιδιαιτερότητά τους. Στην εικαστική ανάγνωση, αυτή η ισορροπία γίνεται σύμβολο μιας σχέσης που δεν στηρίζεται στην ένταση αλλά στην καθαρότητα της πρόθεσης.
Και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό: οι δύο κρίνοι που αγγίζονται δεν δηλώνουν απλώς αγάπη ή τρυφερότητα· δηλώνουν διαφάνεια. Μια σχέση όπου η εγγύτητα δεν χρειάζεται να κρυφτεί, όπου η συνάντηση δεν φοβάται να φανεί. Η μορφή τους, λευκή, λεπτή, σχεδόν άυλη, γίνεται φορέας μιας ηθικής της σχέσης: η αγκαλιά τους δεν είναι κατοχή αλλά προσφορά· δεν είναι ένωση αλλά αναγνώριση· δεν είναι πάθος αλλά φως.
Έτσι, το εικαστικό έργο που φέρει αυτή την εικόνα δεν μιλά για δύο κρίνους, μιλά για την δυνατότητα δύο υπάρξεων να συναντηθούν χωρίς να καταργήσουν η μία την άλλη. Μιλά για την λεπτή τελετουργία της εγγύτητας, για την στιγμή όπου η μορφή γίνεται χειρονομία, και η χειρονομία γίνεται νόημα.
Και μέσα σε αυτή τη στιγμή, ο θεατής δεν βλέπει απλώς ένα ζεύγος φυτών, βλέπει μια μικρή, αθόρυβη υπόσχεση:ότι η συνύπαρξη μπορεί να είναι καθαρή, ότι η σχέση μπορεί να είναι φωτεινή, ότι η αγκαλιά μπορεί να είναι μια μορφή ευγένειας.