Κώστας Μουρσελάς, Απόσπασμα από το βιβλίο «Βαμμένα κόκκινα μαλλιά»

«...Τα βάφει κόκκινα. Ένα κόκκινο προκλητικό, ένα κόκκινο που φωνάζει, που δεν κρύβεται, που δεν ζητάει συγνώμη. Κόκκινο σαν το πάθος, σαν το αίμα, σαν την άρνηση να συμβιβαστεί με το γκρίζο της καθημερινότητας. Είναι η δική της κραυγή, η δική της σημαία...»

Πιστεύω πως τίποτα δεν τελειώνει, πως
τίποτα δεν αρχίζει.
Μοιάζει πως τελειώνει, μοιάζει πως αρχίζει.
Στην πραγματικότητα, όλα ξαναβρίσκουν το δρόμο τους,
όλα κάποτε ισορροπούν, και μέσα μας και γύρω μας,
και στους ανθρώπους και στα πράγματα.
Μεταμορφώνονται και ισορροπούν.
Ισορροπούν και γαληνεύουν. Όπως η θάλασσα.
«Χαθήκαμε σε μίζερες σκέψεις και μικρότητες, χωρίς να λύσουμε το μέγα μυστήριο του κόσμου, για να μένει το ερώτημα άλυτο και αδυσώπητο:Πώς έζησες, γιατί έζησες έτσι όπως έζησες, τι θα μπορούσες να κάνεις και δεν έκανες, για άλλο δρόμο έψαχνες, για άλλο νόημα, λάθος κουδούνια, λάθος πόρτες χτύπησες, λάθος δρόμους πήρες, λάθος ανθρώπους αγάπησες, σε λάθος κρεβάτια κοιμήθηκες, σε λάθος σπίτια έζησες. Γιατί τέτοια περιφρόνηση σ’ αυτό που ονειρεύτηκες, σ’ αυτό που σχεδίασες;»