Οι λαχτάρες φουσκώνουν το στήθος μου
καθώς σπόροι το νοτερό χώμα.Ένα δάσος φυσάει πάνω απ’ τα μαλλιά μου!...
Με προσμένει ένα αύριο
λιτό και πλούσιο
σαν ψωμί μουσκεμένο στο κρασί,
στοχασμοί και πράξεις
τυπωμένοι από τη βούλα
της αιωνιότητας.
(«Η Γυμνή Ποίηση», 1933)