Ένας στίχος από παλιό τραγούδι της Σοφίας Βέμπο επισημαίνει «Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα» Αλήθεια σήμερα ποιός κάνει αναδρομή στα περασμένα χρόνια και ποιος αναλογίζεται πόσα χρόνια ήταν άγονα και ανεκμετάλλευτα;
Το κεφάλαιο «χρόνος» είναι το πολυτιμότερο αγαθό που διαθέτει ο άνθρωπος , αγνώστου ημερομηνίας λήξεως και το μοναδικό που δεν μπορεί να αγοραστεί και να επιμηκυνθεί. Επισημαίνοντας την αξία του ο Απόστολος Παύλος αναφέρει στην προς Εφεσίους επιστολή του «Βλέπετε πως περιπατείτε μη ως άσοφοι, αλλ’ ως σοφοί, εξαγοραζόμενοι τον καιρόν ότι αι ημέραι πονηραί εισί». Προτρέπει δηλ. τους πιστούς να αξιοποιούν τον χρόνο τους με σοφία και σύνεση, καθώς ζούμε σε καιρούς χαλεπούς και πονηρούς.
Με την είσοδο κάθε νέου έτους οι νουνεχείς και στοχαστικοί άνθρωποι κάνουν έναν απολογισμό των πράξεων και παραλείψεων τους της χρονιάς που πέρασε και καταρτίζουν προγράμματα, θέτοντας στόχους που επιθυμούν να πετύχουν την νέα χρονιά που ανοίγεται μπροστά τους. Που δαπανάται όμως σήμερα ο υποτιθέμενος ελεύθερος χρόνος που διαθέτουμε; Προφανώς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τα «έξυπνα» κινητά, τις καφετέριες και τα τηλεοπτικά σήριαλ. Η ανάγνωση ωφελίμων βιβλίων, η παρακολούθηση επιμορφωτικών εκπομπών και πνευματικών-καλλιτεχνικών εκδηλώσεων προς εσωτερική καλλιέργεια η συμμετοχή σε εθελοντικές ομάδες κοινωνικής προσφοράς και ολοκλήρωση της προσωπικότητας αποτελούν σπάνιο φαινόμενο στην εποχή μας.
Η νέα χρονιά, εκτός από τις Βασιλόπιτες και τα ρεβεγιόν, θα μπορούσε να αποτελέσει ορόσημο για μια ριζική αλλαγή στην ζωή μας προς εσωτερική αναγέννηση και ψυχική μας ισορροπία. Υπάρχουν πολλά ουσιώδη, ποιοτικά και αξιόλογα πράγματα στα οποία μπορούμε να επενδύσουμε επωφελώς τον κενό και απερίσκεπτα δαπανώμενο χρόνο μας, ο οποίος κυλάει σαν χείμαρρος χωρίς επιστροφή.