Σήμερα η ασθένεια αυτή αντιμετωπίζεται επιτυχώς με λήψη αντιβιοτικών αλλά και εμβολιασμό. Εκείνα τα χρόνια η αντιμετώπισή της γινόταν με καθαρό αέρα και ενισχυμένη διατροφή. Αυτά τα δύο τα πρόσφερε το Σανατόριο. Έχοντας υπόψη αυτά το Ελληνικό κράτος ίδρυσε πολλά Σανατόρια για την νοσηλεία των πολιτών του, που έπασχαν από φυματίωση. Ένα από τα Σανατόρια που ιδρύθηκαν ήταν και αυτό που εγκαταστάθηκε το 1936 στα ερείπια της Ιεράς Μονής Πέτρας Ολύμπου.
Το Σανατόριο λειτούργησε μέχρι το 1969. Σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του νοσηλεύθηκαν περίπου 6.000 ασθενείς.
Η λειτουργία του Σανατόριου ωφέλησε οικονομικά πολύ την Πιερία τη δύσκολη εκείνη εποχή. Έδωσε δουλειά σε πολλούς συντοπίτες μας και κινήθηκε σημαντικά η αγορά από τις ανάγκες του Σανατόριου σε εφόδια. Η Κατερίνη ήταν πόλος διαμονής των συγγενών των νοσηλευόμενων, που τους επισκέπτονταν συχνά και λόγω έλλειψης συγκοινωνίας της Κατερίνης με την Πέτρα, τα τοπικά αγοραία αυτοκίνητα έκαναν καλές δουλειές.
Η εξάλειψη της φυματίωσης στην Ελλάδα σημειώθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και βαθμιαία τα Σανατόρια άρχισαν να κλείνουν. Δεν μπορούσε φυσικά να εξαιρεθεί από αυτό και το Σανατόριο της Πέτρας. Έτσι το 1969 το εγκατέλειψαν και οι τελευταίοι ασθενείς του. Το κτίριο μετασκευάστηκε σε Ψυχιατρικό Νοσοκομείο που πρωτολειτούργησε το 1970.
Σήμερα οι κτιριακές εγκαταστάσεις του, αφού φιλοξένησαν για μικρό χρονικό διάστημα μετανάστες από την Ασία, είναι έρημες
* Ανάρτηση του Παρασκευά Καλπακτσόγλου στο facebook