Νίκος Καζαντζάκης, Όφις και Κρίνο

Τι άρωμα είναι λοιπόν εκείνο

που πετιέται μεθυσμένο
και ακόλαστο, μέσα στο κορμί σου;
Όταν γέρνω απάνω σου,σαν να εξατμίζεται ένα κομμάτι
από το σώμα σου, και μπαίνει
μέσα στο σώμα μου και μεταλαβαίνω.!

Και μεθούν οι σκέψεις μου
και μιλούν δυνατάμοι πλειό
απόκρυφες επιθυμίες μου..

Γέρνω απάνω σου και βλέπω
κόσμους άφθαστους
και κόσμους περασμένους –
που όσο γερνούν και φεύγουνε
τόσο και λαχταριούνται...

..Είσαι η μόνη γυναίκα
που εγέμισες την ψυχή μου.

Όταν περνάς σιγά, σιγά,
το χέρι Σου απάνω στα
μαλλιά μου, κόσμοι απόκρυφοι
ανοίγονται μέσα μου και μια
άνθιση μυστική κρίνων και ρόδων
και κισσών ανθεί και πλέκεται
γύρω στους στοχασμούς μου.

Μου έρχεται να σκύβω και να
σκορπώ στο διάβα Σου στέφανα
και ρόδα και πολύξερους πόθους
κι αγάπης μυστικά...

...Ω Πολυαγαπημένη! μην κλαις,
η αγάπη μου είνε άγρια και έκφυλη
μα είναι αιώνια.
Μην κλαις! Μην κλαις!

Το κρασί της αγάπης –
το κρασί της αγάπης
εμέθυσε την ψυχή μου.

...Σ' αγαπώ και φοβούμαι.

Θέλω να μου δοθείς όλη, όλη,
όλο σου το παρελθόν
και το παρόν και όλο σου το μέλλον
και να σμίξομε μαζί
και να κρυφτώ στο κορμί Σου
και να χαθώ και να μη βλέπω...