Σε ένα μικρό χωριό, στην άκρη του δρόμου, η ηλικιωμένη Άννα ξυπνάει πριν από την ανατολή του ηλίου. Ανάβει το κερί και κάνει το σημείο του σταυρού. Για χρόνια, γνώριζε ότι όταν ξεκινά το Τριώδιο, ξεκινά και ένα άλλο έργο: το έργο μέσα στον άνθρωπο.
- Ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε περισσότερο στην καρδιά παρά στον κόσμο, ψιθυρίζει.
Το Τριώδιο δεν έρχεται με σκληρές εντολές, αλλά με ερωτήσεις. Δεν φωνάζει, αλλά ψιθυρίζει. Δεν κρίνει, αλλά προτρέπει. Είναι η εποχή που η Εκκλησία θέτει μπροστά μας πνευματικούς καθρέφτες: την παραβολή του τελώνη και του Φαρισαίου, του ασώτου υιού, της Δευτέρας Κρίσης. Όχι για να μας τρομάξουν, αλλά για να μας αφυπνίσουν.
Στην εκκλησία, οι άνθρωποι κάθονται πιο ήσυχα. Οι προσευχές είναι βαθύτερες. Τα τραγούδια φαίνεται να πιέζουν ελαφρά την καρδιά, όχι ως βάρος, αλλά ως κάλεσμα:
«Δες πού είσαι. Δες ποιος έχεις γίνει. Και γύρισε».
Το Τριώδιο είναι το αργό μονοπάτι προς τη Μεγάλη Σαρακοστή. Δεν μας ρίχνει κατευθείαν στη νηστεία, αλλά μας προετοιμάζει βήμα προς βήμα. Μας διδάσκει την ταπεινότητα του τελώνη, τα δάκρυα του ασώτου υιού, την ευθύνη της Κρίσης και την ελπίδα της επιστροφής.
Η Άννα θυμάται τα λόγια του ιερέα από ένα παλαιότερο Τριώδιο:
- Ο Θεός δεν απαιτεί τελειότητα. Απαιτεί μια ζωντανή καρδιά.
Και ίσως αυτό είναι το μυστικό αυτής της περιόδου: να μην γίνουμε ξαφνικά καλύτεροι, αλλά πιο συνειδητοί. Ας δούμε τις πληγές μας, την υπερηφάνειά μας, τη βιασύνη μας, την απροσεξία μας. Και ας έχουμε το θάρρος να πούμε: «Κύριε, βοήθησέ με να αλλάξω».
Η αρχή της Τριωδιου δεν είναι ένα θορυβώδες κατώφλι. Είναι μια πόρτα που ανοίγει αργά.
Όποιος θέλει, μπαίνει.
Όποιος ακούει, σταματά. Όποιος νιώθει, αρχίζει να προσεύχεται διαφορετικά.
Επειδή η Τριάδα δεν αλλάζει τον κόσμο απ' έξω.
Αλλάζει τον άνθρωπο που έχει το θάρρος να κοιτάξει μέσα του.
