.jpg)
Το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό!
Κάθε μέρα
τρώει τα σωθικά σου
τρώει την ψυχή
τρώει την καρδιάτρώει τα καλύτερα χρόνια της ζωής σου
με σκέψεις φοβερές
καχύποπτες
οργισμένες
απεγνωσμένες...
Αχ αυτό το μυαλό!
Τρώει το στομάχι
τρώει τα πνευμόνια
τρώει τα σπλάχνα σου, τα έντερα,
τρώει βασανιστικά το ίδιο του το είναι
ειδικά το σούρουπο
-πώς θα είναι αύριο το πρωί, το αύριο
δίχως αύριο
χωρίς μια κάποια λύση;
Αχ το μυαλό, αυτό το μυαλό,
που κρύβεται πίσω από το βλέμμα το μυστήριο,
πίσω από το χαμόγελο,
πίσω από τη νεφοσκεπή σιωπή.
Αυτό το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό,
τον έρωτα απογειώνει
τον θεοποιεί
τον βαφτίζει με φαντασιώσεις ενθουσιασμού
τον προσγειώνει με εγωισμούς,
τον απογοητεύει με αθετήσεις
τον κουράζει με ιδέες και ψευδαισθήσεις
ήσυχο δεν τον αφήνει λεπτό να αναδιπλωθεί και να καρπίσει.
Αχ το μυαλό, αυτό το μυαλό!
Στη στιγμή σε ταξιδεύει στο σύμπαν,
σε ξερίχνει πάνω στα άστρα και σε χώρες εξωτικές
σε θάλασσες και βουνά
σε ερημιές και μεγαλουπόλεις
σε χαρές και πίκρες
κι ύστερα επιστρέφεις στην πραγματικότητα,
στην πολυθρόνα
ανάμεσα στα χαρτιά και τους λογαριασμούς
τις φωνές, τις ειδήσεις και το σφύριγμα της χύτρας.
Το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό!
Στρατηγός στις νίκες και στις ήττες σου
θύτης και θύμα,
πετάς στους αιθέρες
και καταστρέφεσαι εναγωνίως,
από τις επιλογές του.
Το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό!
Αφέντης και δούλος
των στιγμών
των λογικών και των παραλόγων
των επιθυμιών και των στερήσεων
του μέτρου και της υπερβολής
της αισιοδοξίας και του πεσιμισμού
άτρωτος κυρίαρχος στη ναφθαλίνη του χρόνου,
ολάκαιρων δεκαετιών.
Το μυαλό, αχ αυτό το μυαλό!
Εγκλωβισμένο
στο κεφάλι
το ξεροκέφαλο
το αγύριστο
απροσάρμοστο και αλαζονικό
υπεροπτικό
τον νήδυμο κοιμάται.
Μια στο εγώ
μια –στις τόσες- στο εμείς
αρνητής της λογικής χρησμολογεί,
λιποτακτεί.
Στην επίθεση κάθε ερωτικής εισβολής
ευάλωτο στα αισθήματα
αιχμάλωτο
ερείδεται στους δούρειους ίππους
στις εύθραυστες πομφόλυγες του χρόνου.
