σαν μπουνάτσα -
Τι έχεις μέσα στους κροτάφους σου
και μέσα στις σπηλιές
Μέσα στο πέλαγο
που αγκάλιασεη βροχή η λυγερολύγιστη
Τι έχεις μες στις πέτρες
και μέσα στις φωνές;
Μες στα ποτάμια γίναμε το αίμα
Και τα βότσαλα η ζωή μας∙
Τρυφερά.
Σ’ ένα θαλασσοπούλι
που πονούσε απ’ την αρμύρα
Μες σ’ ένα πόθο
που πλάνταξε βαρύς
Μες στην αρμύρα
που τρεμόπαιξαν τα μάτια σου
Βαραίνοντας πα στο δικό σου πρόσωπο
Χαράχτηκε η ζωή
μ’ ανατριχίλα∙
Μια φωνή.
Κι αν δεν χαράχτηκε
ως έπρεπε
Κι αν δεν χαράχτηκες
ως ήθελες
Κι αν μόνη της χαράχτηκε όπως είναι
Ξέρεις γιατί δεν μπόρεσες
να σταυρωθείς στον Γολγοθά
Και να μιλήσεις
στ’ άνθη των πραγμάτων.