Μοιάζει η κυβέρνηση να κάνει ό,τι μπορεί (άλλο μίγμα ενίσχυσης των εισοδημάτων, καλύτερο, δύσκολα θα βρεθεί) αλλά να μην έχει αποτέλεσμα. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει για να μην έχουμε φτωχοποίηση κοινωνικών στρωμάτων, για να μην έχουμε δικαιολογημένη γκρίνια στην κοινωνία και αγοραστική αδυναμία;
Την απάντηση σε αυτό δεν θα τη δώσω εγώ. Είναι θέμα της κυβέρνησης και των υπόλοιπων κομμάτων και στην πορεία προς τις εθνικές εκλογές ελπίζω να γίνουμε σοφότεροι ή να έχουμε κάποιες πιο αποτελεσματικές ιδέες.
Θα επισημάνω δυο δεδομένα.
Το πρώτο είναι η κρίση ακρίβειας. Η πορεία της ακρίβειας ξεπερνά κατά πολύ τις αυξήσεις στα εισοδήματα και τις μειώσεις των φόρων. Το αποτέλεσμα είναι ότι η κυβέρνηση πετυχαίνει έναν έναν όλους τους στόχους που είχε βάλει (και για τους οποίους επιλέχθηκε από τους πολίτες) και μάλιστα τους υπερβαίνει κιόλας για να είμαστε δίκαιοι. Και μπορεί να αποδειχθεί λανθασμένη η τακτική να μη δοθεί 13ος και 14ος μισθός στο Δημόσιο ή στους συνταξιούχους, αλλά αυτό είναι νόμισμα με δυο όψεις. Θυμίζω ότι για να δινόταν αυτή η παροχή, κάποιες άλλες δεν θα δίνονταν... Έχουμε και τα δημοσιονομικά μας.
Εκεί που αποτυγχάνει η κυβέρνηση είναι στον έλεγχο της αγοράς και στην αποκατάσταση συνθηκών υγιούς ανταγωνισμού. Εκείνο το περιβόητο χρηματιστήριο των καυσίμων για παράδειγμα, που το επικαλούνται όλοι όποτε έχουμε υπέρογκες αυξήσεις στα καύσιμα, αρνούνται επιδεικτικά να το επικαλεστούν όταν θα έπρεπε να έχουμε μειώσεις. Η περιβόητη διεθνής τιμή αίφνης εξαφανίζεται όταν πέφτει και επανεμφανίζεται όταν ανεβαίνει. Πρόκειται περί κοροϊδίας των καταναλωτών. Προσωπική άποψη, την οποία σας διαβεβαιώνω συμμερίζονται ακόμα κι όσοι συνήθισαν πια να βλέπουν την τιμή της βενζίνης να ισορροπεί (αδικαιολόγητα βάσει του... χρηματιστηρίου) επί πάρα πολλούς μήνες τώρα στα 1,6 – 1,7 ευρώ το λίτρο. Άλλη μια βελόνα που κόλλησε... Την κοροϊδία όλοι την αισθάνονται και όλοι την καταλαβαίνουν. Μέχρι που εδραιώνεται ως αντίληψη και η εξαργύρωση έρχεται στις κάλπες...
Όπως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι οι τιμές στο σούπερ μάρκετ, παρά τα καλάθια και τις πρωτοβουλίες συγκράτησης (που όντως πήρε η κυβέρνηση) συνεχώς αυξάνονται με ρυθμούς δυσανάλογους των εισοδημάτων.
Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Και τα έχουν όλοι πρόχειρα, διότι όλοι υποφέρουν (ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης) από την ακρίβεια. Έλεγχοι ελάχιστοι, ανταγωνισμός αστείος και θύματα όλοι οι καταναλωτές, που δεν μπορούν να φύγουν με τα απαραίτητα από το σούπερ μάρκετ αν δεν έχουν κάνει λογαριασμό κατοστάρικου ή να κινηθούν αν δεν βάλουν πενηντάρικο στην αντλία. Αδιάψευστος μάρτυρας της κατάστασης που επικρατεί είναι ο πληθωρισμός, ο οποίος είναι για κλάματα και δεν δέχομαι ότι είναι το «τίμημα της ανάπτυξης και της ευημερίας». Μόνον οι αριθμολάγνοι που είναι αποκομμένοι από την κοινωνία μπορούν να υιοθετούν τέτοιες δικαιολογίες. Αν η κυβέρνηση δεν λάβει σοβαρά μέτρα για να δαμάσει το τέρας της ακρίβειας σε όλο το φάσμα της κατανάλωσης (δεν είναι μόνο το σούπερ μάρκετ και τα καύσιμα, είναι συνολικά η ενέργεια, τα είδη καθημερινότητας κι όχι μόνον πρώτης ανάγκης, οι λογαριασμοί κτλ.) θα κληθεί να το πληρώσει στην κάλπη. Όχι -μόνο- εκδικητικά. Με αιτία και μάλιστα πολύ σοβαρή.
η συνέχεια στη VORIA