Ο περίφημος διάλογος του Ρόθκο με τον βοηθό του Κεν στο έργο «Κόκκινο» (Red) του Τζον Λόγκαν

ΡΟΘΚΟ: Τι βλέπεις;

ΚΕΝ: Ε;
ΡΟΘΚΟ: Τι βλέπεις; Υπομονή. Άσε την εικόνα να έρθει σε σένα. Άσε τη να σε κατακλύσει. Περίμενε. Άσε τη να δουλέψει... Τι βλέπεις;

ΚΕΝ: Κόκκινο.
ΡΟΘΚΟ: Μόνο;
ΚΕΝ: Μοιάζει με... κόκκινο.
ΡΟΘΚΟ: (Εκρήγνυται) «Κόκκινο»; Τι είναι το «κόκκινο»; Αντιλαμβάνεσαι τι λες; «Κόκκινο»; Μιλάς για το κόκκινο της φωτιάς; 

Για το κόκκινο του αίματος;

 Για το κόκκινο του κρασιού;

Για το κόκκινο του ηλιοβασιλέματος; 

Ή μήπως για το κόκκινο του σκουριάς;
ΚΕΝ: Εγώ απλώς...
ΡΟΘΚΟ: Δεν είμαι εδώ για να σου μάθω να ζωγραφίζεις. Είμαι εδώ για να σου μάθω να βλέπεις. 

Ένας πίνακας δεν είναι μια εικόνα.

 Είναι μια εμπειρία.

 Ένας πίνακας ζει μέσα από τη συνάντησή του με τον θεατή. 

Αν δεν τον κοιτάξεις με την ψυχή σου, δεν είναι τίποτα περισσότερο από μπογιά πάνω σε πανί.
ΚΕΝ: Προσπαθώ να καταλάβω...
ΡΟΘΚΟ: Μην προσπαθείς να καταλάβεις! Νιώσε! 

Φοβάσαι το μαύρο; 

Γιατί το μαύρο θα καταπιεί το κόκκινο μια μέρα. Όπως ο θάνατος καταπίνει τη ζωή. 

Αυτό βλέπεις εκεί;

Τη μάχη ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι;