Ξέρω καλά τι πάει να πει να σε κοιτάνε και να σου λένε "δεν μπορείς". Να είσαι ένα μικρό παιδί στο Ροσάριο, με τα πόδια σου να πονάνε από τις ενέσεις, και να βλέπεις τον κόσμο σαν μια ανηφόρα που δεν τελειώνει. Εκεί μαθαίνεις. Ή παλεύεις, ή κάθεσαι στη γωνιά σου και μοιρολατρείς. Κι αυτός ο κοντός διάλεξε να γίνει γίγαντας.
Όταν τον είδα προχθες να κλαίει μετα τον αγώνα σκίρτησε η καρδιά μου.Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει πάρει οκτώ Χρυσές Μπάλες, έχει σηκώσει το Παγκόσμιο, έχει φτάσει στον Όλυμπο του ποδοσφαίρου. Δεν είχε να αποδείξει τίποτα, σε κανέναν! Κι όμως, έκλαιγε σαν μωρό παιδί επειδή έχασε ένα πέναλτι στο πρώτο ημίχρονο και νόμισε πως απογοήτευσε την ομάδα του.
Αυτό είναι το "φαινόμενο Μέσι". Να μην σε νοιάζει η δόξα σου, αλλά η σημαία σου. Να έχεις γίνει Θεός, αλλά να παραμένεις στρατιώτης.
Γιατί η δικαίωση, ρε γαμώτο, δεν έρχεται όταν όλα είναι εύκολα. Έρχεται όταν έχεις φτύσει αίμα, όταν έχεις ακούσει το "είσαι λίγος", όταν έχεις πέσει και έχεις ξανασηκωθεί τόσες φορές που τα γόνατά σου έχουν γίνει κομμάτια. Χθες βράδυ, ο Μέσι απέδειξε για άλλη μια φορά πως μπορεί οι τίτλοι να γράφουν ιστορία,το ήθος όμως του αθλητή είναι μια διάκριση που τον στέλνει στην κορυφή στις καρδιές των φιλάθλων".